ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 5

บทที่ 5

คนในจวนผู้ว่าการเขตเดิมก็มีไม่มาก ยามเช้าตรู่ยิ่งเงียบสงัด เยี่ยซวี่อวี่เดินอยู่บนเส้นทางที่จะไปห้องหนังสือของเผยจี้ ขณะเดินไปได้ครึ่งทางก็พลันเห็นเงาร่างของบุรุษหนุ่มสองคนเดินเลี้ยวออกมาจากมุมระเบียงทางเดินฝั่งตรงข้ามที่เชื่อมต่อไปทางประตูใหญ่ คนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีน้ำตาลดุจก้อนเมฆยามพลบค่ำ อีกคนสวมชุดคลุมยาวสีม่วง คนทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปพลางพูดคุย ดูท่าทางกำลังจะออกจากจวน

“คุณชายเผยมาแล้ว” จู๋เอ๋อร์ที่ตามมาด้วยร้องเสียงต่ำออกมาคำหนึ่ง “คนสวมชุดสีน้ำตาลคือคุณชายเผยเจ้าค่ะ”

จู๋เอ๋อร์คงกลัวนางจะมองผิดคน จึงเอ่ยเสริมที่ข้างหูนางอีกประโยค

“…พรุ่งนี้ข้ากับท่านอาเหอจะออกไปส่งเจ้าด้วยกัน ท่านอาเหอจะส่งเจ้าออกจากกานเหลียง ข้าก็จะไม่ไปส่งไกล ระหว่างทางหากยังต้องการสิ่งใด วันนี้ก็บอกข้าได้เลย”

“เมื่อครู่เผยกงยังบอกข้าว่าถ้าไม่รีบร้อน เหตุใดไม่อยู่ต่ออีกสักหลายวัน”

“ที่นี่แห้งแล้งกันดาร เทียบไม่ได้กับฉางอัน และเจ้าก็มีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ อย่าลืมคำสั่งกำชับของบิดาเจ้า”

เสียงพูดคุยที่ระเบียงทางเดินของบุรุษทั้งสองดังแว่วมา เยี่ยซวี่อวี่จึงหยุดฝีเท้า คิดจะรอให้พวกเขาที่อยู่ด้านตรงข้ามผ่านไปก่อนค่อยเดินไป

เฉิงผิงกางแขนขวางทางไปของเผยเซียวหยวนด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม “เผยเอ้อร์ นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเจ้าร้อนใจอยากจะไล่ข้าไปวันนี้ให้ได้”

เผยเซียวหยวนไม่หยุดฝีเท้า เดินเบี่ยงออกไปด้านข้าง “พูดจาเหลวไหล”

เฉิงผิงยิ่งหัวเราะหนักขึ้น มองซ้ายมองขวา “นางพักอยู่ที่ใด เจ้าไม่ให้ข้าเข้าพบก็แล้วไปเถิด อย่างมากวันหน้าพี่สะใภ้ก็แค่ตำหนิว่าข้าไร้มารยาท เหมือนมีกำแพงขวางกั้นระหว่างกัน ข้ายอมรับผิดแสร้งทำเป็นหูหนวกทึ่มทื่อไปก็แล้วกัน แต่เจ้ากลับไม่เหมือนกัน เจ้าไม่อยากเห็นแม้แต่น้อยว่านางมีรูปร่างหน้าตาเช่นไรจริงหรือ”

เผยเซียวหยวนไม่ใส่ใจอีก สาวเท้ายาวๆ ไปทางด้านนอกต่อไป

“เจ้าเดินเร็วเพียงนี้เพื่ออันใด หรือกลัวจะพบคนเข้า? เมื่อคืนเดิมทีข้ายังไม่เชื่อ เช้าวันนี้ดูแล้วจริงแท้แน่นอน หากไม่ใช่เจ้ายอมรับปากแต่งงานอย่างไม่เต็มใจ เหตุใดกระทั่งสตรีผู้นั้นมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรก็ยังไม่ใส่ใจ นั่นคือคนที่จะร่วมเตียงเคียงหมอนกับเจ้าในวันข้างหน้า…”

เผยเซียวหยวนหยุดฝีเท้าอย่างฉับพลัน ทำให้เฉิงผิงเองก็สะดุ้งตกใจ เพียงเห็นเผยเซียวหยวนหยุดอยู่ที่สุดระเบียงทางเดินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เรียกชื่อจริงของเขาแล้วกดเสียงต่ำบอก

“อาซวนเอ๋อร์ นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ ถ้าเจ้ายังพูดจาเหลวไหลต่อไป ก็อย่าตำหนิข้าที่ไม่ไว้หน้าเจ้า”

เฉิงผิงเห็นสภาพการณ์ก็รีบหยุดการล้อเล่น เขาโบกมือ “ช่างเถิดๆ ไม่พบก็ไม่พบ ข้าคนที่ไม่เกี่ยวข้องกลับเอาใจใส่เสียยิ่งกว่าเจ้าผู้เป็นเจ้าของเรื่องเสียอีก ไปเถอะ วันนี้ลองไปเสี่ยงโชคดูอีกครั้ง ดูว่าจะยิงจิ้งจอกได้สักตัวหรือไม่ หางเตียว บนกระบอกลูกธนูของข้าหลายวันก่อนถูกเสียดสีจนเสียหาย ต้องเปลี่ยนใหม่โดยเร็ว หาไม่จะดูไม่ดี”

ครานี้เผยเซียวหยวนจึงเปลี่ยนเป็นหัวเราะ “ไม่ยาก ข้าจะพาเจ้าไป จะไม่ปล่อยให้เจ้ากลับไปมือเปล่าแน่นอน”

เฉิงผิงจึงโยนหัวข้อสนทนาเมื่อครู่ก่อนทิ้งไป ทั้งสองสาวเท้าเร็วๆ ลงจากระเบียงทางเดินแล้วออกจากประตู ถึงข้างนอกก็ตะโกนเรียกผู้ติดตามรับใช้ ไม่นานคนกลุ่มหนึ่งก็วิ่งมา มีเสียงรองเท้าหุ้มแข้งกระทบพื้นดังวุ่นวายอยู่พักหนึ่งก่อนจะเคลื่อนขบวนออกไปข้างนอกพร้อมกัน เงาร่างหายลับไปไม่เห็นอีก