ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 5

ตอนเอ่ยคำพูดเหล่านี้บนใบหน้าของท่านปู่มีรอยยิ้มแฝงอยู่

‘พบพรากสวรรค์เป็นผู้กำหนด ปีนั้นปู่ได้พบกับเจ้าก็เป็นเจตจำนงของสวรรค์ มาบัดนี้เราต้องแยกจากกันก็เป็นชะตาชีวิตกำหนด ปู่ออกจากบ้านครั้งนี้กำหนดกลับไม่แน่นอน ไม่อาจพาเจ้าไปด้วย นี่เป็นเรื่องสุดท้ายที่ปู่ทำเพื่อเจ้าได้ รู้ว่าวันข้างหน้าเจ้ามีที่ให้พักพิงแล้ว ปู่จึงจะวางใจจากไปได้’

แล้วก็เป็นเช่นนี้ เยี่ยซวี่อวี่ส่งท่านปู่ที่เลี้ยงนางมาจนโตจากไปด้วยรอยยิ้ม

เขายังคงสวมเสื้อฟางกันฝน แบกสัมภาระ ถือไม้เท้า เป็นภาพที่นางคุ้นเคยดี ทว่าครั้งนี้เขาจากไปตามลำพัง ค่อยๆ หายลับไปจากสายตาของนาง

ชั่วขณะนั้นนางจึงเริ่มหลั่งน้ำตา

ในใจของทุกคนอาจมีสถานที่ลับอยู่แห่งหนึ่งที่มีเพียงตนเองเท่านั้นที่รู้ นางเองเป็นเช่นนี้ ท่านปู่เองก็อาจเป็นเช่นนี้

ตอนเด็กนางไม่เคยสังเกต ภายหลังเมื่อค่อยๆ เติบโตขึ้นนางก็มองออกแล้ว ท่านปู่เดินทางไปทั่วเหนือใต้ ฝีเท้าไม่เคยหยุดนิ่ง นอกจากทุ่มเทกายใจให้กับภูเขาและสายน้ำแล้ว เขาอาจจะกำลังตามหาใครบางคนด้วย แต่ท่านปู่ไม่เคยพูดถึง ยิ่งไม่บอกนางว่าคนที่เขาต้องการตามหาที่แท้แล้วคือผู้ใด

ครั้งนี้เป็นลางสังหรณ์ของนาง ท่านปู่จากไปน่าจะเป็นเพราะสาเหตุนี้

เพื่อให้ท่านปู่วางใจไปทำสิ่งที่อาจจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่เขาอยากทำในชีวิตนี้ นางจึงได้ขึ้นรถม้าที่มารับนางคันนั้น

“เจ้าค่ะ ท่านปู่เคยพูดกับข้าแล้ว” เยี่ยซวี่อวี่ช้อนตาขึ้น

“เยี่ยซวี่อวี่เจ้าวางใจ สกุลเผยเราอยากให้เจ้าแต่งเข้ามาด้วยความจริงใจ ไม่ใช่ข้าโอ้อวดตนเอง หลานชายผู้นั้นของข้าไม่กล้าบอกว่าเป็นหงส์มังกรในหมู่ผู้คน แต่ถ้าจะบอกว่ารูปร่างหน้าตา ความประพฤติ และคุณธรรมอยู่ในระดับกลางขึ้นไปก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง และเขาก็ค่อนข้างเชื่อฟังคำพูดของข้า เมื่อคืนเขาได้รู้เรื่องการแต่งงานก็ตอบรับด้วยความยินดี เมื่อแต่งงานแล้วคาดว่าพวกเจ้าสองคนจะต่างให้ความเคารพนบนอบกัน อยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าได้อย่างแน่นอน ทำให้บุพเพที่สวรรค์ประทานในครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี วันนี้เรียกเจ้ามาก็ไม่มีเรื่องอื่น นอกจากอยากจะถามความคิดเห็นของเจ้า ถ้าจะกำหนดวันแต่งงานในอีกสามเดือนข้างหน้าเจ้าเห็นเป็นอย่างไร”

เผยจี้เต็มไปด้วยความปลื้มปีติยินดี อยู่ต่อหน้าหลานสะใภ้ที่ตนพึงพอใจ ไม่เพียงชมเชยหลานชาย ยังช่วยปกปิดให้เขาอีกด้วย หลังจากกล่าวคำพูดเหล่านี้จบกลับเห็นเยี่ยซวี่อวี่เดินมาถึงเบื้องหน้า จากนั้นก็คุกเข่าลง กราบคำนับตนศีรษะจรดพื้นอย่างนอบน้อม

การกระทำเช่นนี้ของนางเป็นสิ่งที่เผยจี้คาดคิดไม่ถึง เขารีบลุกขึ้นเดินมา ยื่นมือไปประคองนางขึ้นด้วยตนเอง ปากก็ยิ้มบอก

“อีกไม่นานก็จะเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว เหตุใดต้องทำความเคารพเต็มรูปแบบเช่นนี้ รีบลุกขึ้นมา ตั้งแต่วันนี้ไปไม่ต้องเรียกข้าว่าเผยกงอีก เรียกตามเอ้อร์หลาง^* ของบ้านเราว่าท่านลุงได้เลย”

เยี่ยซวี่อวี่ไม่ได้ลุกขึ้น “เยี่ยซวี่อวี่มิกล้า หลังจากมาถึงที่นี่ก็ได้รับความเมตตาจากเผยกง ดูแลทั่วทุกด้าน ปฏิบัติต่อข้าดียิ่งกว่าบุตรสาวแท้ๆ เยี่ยซวี่อวี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก วันนี้กลับมิอาจไม่ผิดต่อเจตนาที่ดีของเผยกง ข้าละอายใจไร้ที่จะหยัดยืน”

เผยจี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พลันรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง เขามองนางอย่างลังเล “เหตุใดเจ้าจึงกล่าวเช่นนี้”

“เยี่ยซวี่อวี่มาในครั้งนี้ จุดประสงค์หาใช่เพื่อแต่งงาน ทว่าต้องการมาเพื่อให้คำอธิบายแก่เผยกง และขออภัยโทษต่อเผยกง โปรดเลือกคู่ครองที่ดีให้คุณชายเผยใหม่ อย่าทำให้เรื่องสำคัญของครอบครัวต้องล่าช้าเพราะข้าเลยเจ้าค่ะ”

เผยจี้ตะลึงงัน เห็นนางกล่าวคำพูดนี้จบก็โขกศีรษะให้ตนอย่างนอบน้อมอีกครั้ง เป็นนานไม่ลุกขึ้น ท่าทีจริงจังยิ่ง เขาจึงได้สติกลับคืนมา