ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 176-177

บทที่ 176

เผยไหวกวงมองเสิ่นหุยที่ยิ้มอย่างอ่อนหวานให้เขาอยู่ตรงหน้า กลัวว่าคำพูดต่อไปของนางจะเป็น ‘แต่ข้าคิดถึงท่านมาก’

“แต่ข้าคิดถึงท่านมาก…” เสิ่นหุยจับสาบเสื้อของเผยไหวกวงเล็กน้อยแล้วแกว่งเบาๆ ดวงตาที่งดงามมีประกายสุกใสมองเขาด้วยความรักเต็มเปี่ยม

ใต้หล้านี้คนที่จ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยนเช่นนี้ได้เกรงว่าคงมีแค่เสิ่นหุยเพียงคนเดียวแล้ว

เผยไหวกวงนึกตำหนิความเย่อหยิ่งของตนเองขึ้นมาทันใด เดิมทีคิดว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม ปล่อยให้นางบุกมาตรงหน้าเขา มองอย่างเฉยเมยพลางดูนางบุกเมืองยึดแผ่นดินไปทีละก้าว จนกระทั่งวันนี้นางกลายเป็นพันธนาการที่เขาไม่อาจตัดให้ขาดได้ ทั้งยังเป็นพันธนาการเพียงหนึ่งเดียวอีกด้วย

แต่เขากลับไม่รู้สึกเสียใจสักนิด

ตอนที่เผยไหวกวงรู้ตัวอีกครั้งก็พบว่าตนเองยกมือขึ้นอย่างไม่รู้ตัว งอนิ้วเล็กน้อยแล้วลูบไล้แก้มของนางด้วยความเคยชิน เขาชอบลูบไล้แก้มของนางเบาๆ เช่นนี้เสมอ มันช่างนวลเนียน อ่อนนุ่ม และอบอุ่นกำลังดีอีกด้วย

เสิ่นหุยไม่ยอมแพ้ ขมวดคิ้วแค่นเสียงแล้วพูดอย่างไม่พอใจระคนออดอ้อนอีกว่า “ทั้งที่รู้ว่าข้ารอท่านกลับมา แต่ยังจงใจกลับมาช้าเพียงนี้ ดูไปแล้วท่านคงไม่คิดถึงข้าเลยสักนิด…”

เผยไหวกวงเลื่อนปลายนิ้วมาจบปลายคางของเสิ่นหุย เชยคางของนางขึ้นแล้วพูดว่า “ก่อนหน้านี้ถึงแม้เหนียงเหนียงจะทรงออดอ้อน แต่ไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญเพียงนี้ ตอนนี้พระองค์กลายเป็นไทเฮาที่ออกว่าราชการหลังม่านมุกแล้วก็ยิ่งออดอ้อนเก่งขึ้นไปอีก ถ้าขุนนางกลุ่มนั้นเห็นพระองค์ทรงทำเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่มีพระบารมีเหลืออีกแล้ว”

เสิ่นหุยพูดโดยไม่คิดว่า “การออดอ้อนคนรักเป็นเรื่องธรรมชาติของสตรี ยิ่งทำยิ่งเห็นก็ยิ่งมีความสุข สตรีแค่อยากพูดคุยเสียงอ่อนโยนกับคนรัก…ช้าก่อน…ท่านว่าข้าน่ารำคาญหรือ”

เสิ่นหุยแค่นเสียงเบาๆ ปล่อยมือออกจากเผยไหวกวงแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่พอใจ ดวงตาหงส์จ้องหน้าเขา

“หึๆ” เผยไหวกวงหัวเราะเบาๆ ยื่นมือไปโอบเอวของเสิ่นหุย ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างง่ายดาย เสิ่นหุยใช้สองมือดันแผ่นอกของเผยไหวกวงแล้วผลักเบาๆ เป็นการต่อต้าน แต่ผลักเขาออกไปไม่ได้ ดังนั้นเสียงสบถของนางจึงหนักขึ้น

จากนั้นนางก็คว้าสาบเสื้อของเผยไหวกวง ระยะห่างระหว่างพวกเขาจึงลดลง แสร้งทำเป็นโกรธด้วยการถลึงตามองเผยไหวกวงแล้วกระซิบเตือน

“รีบบอกมาว่าท่านชอบหรือไม่!”

“ชอบ เหนียงเหนียงทรงเป็นเช่นไรกระหม่อมก็ชอบทั้งนั้น อย่าว่าแต่ออดอ้อน ต่อให้ถือแส้ฟาดกระหม่อม กระหม่อมก็ชอบเช่นกัน”

เสิ่นหุยเอียงศีรษะ นึกถึงภาพตอนที่ตนเองถือแส้ฟาดเผยไหวกวงก็รู้สึกว่าน่าประหลาดอย่างยิ่ง เผยไหวกวงใช้หลังนิ้วเคาะศีรษะนางเบาๆ นางจึงได้สติกลับมา

“ไม่คุยกับท่านแล้ว ข้าหิวมาก จะไปกินอาหารแล้ว” เสิ่นหุยปล่อยมือจากเผยไหวกวงแล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอก เพิ่งเดินไปได้สองก้าวก็ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของเผยไหวกวงแล้วพูดต่อไปว่า “ท่านกินมาแล้วก็ต้องไปกินเป็นเพื่อนข้าสักนิด”

เผยไหวกวงยิ้ม ปล่อยให้เสิ่นหุยดึงเขาเดินไปข้างหน้า จนกระทั่งเดินออกจากประตูแล้วเห็นว่าข้างนอกมีนางกำนัล เสิ่นหุยจึงปล่อยมือ เผยไหวกวงยังคงเดินตามนางไปด้วยท่าทีเฉยเมย เขามองแผ่นหลังของนาง ในใจมีความรู้สึกอ่อนโยนที่ไม่อาจบรรยายได้ผุดขึ้นมา

ความอ่อนโยนนี้ทำให้เขาหลงใหล แต่ก็กัดกร่อนเขาราวกับยาพิษเช่นกัน