ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 176-177

หลังจากอวี๋จั้นตรวจชีพจรของเสิ่นหุยและกลับไปแล้ว เฉินเยวี่ยก็นำใบรายชื่อฉบับหนึ่งมาให้นาง

เสิ่นหุยให้เวลาห้าวันแก่เหล่าสนมชายาในการตัดสินใจเลือก ใบรายชื่อนี้คือการตัดสินใจของพวกนาง สนมชายาจำนวนหนึ่งยังอยู่ในเมืองหลวง เสิ่นหุยตัดสินใจว่ารอกลับถึงเมืองหลวงจะเปิดโอกาสให้สนมชายาเหล่านั้นได้เลือกเองเช่นกัน

เสิ่นหุยพลิกดูใบรายชื่อก็รู้สึกประหลาดใจที่พบว่าไม่มีชื่อของติงไฉเหริน

ติงไฉเหรินไม่ได้เลือกที่จะแสร้งตายเปลี่ยนฐานะออกจากวัง ถึงขั้นไม่ได้เลือกที่จะกลับจวนอย่างเปิดเผย

เสิ่นหุยขมวดคิ้ว เท่าที่รู้มาติงไฉเหรินไม่เต็มใจเข้าวังอย่างยิ่ง เหตุใดตอนนี้ให้ทางเลือกแก่นาง นางกลับไม่ยอมออกจากวังเสียแล้ว ตอนอยู่ที่เจียงหนานเสิ่นหุยมีความสัมพันธ์อันดีกับติงเชียนอวิ๋นพี่สาวของนาง ในความทรงจำของเสิ่นหุย คนสกุลติงล้วนเป็นคนดี ติงไฉเหรินกลับจวนในสถานการณ์เช่นนี้ ครอบครัวนางไม่มีทางไม่เห็นด้วย

ก่อนหน้านี้เสิ่นหุยไม่ได้คบหากับติงไฉเหรินและไม่ค่อยชมชอบนิสัยของอีกฝ่ายมากนัก แต่เพราะติงเชียนอวิ๋นเขียนจดหมายฝากให้นางดูแลน้องสาว เสิ่นหุยจึงเริ่มใส่ใจติงไฉเหรินขึ้นมาบ้าง นางไม่ค่อยเข้าใจว่าติงไฉเหรินกังวลเรื่องอะไร มีความลำบากใจที่นางไม่รู้ใช่หรือไม่

ยามนี้นางกำลังจะไปพบเสียนกุ้ยเฟย ตรงนี้เป็นทางผ่านพอดี เสิ่นหุยจึงไปพบติงไฉเหรินด้วย แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปก็เห็นอวี๋จั้นเดินออกมาจากตำหนักของติงไฉเหรินเสียก่อน

หลังจากคารวะตามธรรมเนียมมารยาทแล้ว อวี๋จั้นก็พูดว่า “เพิ่งตรวจชีพจรของติงไฉเหรินเสร็จ กำลังจะกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เหล่าหมอหลวงประจำสำนักแพทย์หลวงจะรับผิดชอบตรวจชีพจรของเจ้านายหลายคน คิดไม่ถึงว่าคนที่รับผิดชอบตรวจชีพจรของติงไฉเหรินจะเป็นอวี๋จั้น

เสิ่นหุยมองอวี๋จั้นอยู่นาน ก่อนจะสอบถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “หมอหลวงอวี๋ตรวจชีพจรให้ติงไฉเหรินมาโดยตลอดหรือ”

“ทูลไทเฮา ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ แต่ช่วงนี้หมอหลวงที่รับผิดชอบดูแลติงไฉเหรินลาพักพ่ะย่ะค่ะ” อวี๋จั้นหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยนอีกว่า “กระหม่อมรับผิดชอบบันทึกชีพจรของไทเฮาเท่านั้น”

เสิ่นหุยตกใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่าดี อวี๋จั้นค้อมกายคารวะแล้วจากไป เสิ่นหุยยืนอยู่ที่เดิมพลางมองอวี๋จั้นที่ค่อยๆ เดินไกลออกไป จากนั้นก็ก้าวเข้าไปในลานตำหนัก

ในลานตำหนักมีเด็กมากมายกำลังรายล้อมติงไฉเหริน

ติงไฉเหรินทำขนมอร่อยมาก เหล่าองค์หญิงน้อยต่างชอบมาเล่นกับนาง เสิ่นหุยรู้เรื่องนี้ดี แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นหุยประหลาดใจก็คือ ‘องค์ชายใหญ่’ ที่เซียวมู่ส่งตัวมาก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

เสิ่นหุยเหลือบมองเด็กชายที่ดูท่าทางไม่เป็นธรรมชาติผู้นั้นคราหนึ่งแล้วบอกทุกคนให้ลุกขึ้น จากนั้นก็พาติงไฉเหรินเข้าไปพูดคุยในตำหนัก ถามนางว่ามีความลำบากอะไรหรือไม่

“หม่อมฉัน…หม่อมฉัน…” ดวงตาของติงไฉเหรินแดงก่ำ “มารดาของหม่อมฉันไม่อยู่แล้ว หม่อมฉันไม่รู้ว่ากลับจวนไปแล้วจะเป็นเช่นไร หม่อมฉันอยากกลับไป แต่ก็ไม่กล้ากลับไปเช่นกัน หม่อมฉัน…หม่อมฉันยังตัดสินใจไม่ได้…”

ติงไฉเหรินพร่ำพูดไปมากมาย แต่สรุปก็คือนางยังตัดสินใจไม่ได้

ที่ผ่านมาเสิ่นหุยไม่ค่อยชอบพูดเกลี้ยกล่อมผู้อื่น นางบอกติงไฉเหรินเพียงว่าหากต้องการความช่วยเหลือก็ไปหานางได้ ให้ติงไฉเหรินค่อยๆ ใคร่ครวญ จากนั้นก็ออกจากตำหนักของติงไฉเหรินไป