ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 8

‘เผยกงที่เคารพ ได้รับความเมตตาเอาใจใส่และชักชวนให้อยู่ต่อ ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจแทบหลั่งน้ำตา เดิมควรน้อมรับเจตนาดีและเชื่อฟังด้วยความยินดี แต่จนใจด้วยที่ข้ามีอีกสาเหตุหนึ่งที่ไม่อาจบอกให้ทราบได้ จำต้องฝืนเจตนาดีของเผยกง ไม่ได้มาบอกลาและกล่าวขอบคุณต่อหน้า หวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านจะให้อภัยในความผิดที่เสียมารยาทของข้าอีกครั้ง

ตอนเผยกงเห็นจดหมายนี้ข้าย่อมออกเดินทางไปแล้ว ไปยังที่ที่ข้าจากมา สมัยเด็กข้าติดตามท่านปู่เดินทาง พักโรงเตี๊ยมราวกับบ้าน รู้จักป้องกันตนเองบนท้องถนนเพียงพอ เผยกงไม่ต้องเป็นห่วง ยิ่งไม่ต้องตามหาข้า ก่อนออกเดินทางข้าขอขอบคุณในความเมตตาของท่านอีกครั้ง และขอโขกศีรษะกราบกรานสามครั้ง

ท้ายนี้ข้าได้วาดภาพเผยกงในท่ายืนภาพหนึ่ง ฝีมืออ่อนด้อยไม่เพียงพอจะถ่ายทอดเกียรติภูมิของท่านแม้หนึ่งในหมื่นส่วน ขอบังอาจมอบให้ด้วยความเคารพเพื่อแสดงน้ำใจเล็กน้อย’

“นางว่าอย่างไรหรือ” เฮ่อซื่อถามด้วยความร้อนใจอยู่ด้านข้าง เผยเซียวหยวนไม่ทันได้ตอบนาง มือยังถือจดหมายอยู่ก็สาวเท้าวิ่งเข้าไปในห้อง ผลักประตูเปิดออกแล้วบุกเข้าไปในห้องนอนห้องนั้น

ของใช้ในห้องและผ้าห่มจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เพียงแต่ในห้องว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่แล้ว

สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่บนโต๊ะ เห็นม้วนหนังสือม้วนหนึ่งจึงก้าวสองสามก้าวเข้าไปหยิบมาแล้วคลี่ออก ตรงหน้าปรากฏภาพวาดบุคคลภาพหนึ่ง วาดบนผ้าไหมยาวห้าฉื่อ^* กว้างสามฉื่อกว่า เป็นภาพหน้าตรง ไม่มีตัวอักษรสลักไว้ วาดเค้าโครงลายเส้นด้วยหมึกดำ ลงสีด้วยวิธีการไล่น้ำหนักของสีให้ไร้ขอบดูนุ่มนวล

คนในภาพศีรษะสวมหมวกจิ้นเสียนสามเหลียงเสื้อสีม่วง มือทั้งสองข้างถือป้ายงาช้างยกสูงขึ้นมาตรงหน้าอกเล็กน้อย ลีลาในการวาดละเอียดอ่อนประณีตไปตามการวาดภาพบุคคลที่พึงมี และไม่เพียงวาดรูปร่างลักษณะออกมาเท่านั้น ลายเส้นยังไหลลื่นไม่ติดขัด ใบหน้าของคนในภาพผ่ายผอมและสุขุมสง่างาม โหนกแก้มสูงเล็กน้อย ไว้เคราที่ใต้คาง ดวงตาลึกล้ำเฉลียวฉลาดมองตรงไปข้างหน้า ลักษณะท่าทางเคร่งขรึมอ่อนโยนและยังเผยความมีสง่าน่าเกรงขามที่อยู่ภายในอย่างหนึ่งออกมาให้เห็นอีกด้วย เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์และจิตวิญญาณ ดูปราดเปรียวราวกับมีชีวิต

คนในภาพก็คือเผยจี้

“เรื่องเป็นอย่างไรกันแน่”

เวลานี้เผยจี้ที่ได้ยินข่าวก็เร่งรุดมาถึงแล้ว เขาสาวเท้าเร็วๆ เข้ามา ครั้นเห็นภาพวาดตนเองที่แผ่อยู่บนโต๊ะก็มองไปที่หลานชาย

เผยเซียวหยวนส่งจดหมายในมือไปให้ เผยจี้กวาดตาอ่านรอบหนึ่ง นัยน์ตาฉายแววร้อนรนใจ “เร็ว! เรียกชิงโถวมา…”

ก่อนที่เขาจะสั่งการเผยเซียวหยวนก็เดินไปทางประตูใหญ่แล้ว เผยจี้เองก็ไม่อาจทนรอ หมุนตัวเดินตามไป

คนทั้งกลุ่มรีบเร่งมาถึงห้องข้างประตูใหญ่ ชิงโถวกลับยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราว เมื่อถูกถามว่าแม่นางน้อยเยี่ยจากไปเมื่อไร เหตุใดจึงไม่แจ้งให้ท่านเจ้าบ้านทราบ เขาก็มีแต่ความงงงวย พอได้ยินว่านางจากไปแล้วถึงได้ตื่นตระหนกลนลานขึ้นมา บอกว่าตนตื่นขึ้นมาตอนยามอิ๋น ออกมาเห็นประตูไม่ได้ลงดาล ตอนนั้นเข้าใจว่าเมื่อคืนตนลืมลงดาลประตู ได้แต่เกาศีรษะแล้วก็ไม่ได้สนใจ ไม่คาดคิดว่าเป็นแม่นางน้อยเปิดประตูออกไปแล้ว

ชิงโถวคุกเข่ากับพื้นด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง