ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 172-173

บทที่ 172

เมื่อคืนเสิ่นหยวนหงดึงเสิ่นหมิงอวี้มาซักถามอย่างละเอียด เสิ่นหมิงอวี้คิดว่าในเมื่อการลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้สำเร็จแล้ว จึงตัดสินใจเล่าว่านางวางแผนกับเสิ่นหุยอย่างไรให้เสิ่นหยวนหงฟัง

แน่นอนว่าสำหรับสัญญาสิบปีระหว่างพวกนางสามคน นางไม่ได้บอกท่านปู่

‘ใจกล้าเกินไปแล้ว!’ เสิ่นหยวนหงทำหน้าเคร่งเครียด ตำหนิซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่น้ำเสียงของเขาฟังดูแล้วไม่เหมือนโกรธเคืองอะไรมากนัก

เช้าวันรุ่งขึ้น สองปู่หลานตื่นแต่เช้า เสิ่นหยวนหงไม่มีตำแหน่งขุนนางมานานแล้ว ไม่ได้เข้าร่วมการประชุมเช้า เขานำเสิ่นหมิงอวี้ไปยืนอยู่ริมทางที่จะผ่านไปตำหนักจินลู่ รอคอยอย่างกระวนกระวาย

จนกระทั่งเห็นเงาร่างของเสิ่นหุยจากที่ไกลๆ ใบหน้าที่ร้อนรนของเสิ่นหยวนหงก็มีรอยยิ้มทันที

“ท่านปู่ พวกเราจะไปพูดคุยกับท่านอาเล็กสักนิดหรือไม่เจ้าคะ” เสิ่นหมิงอวี้ถาม

“ไม่ไป อีกสักครู่ค่อยกลับ”

เสิ่นหยวนหงตอบเสิ่นหมิงอวี้ สายตาจับจ้องไปยังบุตรสาวคนเล็กที่อยู่บนเกี้ยวหงส์ รอยยิ้มในดวงตาที่ผ่านโลกมานานแทบจะเอ่อล้นออกมา

บุตรสาวเติบใหญ่แล้ว

ในดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มค่อยๆ เผยความเจ็บปวดออกมาเล็กน้อย เสิ่นหยวนหงออกแรงกำไม้เท้าในมือแน่น พยายามบังคับให้น้ำตาไหลย้อนกลับไป

เสิ่นหมิงอวี้ไม่ถามอะไรอีก ตอนนี้ท่านอาเล็กของนางคงไม่มีเวลาพูดคุยกับพวกนางแน่นอน นางมองท่านอาเล็กที่อยู่บนเกี้ยวหงส์ครู่หนึ่ง จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปข้างหน้า มองฉีอวี้ที่นั่งอยู่บนเกี้ยวมังกรอีกครู่หนึ่ง

เห็นว่าท่านอาเล็กกับฉีอวี้ใกล้จะถึงตำหนักจินลู่แล้ว เสิ่นหมิงอวี้ก็เม้มริมฝีปากอย่างเศร้าใจเล็กน้อย มีความลับยิ่งใหญ่ระหว่างพวกนางสามคน ตอนนี้ท่านอาเล็กกับฉีอวี้ไปทำเรื่องสำคัญที่ตำหนักจินลู่ แล้วนางเล่า นางไม่มีสิทธิ์เข้าไปในตำหนักจินลู่ด้วยซ้ำ

“ท่านปู่ ข้าอยากนำทัพไปรบ ข้าต้องการชื่อเสียงเกียรติยศ” เสิ่นหมิงอวี้พูดเสียงอู้อี้

เสิ่นหยวนหงตบศีรษะของนางเบาๆ คราหนึ่งแล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ไปเถิด กลับได้แล้ว!”

“อืม…” เสิ่นหมิงอวี้ประคองท่านปู่กลับไป เพิ่งเดินไปสองก้าวนางก็รีบพูดว่า “ท่านปู่ ท่านรอข้าสักครู่ เมื่อคืนข้ายืมกระบี่จากองครักษ์หลวง ข้าต้องเอาไปคืน!”

เสิ่นหมิงอวี้ไปสอบถามทงเหอจึงหาตัวหลิงจี๋พบ

วันนี้หลิงจี๋ไม่ได้เข้าเวร แต่เขาก็ไม่ได้ออกจากตำหนักตากอากาศเช่นกัน เดินอย่างรวดเร็วเพียงลำพังไปตามกำแพงสูงสีแดง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่รวดเร็วจากด้านหลัง หลิงจี๋ไม่ต้องหันหน้าไปก็รู้ว่าเป็นสตรีที่ฝึกวรยุทธ์ น่าจะอายุไม่มาก รูปร่างผอมเพรียว

เงาร่างของเสิ่นหมิงอวี้ปรากฏขึ้นในสมองของหลิงจี๋ทันที เขาจึงค่อยๆ ผ่อนฝีเท้า

“พี่หลิงจี๋!” เสิ่นหมิงอวี้รีบวิ่งไปถึงตรงหน้าหลิงจี๋ ถือกระบี่ด้วยมือทั้งสองข้างแล้วยื่นไปตรงหน้าเขา

หลิงจี๋เหลือบมองคราหนึ่ง แต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับ

“เมื่อวานตอนเข้าตำหนักตากอากาศถูกปลดอาวุธ จึงต้องยืมกระบี่ของพี่ชายแทน” เสิ่นหมิงอวี้มองเขา ยิ้มจนดวงตายกโค้ง “ตอนที่จับมันคิดว่าจะทำให้เจ้าของเสื่อมเสียไม่ได้ ได้ยืมความร้ายกาจของพี่ชายแล้ว!”

เสิ่นหมิงอวี้ยืมกระบี่ของหลิงจี๋เพราะนางรู้สึกว่าเขาร้ายกาจมาก ใช้กระบี่ของเขาก็สามารถร้ายกาจเหมือนเขาได้เช่นกัน