ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 6

เมื่อครั้งยังเด็กหลังจากมาถึงชายแดนแห่งนี้ ช่วงไม่กี่ปีแรกเขามักจะหยุดยืนอยู่ตามลำพังกลางทุ่งกว้าง รวบรวมจิตใจจดจ่อจับนิ่งไปที่เสียงลมต่างๆ ที่พัดมาจากสี่ทิศแปดทาง นี่เป็นวิธีสงบจิตใจของเขา และด้วยเหตุนี้เขายังฝึกฝนจนมีความสามารถในการฟังเสียงที่เหนือกว่าคนทั่วไปอีกด้วย

เวลานี้อยู่ที่นี่พร้อมกับเสียงของคำพูดเหล่านี้ เสียงหายใจเป็นจังหวะนุ่มนวลแผ่วเบาที่ออกมาจากช่องอกของผู้พูดขณะออกเสียงเหมือนจะลอยมาเข้าหูเขาด้วยเช่นกัน

เขาก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก ข้ามธรณีประตู รออยู่ที่ระเบียงทางเดินด้านนอก

ไม่นานจู๋เอ๋อร์ก็ออกมายิ้มบอก “แม่นางน้อยขอให้คุณชายเผยรอสักครู่ ประเดี๋ยวนางจะออกมาเจ้าค่ะ”

แสงอาทิตย์ยามสายัณห์ส่องผ่านข้างกายเขาไป ส่องเยื้องทะลุไปยังลายฉลุหน้าต่างบานหนึ่งข้างประตู เกิดเป็นแสงเงาสีส้มทองเป็นช่องๆ เข้มบ้างจางบ้าง ตกกระทบลงมาบนพื้นที่ว่างด้านในธรณีประตู

สตรีสกุลเยี่ยไม่ได้ปล่อยให้เขารอนาน ครู่เดียวนางก็ออกมาแล้ว แต่การแต่งเนื้อแต่งตัวไม่เหมือนกับตอนที่เผยเซียวหยวนพบเจอในตอนเช้า ผีเสื้อคู่หนึ่งที่เคยประดับอยู่บนเส้นผมของนางและกระพือปีกดุจจะโผบินไปตามการเคลื่อนไหวของนางได้หายไปแล้ว แป้งหอมและชาดที่ริมฝีปากก็ถูกล้างออกไปจากใบหน้า ยามนี้นางอยู่ในชุดของเด็กหนุ่ม

ไม่รู้เมื่อครู่นางทำอะไรอยู่ในห้อง น่าจะล้างมือแล้วออกมา ที่ข้อมือยังมีคราบน้ำหลงเหลืออยู่บ้าง

“คุณชายเผยหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ”

นางหยุดอยู่ตรงแสงอาทิตย์ยามสายัณห์ด้านในธรณีประตูพอดี ใบหน้าแฝงรอยยิ้ม ทำความเคารพเขาแล้วเอ่ยถามพลางเชิญเขาเข้าไปพูดคุยกันข้างใน

เผยเซียวหยวนไม่ได้ขยับตัว เพียงมองสาวใช้ที่ตามติดทุกฝีก้าวไม่รู้จักหลบไป จู๋เอ๋อร์จึงรู้ตัว รีบเดินออกไป ยามนี้จึงเหลือเขากับสตรีสกุลเยี่ยสองคน

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 17 มี.ค. 69