ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 176-177

ฉีอวี้นั่งอย่างเรียบร้อยอยู่ข้างโต๊ะ ถึงแม้ก่อนเสิ่นหุยจะออกไปได้บอกให้นางกินก่อน ทว่านางก็ไม่ได้ขยับตะเกียบ แต่รอเสิ่นหุยอยู่ เมื่อเห็นเสด็จน้ากับเผยไหวกวงเดินมานั่งลงด้วยกัน ฉีอวี้ก็กะพริบตาถามอย่างสงสัย

“ท่านพ่อบุญธรรม ท่านบอกว่าท่านกินมาแล้วมิใช่หรือ”

เผยไหวกวงเหลือบมองนางอย่างเย็นชา ฉีอวี้หุบปากแล้วก้มหน้าลงพุ้ยข้าวเข้าปากทันที

เสิ่นหุยตักน้ำแกงข้าวเหนียวเมล็ดบัวหนึ่งชามยื่นให้ฉีอวี้ ฉีอวี้เงยหน้ามองเสด็จน้าแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

เดิมทีเผยไหวกวงวางแผนจะรอให้ฉีอวี้เป็นฮ่องเต้ได้สักสองสามปีค่อยเปิดเผยความจริงเรื่องที่นางเป็นสตรีต่อหน้าทุกคนแล้วยิ้มมองดูสีหน้าขุนนางที่ถูกหลอกลวงเหล่านั้น เพียงแค่คิดก็รู้สึกสนุกแล้ว

ทว่าเมื่อเห็นเสิ่นหุยยิ้มจนดวงตายกโค้งให้ฉีอวี้แล้วก็ทำไม่ลง เขาคิดว่าอาจมีวิธีเล่นสนุกอย่างอื่นอีก อย่างไรเสียก็ไม่ได้กลับไปทำพิธีราชาภิเษกที่เมืองหลวง เขาสามารถเปลี่ยนคนขึ้นไปทรมานบนบัลลังก์มังกรได้

คนสกุลฉีไม่ได้ตายจนหมด ใช่ว่าจะต้องเป็นฉีอวี้เท่านั้น

ก่อนกลับเมืองหลวงเขาจะทำให้เสิ่นหุยเปลี่ยนความคิด

นางต้องเปลี่ยนความคิด

แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้นก็ถือเสียว่าเอาใจนาง ให้นางเป็นไทเฮาเล่นสักพัก

พอกินอาหารเย็นเสร็จแล้ว เสิ่นหุยเพิ่งวางตะเกียบเงินลง ถวนหยวนก็ยกยามาให้นาง เสิ่นหุยรับยามาดื่มรวดเดียวจนหมด

ฉีอวี้มองเสิ่นหุยดื่มยาจนหมดตาไม่กะพริบแล้วรีบยื่นลูกกวาดให้หนึ่งเม็ด นางขมวดคิ้วพลางถามว่า “เสด็จน้า เหตุใดพระองค์ต้องเสวยยาทุกวันด้วย ยาขมมาก”

เสิ่นหุยลูบใบหน้าของฉีอวี้เบาๆ แล้วพูดว่า “รออวี้เอ๋อร์โตขึ้นข้าก็ไม่ต้องดื่มยาอีกแล้ว”

เผยไหวกวงเหลือบตาขึ้นมองเสิ่นหุยคราหนึ่ง

เสิ่นหุยอมยิ้มมองฉีอวี้ ตอนที่ฉีอวี้หันหน้าไป นางจึงเลื่อนสายตามองมาทางเผยไหวกวงแล้วยิ้มบางๆ

เผยไหวกวงไม่ค่อยเข้าใจแววตาที่แฝงรอยยิ้มของเสิ่นหุยนี้

ในเมื่อไม่เข้าใจเขาก็ต้องถาม

ดังนั้นหลังจากเสิ่นหุยกินอาหารเย็นที่ตำหนักเฉียนเหอเสร็จแล้ว เผยไหวกวงไม่ได้ปล่อยนางกลับไป แต่ต้อนนางเข้ามุมเตียงรอให้นางอธิบาย

ปิ่นขนนกยูงสีน้ำเงินเข้มไล้ข้างเอวทำให้เสิ่นหุยรู้สึกจักจี้จนน้ำตาเอ่อคลอ นางอ้อนวอนเผยไหวกวงแล้วพูดขึ้น

“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรจริงๆ แค่ปลอบโยนเด็กน้อยเท่านั้นเอง”

นางโอบกอดเผยไหวกวงเบาๆ วางคางลงบนไหล่ของเผยไหวกวง เอียงศีรษะซุกไซ้ซอกคอของเขาแล้วกระซิบ

“ไหวกวง ข้ารู้สึกกลัวตายอยู่บ้าง” นางซุกไซ้เขาอีกครั้ง จากนั้นก็พิงร่างแนบชิดกับเขาแล้วกระซิบว่า “รู้สึกเหมือนตนเองคงอยู่ได้ไม่นาน แค่คิดว่าทุกวันที่ยังมีชีวิตอยู่จะ…”

เสิ่นหุยไม่ได้พูดต่อ

“จะอะไร” เผยไหวกวงเชยคางของเสิ่นหุยขึ้น มองสำรวจดวงตาของนาง ไม่เปิดโอกาสให้นางพูดโกหก

เสิ่นหุยมองเขา ยิ้มจนดวงตายกโค้งทันทีแล้วพูดว่า “ทุกวันที่ยังมีชีวิตอยู่จะชอบท่านให้มาก ชอบท่านอย่างสุดกำลัง”

เอาเถิด ปากนี้ทาน้ำผึ้งมาอีกแล้ว

เผยไหวกวงทนไม่ไหวแล้ว

สุดท้ายเขาทำได้เพียงอุดปากนางเอาไว้