ทดลองอ่าน ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี บทที่ 28-2

ระหว่างที่นางกำลังวุ่นวายอยู่กับเสื้อกระโปรงบนตัวอยู่นั้นก็ไม่ระวังเดินไปชนคนที่อยู่ข้างหน้าเข้า

นางถูกกระแทกจนมึนงงตาลาย อ้าปากคิดจะด่าว่า แต่พอเงยหน้าขึ้นก็ตกตะลึง

คนผู้นี้…คนผู้นี้…กลับรูปร่างหน้าตาคล้ายฮ่องเต้!

แสงโคมสลัวราง ลมพัดผ่านขนตา พัดพาความเมามายบางเบาไป

นางอ้าปากกลับลิ้นแข็ง ยืนทึ่มทื่ออยู่กับที่มองคนผู้นั้น

“เมิ่งถิงฮุย” คนผู้นั้นเอ่ยขึ้น

อา…เสียงนี้ก็คล้ายคลึงถึงเพียงนี้ ทั้งยังรู้ชื่อของนางอีกด้วย!

“เมิ่งถิงฮุย” ร่างของเขาค่อยๆ โน้มลงมา เข้ามาใกล้นางมากขึ้นทุกที ใกล้จนนางมองเห็นสีของนัยน์ตาคู่นั้นของเขาอย่างชัดเจน

นางคล้ายได้รับความตื่นตระหนก มือขวากุมอยู่ที่อก พูดตะกุกตะกัก “ท่าน…เหตุใดท่านจึงมาถึงที่นี่ได้”

บนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คน สารพัดเสียงดังก้องสองหู ดังวิ้งๆ ทำให้นางวิงเวียน

เขากลับเพียงหลุบตามองจ้องนาง แม้แต่คำพูดแสดงความเคารพก็ลืมเอ่ย นางเมาแล้วจริงๆ

นางมองจ้องเขากลับไปนิ่ง แล้วจู่ๆ ก็โถมเข้าไปซุกใบหน้ากับอ้อมอกเขา อาศัยความเมามายพูดเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจน “เมื่อ…เมื่อวานข้าไม่ใช่อ้างเหตุไม่ไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักรุ่ยซือ…”

เด็กรับใช้จวนสกุลเมิ่งที่อยู่ข้างหลังเห็นแล้วตกใจจนทึ่มทื่อไปแล้ว ฝูงชนบนท้องถนนไหลบ่า ต่างพูดคุยหยอกล้อกันสนุกสนาน ทิ้งคนทั้งสองไว้ที่มุมถนนไม่มีใครสนใจ

สวนทางกับเสียงเอะอะมะเทิ่งของผู้คน เขายกมือขึ้นโอบเอวนางเบาๆ

ครั้นแล้วนางก็ยิ่งพัวพันเขาอย่างกำเริบเสิบสานมากขึ้น พูดเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจนต่อ “ก่อนหน้านี้ท่าน…ท่านโอ้เอ้…ล่าช้าไม่ยอมออกราชโองการ ข้าจะ…ข้าจะเข้าเฝ้าโดยพลการได้อย่างไร…”

เขาคิดจะพานางเดินไปข้างหน้า แต่ไม่ว่าทำอย่างไรนางก็ไม่ขยับ เขาจำต้องหลุบตาลงอีกครั้ง ย่นหัวคิ้วแล้วพูดเสียงต่ำ “ไม่มีใครคิดตำหนิเจ้า ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร”

นางพลันเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาเงียบๆ คล้ายกำลังมองประเมินสมบัติล้ำค่าหายากชิ้นหนึ่งเช่นนั้น จากนั้นก็พึมพำขึ้น “ท่านเป็นกษัตริย์ที่ปรีชาญาณอย่างแท้จริง” ริมฝีปากของนางที่แดงระเรื่อด้วยความเมามายหยักยกขึ้น ส่งยิ้มให้เขาเหมือนเด็กน้อยแล้วบอก “เป็นกษัตริย์ที่ปรีชาญาณของข้า” จากนั้นนางก็ซุกหน้าลงแนบกับหน้าอกของเขา เน้นน้ำหนักเสียงบอก “เป็นของข้า”

เขาเป็นของนาง

คล้ายว่าการพูดออกมาเช่นนี้นางก็จะสามารถยึดครองเขาไว้เพียงผู้เดียวได้จริงๆ ไม่ไปใส่ใจผู้คนนับหมื่นๆ ในใต้หล้า ก้มหน้า เงยหน้า เดินหน้า ถอยหลัง หายใจก็ได้ยิน เขาเป็นของนางเพียงผู้เดียวเท่านั้น

ชั่วขณะนั้นรอบด้านเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง