ทดลองอ่าน ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี บทที่ 27-3

เมิ่งถิงฮุยพอมองสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นก็รู้ว่าเป็นใคร และนางไม่ได้หลบสายตา มองสบตากลับไปตรงๆ

อิ่นชิงที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนหยักยกมุมปากให้นาง ยังคงทำเช่นวันก่อนตอนอยู่ด้านนอกสนามสอบของกรมพิธีการ ประสานมือค้อมศีรษะน้อยๆ ให้นาง คล้ายได้เห็นนางอยู่ในชุดขุนนางก็ไม่รู้สึกเหนือความคาดหมายแต่อย่างใด

ความหวาดระแวงในใจของนางที่มีต่อคนผู้นี้ยิ่งลึกล้ำมากขึ้นแล้ว มองอย่างไรเขาก็ดูไม่เหมือนขุนนางหนุ่มที่เพิ่งเข้าสอบจิ้นซื่อเป็นครั้งแรก แต่นางไม่สามารถอธิบายได้ว่าความรู้สึกแปลกประหลาดขุมนั้นที่แท้แล้วคืออะไร

รอเรื่องต่างๆ ใกล้จะเสร็จสิ้น เหล่าบัณฑิตจิ้นซื่อในปีนี้ก็มีคนพาออกจากวังหลวง หลังจากผ่านไปครึ่งวันทางกรมปกครองก็สรุปตำแหน่งขุนนางของบัณฑิตเอกชั้นรอง บัณฑิตเอกชั้นสามอย่างเป็นทางการหลังจากคัดลอกเสร็จเรียบร้อยก็ส่งไปรายงานที่สำนักราชเลขาธิการ

ใกล้จะมืดค่ำ ตอนเมิ่งถิงฮุยเดินผ่านถนนอวี้เจีย ในใจยังคงกำลังครุ่นคิด ไม่รู้ครั้งนี้ทางสำนักราชเลขาธิการจะมีคนตีกลับหนังสือกราบทูลข้อคิดเห็นของกรมปกครองอีกหรือไม่ จู่ๆ กลับมีบุรุษเรียกนางจากทางด้านโน้น “ใต้เท้าเมิ่ง”

นางหันหน้าไปก็เห็นอิ่นชิงยืนอยู่ข้างโครงไม้ทาสีชาด รวบชายแขนเสื้อทั้งสอง กำลังรอนางอยู่

…คิดดูแล้วน่าจะเป็นเช่นนั้น

นางพบเห็นเรื่องราวในราชสำนักมาไม่น้อย ตอนนั้นตนเองก็เดินผ่านเส้นทางนี้มาเช่นกัน จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าบุรุษผู้นี้คงมีอะไรจะขอร้องนาง ครั้นแล้วจึงบอก “ท่านมีชื่อรองหรือไม่ ข้าจะได้เรียกสะดวก”

อิ่นชิงยิ้มบาง เดินเข้ามาใกล้นางอีกสองก้าว “ใต้เท้าเมิ่งแตกต่างจากสตรีทั่วไปจริงๆ ทำอะไรฉับไวไม่อืดอาดชักช้า ผู้น้อยมีชื่อรองว่าฟู่กวง”

เมิ่งถิงฮุยหลุบตาลงครุ่นคิด แล้วถามเขาตรงๆ “ด้วยความรู้ความสามารถของท่าน ตำแหน่งจ้วงหยวนน่าจะคว้ามาได้อย่างง่ายดาย เหตุใดจึงตกไปอยู่กลุ่มบัณฑิตเอกชั้นรองได้”

อิ่นชิงมุมปากยังคงยิ้มบาง “เพราะผู้น้อยไม่อยากเป็นที่สนใจ เพิ่งเข้าราชสำนัก เผยคมออกมามากเกินไปไม่ใช่เรื่องดี ใต้เท้าเมิ่งคิดเห็นเช่นไร”

ส่วนลึกในใจของนางสั่นไหวเล็กน้อย

นี่เป็นคนที่ฉลาดเฉียบแหลมอย่างแท้จริง และคำพูดประโยคนี้ยังบ่งชี้ถึงบางสิ่ง ชัดเจนว่าพูดถึงตอนนั้นที่นางเข้ามาในราชสำนัก เพราะเผยคมออกมามากเกินไปจึงดึงดูดความยุ่งยากมามากมายเพียงนั้น

ชั่วขณะนั้นนางเตือนตนเองว่าไม่อาจดูเบาชายหนุ่มบัณฑิตจิ้นซื่อผู้มีความสามารถผู้นี้ อดไม่ได้ที่จะกำมือในแขนเสื้อแน่น แต่ใบหน้ากลับสงบนิ่ง กล่าวเสียงเบา “ก่อนหน้านี้ใต้เท้าเฉาเจี้ยนอี้ต้าฟูฝ่ายซ้ายเคยมาแนะนำท่านกับข้า ไม่ทราบตอนนี้เจตจำนงของท่านได้เปลี่ยนไปแล้วหรือยัง”

อิ่นชิงฟังเข้าใจ มองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงบอก “ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงผู้น้อยไยต้องมารอใต้เท้าเมิ่งอยู่ที่นี่” เขาพูดพลางหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ ยื่นให้นางอย่างนอบน้อม ปากก็บอก “ผู้น้อยจับตาดูสถานการณ์ในราชสำนัก คิดว่าเวลานี้ใต้เท้าเมิ่งกำลังต้องการของสิ่งนี้ ถือเป็นการแสดงความจริงใจของผู้น้อย”

เมิ่งถิงฮุยก็ไม่ปฏิเสธ ยื่นมือไปรับมา แล้วอาศัยแสงสลัวจากข้างทางเปิดห่อออก เห็นข้างในเป็นกองกระดาษจดหมายปึกหนึ่ง นางสุ่มหยิบฉบับหนึ่งออกมาอ่าน ก่อนจะกวาดตาผ่านเร็วๆ พลันสีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปทันที เงยหน้าขึ้นพูดด้วยความประหลาดใจ “นี่…”

อิ่นชิงแววตาเฉยเมย ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ คล้ายคาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่านางจะประหลาดใจเช่นนี้ แต่ก็ไม่รีบร้อนที่จะเปิดปากอธิบาย ราวกับกำลังรออากัปกิริยาถัดไปของนาง

เมิ่งถิงฮุยถือห่อกระดาษจดหมายปึกบางนี้ไว้ กลับคล้ายถือสิ่งของที่หนักพันจวิน* เช่นนั้น ข้อมือสั่นน้อยๆ

จะไม่ตื่นตระหนกได้อย่างไร

นี่ถึงกับเป็นจดหมายส่วนตัวหลายสิบฉบับที่สวีถิงเขียนติดต่อกับห่าวค่วงสหายเก่าในช่วงสามปีมานี้!

* จวิน เป็นหน่วยตวงสมัยโบราณของจีน มีค่าเท่ากับ 30 จิน (ชั่งจีน) หรือประมาณ 15 กิโลกรัม

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 20 เม.ย. 67