ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 176-177

เพียงชั่วพริบตาก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว

ความวิตกกังวลและความตึงเครียดในการเข้าประชุมเช้าของเสิ่นหุยค่อยๆ จางหายไป นางเริ่มคุ้นเคยกับการนั่งอยู่หลังม่านมุก ปรึกษาราชการกับเหล่าขุนนางอย่างคล่องแคล่ว

นางรู้ว่าตนเองไม่มีประสบการณ์ จึงไม่เคยแสดงความอวดดี ตั้งใจฟังความเห็นที่แตกต่างของเหล่าขุนนาง จากนั้นก็พิจารณาแยกแยะความเห็นเหล่านี้อย่างละเอียด

เสิ่นหุยเข้าใจดีว่าทุกอย่างเป็นเพียงความสงบที่เปลือกนอก เบื้องล่างยังมีคลื่นใต้น้ำไหลทะลักและมีอันตรายแฝงอยู่ตลอด นางจึงต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น

เผยไหวกวงไม่ได้มาทุกวัน ทุกครั้งที่เขามาประชุมเช้ากับเสิ่นหุยจะยืนนิ่งเฉยอยู่ตรงหน้าเหล่าขุนนาง ทั้งห้องโถงจะเงียบกว่าตอนที่เขาไม่อยู่เล็กน้อย

เผยไหวกวงยืนสีหน้าเรียบเฉยอยู่เบื้องล่างบันไดหยก ฟังเสียงเสิ่นหุยโต้เถียงกับเหล่าขุนนางหลังม่านมุก

มีขุนนางรายงานว่าตั้งแต่อดีตฮ่องเต้สวรรคตก็เกิดเหตุการณ์วุ่นวายไปทั่ว มีขุนพลเสนอให้ส่งกำลังทหารไปปราบปราม แต่เสิ่นหุยไม่อยากเคลื่อนกำลังทหารในเวลานี้ นางจึงเสนอให้เจรจาสันติ

น้ำเสียงของเสิ่นหุยอ่อนโยนแต่หนักแน่น หลังจากโต้เถียงกับขุนนางก็พูดอีกว่า “ขอเวลาข้าอีกสักนิด ข้าจะทำให้กองทัพกบฏที่ใหญ่ที่สุดยื่นหนังสือยอมจำนนเอง”

กองทัพกบฏที่ใหญ่ที่สุดหรือ เหล่าขุนนางต่างมองหน้ากัน

กองทัพกบฏของเซียวฉี่กับอู๋หวั่งมีกำลังคนมากที่สุด ด้วยฐานะในอดีตของเซียวฉี่ กำลังทหารในมือของเขาจึงมีมากกว่าอู๋หวั่ง แต่เพราะครั้งก่อนฮ่องเต้ตัดขาดเสบียงที่ชายแดน อู๋หวั่งฉวยโอกาสจู่โจมยามอ่อนแอ ยึดกองทัพที่ถูกส่งไปยังชายแดนมาอยู่ใต้อาณัติได้ทั้งหมด ตอนนี้ในมือของเซียวฉี่กับอู๋หวั่งใครมีกำลังทหารมากกว่ากันก็พูดได้ยากแล้ว

เผยไหวกวงเหลือบตาขึ้นมองเสิ่นหุยที่อยู่หลังม่านมุกคราหนึ่ง

“หึๆ”

เสียงหัวเราะเบาๆ ของเผยไหวกวง ทำให้ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัด เหล่าขุนนางที่ก้มหน้าแต่ละคนรอฟังคำพูดของเขา ทว่าเขาเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งจบการประชุมเช้า

ขณะที่เสิ่นหุยไอเบาๆ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเปลี่ยนไปพูดคุยเรื่องอื่น