ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 5

“เจ้าลุกขึ้นก่อน” เขายืนยันกับหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังคุกเข่าให้ตนผู้นี้ “เยี่ยซวี่อวี่ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจุดประสงค์ที่เจ้ามาในครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อแต่งงาน แต่เพื่อยกเลิกข้อตกลง?”

“ใช่เจ้าค่ะ เผยกงได้โปรดให้อภัย หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะยกโทษให้ข้า”

บรรยากาศในห้องหนังสือเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งขึ้นมาทันที เผยจี้สองมือไพล่หลัง เดินช้าๆ อยู่ในห้องหลายก้าว

“เรื่องการแต่งงานในครั้งนี้แม้จะฉุกละหุกไปสักหน่อยจริงๆ แต่ท่านปู่ของเจ้ากับข้าก็หารือกันดีแล้ว เดิมข้าเข้าใจว่าเจ้าเองน่าจะยินดี หรือว่า…” เขาหยุดเดิน ก่อนมองมาทางหญิงสาวที่ยังคุกเข่าอยู่กับพื้นไม่ลุกขึ้น “เจ้าไม่ชอบใจหลานชายข้าตรงที่ใดถึงไม่อยากแต่งงานกับเขา เจ้าจงวางใจและบอกให้ข้ารู้ได้เลย ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิดข้าจะช่วยคลี่คลายให้เจ้าเอง”

เยี่ยซวี่อวี่ส่ายศีรษะ “ไม่เกี่ยวกับหลานชายท่านแม้แต่น้อย ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ขอบอกอย่างไม่ปิดบัง ครั้งนี้ที่ข้ารับปากเรื่องการแต่งงานต่อหน้าท่านปู่ก็เพื่อให้ท่านปู่สบายใจ จะได้ไม่ห่วงพะวงไม่วางใจข้า หลังจากท่านปู่จากไปแล้วข้ามาที่นี่พบเผยกงก็ด้วยคิดว่าข้าควรมาให้คำอธิบาย ถ้าหากสามารถขอให้ท่านอภัยต่อหน้าได้ก็จะเป็นความโชคดีอย่างยิ่งของข้า”

“นี่…” เผยจี้หัวสมองอึงอล ชั่วขณะนั้นไม่รู้ควรจะพูดอะไรดี ได้แต่บิดเคราไม่หยุด เกือบจะบิดจนขาดไปเส้นหนึ่ง

“หลังจากมาที่นี่จึงพบว่าเพื่อข้าแล้ว ในจวนทั้งผู้น้อยผู้ใหญ่ต่างเอาใจใส่ข้าถึงเพียงนี้ ข้าตื่นตระหนกตกใจยิ่ง เพราะความเห็นแก่ตัวของตนเอง ข้าได้เหยียบย่ำความหวังดีนี้ ข้าไม่มีหน้าจะมาพบ ยิ่งไม่กล้าเอ่ยปาก แต่เมื่อลองคิดดูอีกครั้งการแต่งงานของหลานชายท่านเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต หากถูกข้าหลอกลวงปกปิดคลุมเครือไม่ชัดเจนเช่นนี้ ข้าไยมิใช่ยิ่งล่วงเกินมากขึ้น”

ในที่สุดเผยจี้ก็ตั้งสติได้บ้างแล้วจึงรีบบอก “ความคิดของเจ้า ข้าทราบแล้ว เจ้าวางใจเถอะ เจ้าทำไปด้วยความกตัญญู ข้าจะตำหนิเจ้าได้อย่างไร ทว่าแม้จะบอกว่าความตั้งใจเดิมของเจ้าก็เพื่อปลอบขวัญท่านปู่ แต่ในเมื่อมาแล้ว ถ้าเจ้าสามารถเปลี่ยนใจ เรื่องการแต่งงานเราก็ดำเนินไปตามเดิม เรื่องนี้เจ้ารู้ข้ารู้ ทางหลานชายข้า ข้าก็จะไม่บอก ถือเสียว่าไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น”

“ขอบคุณเผยกงที่อภัยให้ด้วยความโอบอ้อมอารี เยี่ยซวี่อวี่ซาบซึ้งใจเป็นที่สุด เพียงแต่ข้าเป็นจอกแหนที่ไร้ราก หลายปีก่อนถ้าไม่ใช่ท่านปู่รับมาเลี้ยงดู ข้าคงกลายเป็นผีโดดเดี่ยววิญญาณเร่ร่อนไปนานแล้ว เยี่ยซวี่อวี่รู้ตัวดีว่าไม่ใช่คนมีบุญวาสนา ไม่คู่ควรกับคุณชายเผยจริงๆ ไม่กล้าทำให้เขาเสียหาย เพียงขอให้เผยกงเห็นแก่หน้าท่านปู่ของข้า อภัยให้กับความผิดของข้าด้วยเจ้าค่ะ”

นางหมอบกราบอีกครั้ง หน้าผากแตะพื้นเป็นนานไม่เงยหน้าขึ้น

ด้วยประสบการณ์ชีวิตของเผยจี้ เวลานี้มีหรือจะมองไม่ออก

นางไม่ยินดีจะแต่งงานจริงๆ แม้เขาจะพึงพอใจในตัวหญิงสาวผู้นี้อย่างมาก แต่ก็จนใจที่นางไม่มีความประสงค์เช่นนั้น

เผยจี้นึกไปถึงเหตุการณ์ตอนพูดคุยกับหลานชายเมื่อคืน

เหตุใดเขาจะมองไม่ออก หลานชายเพียงเพราะต้องการจะคล้อยตามตน สุดท้ายถึงได้เปลี่ยนใจรับปากยอมแต่งงาน

เดิมเขาคิดว่าด้วยรูปลักษณ์และนิสัยของหญิงสาวผู้นี้ หลังแต่งงานไม่ต้องกังวลว่าหลานชายของเขาจะเปลี่ยนใจ ทั้งสองจะต้องรักใคร่กันดั่งฉินเซ่อสอดประสาน กลับไม่เคยคาดคิดว่าวันนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้