ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 5

จู๋เอ๋อร์ตามมาหลบอยู่หลังกำแพงกับเยี่ยซวี่อวี่ รู้ว่าต้องรอให้พวกเขาสองคนออกไปแล้วจึงจะไปที่ห้องหนังสือของผู้ว่าการเขตได้ เวลานี้คุณชายเผยกับชาวหูผู้นั้นเดินจากไปไกลแล้ว เยี่ยซวี่อวี่กลับยังคงยืนนิ่งคล้ายกำลังครุ่นคิด ไม่รู้ที่แท้แล้วกำลังคิดอะไรอยู่ ครั้นนึกถึงคำพูดหลายประโยคเมื่อครู่ที่ตนได้ยิน ในใจก็อดร้อนรนไม่ได้ นางกลั้นหายใจรอต่อไปอีกครู่หนึ่งแล้วจึงเรียกเสียงเบา

“แม่นางน้อย…”

เยี่ยซวี่อวี่ร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง ก่อนหันหน้ามาบอก “ข้ารู้สึกหนาวเล็กน้อย เจ้าช่วยไปหยิบผ้าคลุมกันลมมาให้ข้าสักผืน”

ตอนเช้ามีลม พัดมาถูกตัวก็รู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อยจริงๆ

จู๋เอ๋อร์รับคำแล้วเร่งรีบกลับไปหยิบผ้าคลุมกันลม

เยี่ยซวี่อวี่หาที่นั่งบนหินเรียบๆ ก้อนหนึ่ง หลุบตาลงเล็กน้อยแล้วคิดทบทวนระหว่างรอจู๋เอ๋อร์กลับมา เป็นเวลานานมากแล้วที่มีความคิดอย่างหนึ่งวนเวียนอยู่ในใจนางไม่เคยจางหาย ทว่าก็ไม่อาจตัดสินใจเด็ดขาดได้สักที จู่ๆ ระยะนี้ความคิดนั้นก็ชัดเจนขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

นางรู้ถึงทิศทางที่นางควรจะไปหลังจากนี้แล้ว

“แม่นางน้อย เหตุใดท่านจึงมานั่งอยู่ข้างนอกเช่นนี้เจ้าคะ ท่านรีบคลุมผ้าเถิด ระวังจะต้องความเย็นเอาได้”

เยี่ยซวี่อวี่ลุกขึ้นบอก “ไปเถิด อย่าให้ผู้ว่าการต้องรอนาน”

ตอนเยี่ยซวี่อวี่ไปถึง เผยจี้มีที่ปรึกษาและผู้ช่วยหลายคนมาหาพอดี นางจึงรออยู่ข้างนอกเงียบๆ หลังจากคนเหล่านั้นเสร็จธุระออกมาเผยจี้จึงทราบว่านางมาถึงนานแล้ว จึงรีบเรียกให้เข้าไปข้างใน ทั้งยังตำหนินางว่าซื่อตรงเกินไป

“เหตุใดไม่ให้คนมาแจ้ง เมื่อครู่ข้าก็ไม่มีงานอะไร เพียงแต่เห็นเจ้ายังไม่มาจึงรั้งคนอยู่พูดคุยสัพเพเหระสองสามคำเท่านั้น”

“ข้ารอเป็นเรื่องสมควร เผยกงเชิญนั่งเถิดเจ้าค่ะ”

เผยจี้กลับไปนั่งลง ดวงตาเจือไปด้วยรอยยิ้ม “เป็นอย่างไร หลายวันมานี้กินนอนคุ้นชินหรือไม่ มีคนพอให้เรียกใช้สอยหรือไม่ สองวันก่อนข้าก็คิดจะเรียกเจ้ามาพูดคุย แต่กลัวว่าข้าคนแก่พูดมากจะทำให้เจ้าเบื่อ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเมตตาเอ็นดู พูดจบก็หัวเราะขึ้นมา เห็นชัดว่าอารมณ์ดีมาก

เยี่ยซวี่อวี่บอก “อันที่จริงข้าควรเป็นฝ่ายหมั่นมาทักทายผู้ใหญ่ แต่กลัวจะรบกวนการงานทางด้านนี้ เผยกงไม่ตำหนิข้าว่าไร้มารยาทก็ดีเพียงใดแล้วเจ้าค่ะ”

เผยจี้โบกมือ “ระยะนี้ข้าก็ไม่มีงานอะไร ถ้าเจ้าไม่ติว่าข้าพูดร่ำไร อยากมาก็มาได้ทุกเมื่อ ข้าปรารถนาให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ข้ากับท่านปู่ของเจ้าเมื่อก่อนมีจดหมายถึงกันเสมอ เขาชมเจ้าว่าคล่องแคล่วเฉลียวฉลาด รู้จักยืดหยุ่น ข้าคาดเดาว่าเวลานี้ฝีมือการวาดภาพของเจ้าคงได้รับการถ่ายทอดทักษะสำคัญทั้งหมดของเขา มีความรู้ลึกซึ้งถึงขั้นสูงแล้วกระมัง หลายปีก่อนเกิดเหตุการณ์ก่อกบฏข้ามีชีวิตสบายๆ ก็มักจะพูดคุยเรื่องการวาดภาพกับคนอื่นๆ ทุกคนต่างบอกว่าท่านปู่ของเจ้ามีมือเทพเจ้าโดยกำเนิด คนธรรมดาทั่วไปถึงจะวาดจนพู่กันขนหลุดร่วงหมดน้ำในสระแห้งเหือด เกรงว่าก็ยากจะทำได้เช่นเขา ตอนนี้เจ้ามาแล้ว ศาลาใกล้น้ำย่อมได้ชมจันทร์ก่อน เสียดายข้าไม่เหมือนเมื่อก่อน ไม่มีแก่ใจจะพูดคุยเรื่องการวาดภาพไปนานแล้ว หาไม่ก็อาจจะขอคำชี้แนะจากเจ้าได้”