ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 5

เยี่ยซวี่อวี่รีบบอก “เผยกงล้อข้าเล่นแล้ว ฝีมือการวาดภาพของท่านปู่ยอดเยี่ยมเลิศล้ำอย่างแท้จริง แต่ข้ากลับห่างชั้นมาก ไม่ต้องพูดถึงว่ามีความรู้ลึกซึ้งถึงขั้นสูง จนบัดนี้ยังคงหาเคล็ดลับไม่เจอ แต่นับว่ายังจดจำสิ่งที่เขาทุ่มเทสั่งสอนได้บ้าง ไม่กล้าเกียจคร้าน ทำได้เพียงใช้ความขยันชดเชยความงุ่มง่าม ขอคำชี้แนะคำนี้ข้าไม่กล้ารับเด็ดขาด ถ้าเผยกงมีอะไรที่ข้าพอจะรับใช้ได้โปรดสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าไม่ต้องถ่อมตน นึกถึงตอนนั้นอดีตฮ่องเต้เป็นเพราะรักภาพวาดของเยี่ยจงหลีมากเกินไป ต่อมาภายหลังถึงกับไม่อนุญาตให้เขาวาดภาพให้คนอื่นเป็นการส่วนตัว และใช้สิ่งนี้เป็นพระกรุณาธิคุณที่พระราชทานให้กับขุนนาง ในตอนนั้นถ้าขุนนางใหญ่ได้รับภาพที่ท่านปู่ของเจ้าวาดด้วยตนเองภาพหนึ่งก็จะถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เวลานี้เจ้ามาแล้ว หากข้าก็ได้รับภาพเหมือนจากฝีมือของเจ้าสักภาพสืบทอดไปให้ลูกหลาน ข้าก็บรรลุความปรารถนาแล้ว”

“ขอบคุณเผยกงที่เมตตาและเอ็นดู ข้าจะทำอย่างสุดความสามารถเจ้าค่ะ”

เผยจี้ยิ้มแล้ว “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ ทว่าไม่จำเป็นต้องรีบร้อนทำตอนนี้ วันเวลายังอีกยาวไกล วันหน้าเมื่อมีเวลาว่างเราค่อยๆ ทำก็ไม่สาย”

เยี่ยซวี่อวี่รับคำแล้วพูดคุยสัพเพเหระอีกครู่หนึ่ง

เผยจี้ไอเบาๆ คำหนึ่ง “เมื่อคืนหลานชายผู้นั้นของข้ากลับมาแล้ว เจ้ารู้แล้วกระมัง”

เยี่ยซวี่อวี่หลุบเปลือกตาลงเล็กน้อย “ได้ยินมาแล้วเจ้าค่ะ”

เผยจี้เข้าใจว่านางขวยเขิน เขาลูบเคราพลางหัวเราะ “เยี่ยซวี่อวี่ ก่อนเจ้าจะมาคิดว่าท่านปู่คงบอกเจ้าแล้วกระมัง เกี่ยวกับเรื่องใหญ่ในชีวิตของเจ้า”

หลายเดือนก่อน ในตอนนั้นเรื่องที่เยี่ยซวี่อวี่กังวลมากที่สุดคือสุขภาพของท่านปู่ เขามักไอทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน กระทั่งอาเจียนเป็นโลหิต ขณะที่นางจิตใจร้อนรุ่มเที่ยวเสาะหาหมอหายาดีไปทั่ว มีอยู่วันหนึ่งจู่ๆ ท่านปู่ก็บอกกับนางว่าเขาจะออกจากบ้านอีกครั้ง ก่อนไปเขาจะจัดการเรื่องหมั้นหมายแต่งงานให้นาง อีกฝ่ายก็คือหลานชายของเผยจี้

นางยังคงจำความรู้สึกผิดที่แฝงอยู่เต็มดวงตาของท่านปู่ตอนเอ่ยคำพูดนี้กับตนได้ดี

‘เจ้าอยู่กับปู่มาหลายปี ปู่ไม่อาจทำให้เจ้าได้อยู่อย่างสุขสบายแม้แต่วันเดียว มาบัดนี้เรื่องแต่งงานก็กำหนดขึ้นอย่างฉุกละหุก ทำให้เจ้าได้รับความไม่เป็นธรรมแล้วจริงๆ ทว่าโชคดีที่เมื่อก่อนตอนปู่ไปช่วยเผยจี้สร้างป้อมปราการได้รู้จักหลานชายของเขา เด็กคนนั้นติดตามอยู่ข้างกายปู่กว่าครึ่งปี ขึ้นเขาลงลำธาร ไม่บ่นแม้แต่น้อย แม้จะยังเด็กแต่กลับมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวและความเฉียบขาดเหนือผู้คน อุปนิสัยก็ดี ดูจากท่าทางนิสัยใจคอน่าจะพึ่งพาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเผยจี้ เขาย่อมไม่ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างขาดตกบกพร่องแน่นอน’

ตอนนั้นเยี่ยซวี่อวี่ตื่นตะลึงอย่างมาก จะยอมรับได้อย่างไร นางบอกว่าจะร่วมเดินทางไปกับเขา ไม่ว่าเขาจะไปที่ใด ก็เหมือนเช่นแต่ก่อน ทว่าคำพูดต่อจากนั้นของท่านปู่ทำให้นางนิ่งเงียบแล้ว

‘ปู่มีชีวิตอยู่มาจนอายุเท่านี้ก็นับว่าได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองและความเสื่อมทรุดของใต้หล้านี้มาหมดแล้ว ความเป็นความตายก็ไม่ต่างอะไรกับการหมุนเวียนสับเปลี่ยนจากกลางวันเป็นกลางคืน ชื่อเสียงลาภยศยิ่งเหมือนก้อนเมฆที่ก่อตัวงดงามเหนือท้องทะเล ดังเมฆหมอกที่ลอยผ่านไป ผู้คนยกย่องภาพวาดของปู่ แต่ในความคิดของปู่ เรื่องโชคดีเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตนี้คือการที่สวรรค์เมตตาประทานเจ้าให้มาเป็นหลานสาวของปู่ ปู่เฝ้าปรารถนาให้เจ้าไม่มีวันเติบโต ปู่เองก็อย่าได้แก่ลง เช่นนั้นก็จะสามารถเป็นเช่นแต่ก่อน ปู่เลี้ยงดูเจ้าได้ตลอดไป เราปู่หลานท่องเที่ยววาดสายน้ำภูเขาไปทั่วทุกหนแห่ง ร้อยพันปีให้หลังหากยังโชคดีมีผืนผ้าผนังกำแพงภาพเหลืออยู่ในใต้หล้านี้ให้คนรุ่นหลังได้เห็นความงดงามของภูเขาสายน้ำและความงามของผู้คนในวันนี้ ก็นับว่าข้าช่างวาดผู้นี้ไม่ได้มีชีวิตอยู่อย่างสูญเปล่า ปู่จำได้ว่าหลายปีนั้นปู่วาดภาพ เจ้าก็คอยผสมสีส่งพู่กันให้ แม้เราจะลำบากเคยนอนกลางดินกินกลางทราย แต่ก็สบายใจมีอิสระไร้กังวล นั่นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของปู่ แต่ในความเป็นจริงเราไม่อาจใช้ชีวิตเช่นนั้นได้ตลอดไป เจ้ายังคงเติบโต ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนปู่ตลอดไปได้ ปู่เองก็แก่แล้ว กลับยังมีความมุ่งมาดปรารถนาที่ยังไม่บรรลุผล’