ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 6

เมฆยามโพล้เพล้ลอยขึ้นสูง แสงสุดท้ายของดวงตะวันยามสายัณห์สาดส่องผนังลานบ้านกลายเป็นสีแดงไปซีกหนึ่ง ประตูปิดอยู่ รอบด้านเงียบสงบ ไม่เห็นเงาร่างคนแม้แต่ครึ่งคน

เผยเซียวหยวนยืนอยู่บนทางเดินครู่หนึ่ง ขณะก้าวเท้าจะไปยกมือตบประตูก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างใน เขาหยุดฝีเท้าอีกครั้งแล้วมองไป พร้อมๆ กับเสียงถอดสลักประตูก็มีเสียงดัง ‘แอ๊ด’ ประตูบานนั้นเปิดออกแล้ว

สาวใช้ที่ชื่อจู๋เอ๋อร์ผู้นั้นเดินออกมา

“คุณชายเผย เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่เจ้าคะ” จู๋เอ๋อร์เงยหน้าขึ้นเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ด้านนอก ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ

“แม่นางน้อยเยี่ยอยู่หรือไม่”

“อยู่เจ้าค่ะ”

“ตอนนี้นางสะดวกจะพูดคุยหรือไม่”

เขาถามจบก็เห็นจู๋เอ๋อร์มองตนไม่พูดจา เม้มปากยิ้มด้วยความสงสัย จึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังและเอ่ยอธิบาย “ข้ารับคำสั่งจากท่านลุง มาพบนางเพราะมีธุระ”

จู๋เอ๋อร์พยักหน้า ยิ้มแย้มบอก “แม่นางน้อยน่าจะสะดวกเจ้าค่ะ คุณชายเชิญเข้ามา บ่าวจะไปเรียกนางออกมา” ทางหนึ่งนำทางเขาเข้าไป ทางหนึ่งก็เอ่ยว่า “ตอนเช้าหลังแม่นางน้อยกลับมาจากห้องหนังสือของท่านผู้ว่าการก็ขังตนเองอยู่ในห้อง ข้าวก็ไม่บอกว่าจะกิน ไม่ได้ออกมาจากในห้องแม้แต่เค่อเดียว ไม่รู้นางทำอะไรอยู่”

ไม่นานนางก็พาเขามาถึงห้องโถงห้องหนึ่ง เชิญเขานั่งรอก่อน ส่วนตนเองก็เข้าไปแจ้งให้คนทราบ

เผยเซียวหยวนไม่ได้นั่งลง เพียงยืนรออยู่ในห้องโถง มีเสียงเคาะประตูกับเสียงพูดคุยเบาๆ ดังมาจากด้านใน

“…บอกคุณชายเผยให้รอสักครู่ ข้าจะออกไปพบเขาเดี๋ยวนี้…”

เสียงแผ่วต่ำนุ่มนวลลอยมาเข้าหูชายหนุ่ม