ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 8

ตอนค่ำเขาบอกกับเผยเซียวหยวน “ช่างเถิด ดูเหมือนนางไม่เพียงไม่เห็นเจ้าอยู่ในสายตา ยังไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาด้วย ข้าอยู่ที่นี่วันหนึ่ง นางก็คงไม่ยอมออกมาข้างนอกวันหนึ่ง เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องจะใช้ชีวิตอย่างไร กลับจะเป็นความผิดของข้าแล้ว”

หลายวันมานี้เฉิงผิงรอหญิงงามด้วยความยากลำบาก เผยเซียวหยวนเป็นเพราะช่วงก่อนหน้านี้จากไประยะหนึ่ง พอกลับมาจึงมีงานยุ่ง วันนี้ก็ค่ำมืดแล้วถึงได้กลับมา ฟังแล้วก็ไม่มีคำพูดอะไรมาก เพียงมองอีกฝ่ายอย่างนิ่งเฉยคราหนึ่ง

“ครั้งนี้เจ้าคิดดีแล้วหรือ แน่ใจว่าพรุ่งนี้จะออกเดินทาง ไม่เปลี่ยนใจอีกกระมัง”

เฉิงผิงยิ้มเจื่อน “ขืนข้ายังไม่ไป เกรงว่าจะทำให้นางเอือมระอาแล้ว กลับจะไม่งาม”

เผยเซียวหยวนพยักหน้า “พรุ่งนี้ข้าจะไปส่งเจ้า”

เขาย่อมไม่เอาเรื่องนี้มาหัวเราะเยาะเฉิงผิง เฉิงผิงเองก็เป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาคนหนึ่ง กับสตรีผู้นี้เดิมก็เป็นเพียงการพบกันโดยบังเอิญ เห็นหญิงงามเพียงแวบเดียว จะเอาความอาลัยอาวรณ์มากมายมาจากที่ใด เยาะหยันตนเองไม่กี่คำเรื่องก็ผ่านไปแล้ว

เงียบงันมาทั้งคืน วันรุ่งขึ้นเฉิงผิงตื่นแต่เช้า ไปบอกลาเผยจี้อีกครั้งโดยมีเผยเซียวหยวนไปเป็นเพื่อน

เขาควรจากไปแต่ไม่ยอมไป หลายวันนี้เอาแต่วิ่งไปบริเวณนอกที่พักของเยี่ยซวี่อวี่ เผยจี้ย่อมได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้มาบ้าง แต่นี่เป็นเรื่องของเหล่าชนรุ่นหลังและไม่ได้ก่อเรื่องก่อราวใหญ่โตอะไร ตนจึงทำเป็นหูหนวกเป็นใบ้ไม่รู้เรื่อง หลังจากกล่าวคำอำลากันแล้วเผยจี้ก็ลุกขึ้นจะออกมาส่ง เฉิงผิงจะกล้ารับได้อย่างไร ประสานมือปฏิเสธอย่างหนักแน่น สุดท้ายเผยจี้จึงหยุดอยู่นอกห้องหนังสือ กำชับหลานชายให้ไปส่งองค์ชายผู้นี้

เผยเซียวหยวนเดินเป็นเพื่อนเฉิงผิงออกไปข้างนอก เพิ่งออกมาก็เจอกับจู๋เอ๋อร์ที่เดินมาพอดี

“คุณชายเผย ท่านเห็นแม่นางน้อยหรือไม่ นางได้มาหาท่านผู้ว่าการหรือไม่เจ้าคะ”

เผยเซียวหยวนหยุดฝีเท้า “มีอะไรหรือ นางไม่อยู่ในห้องหรือไร”

จู๋เอ๋อร์ส่ายศีรษะ บอกว่าตนเองทำเหมือนหลายวันก่อนตามที่นางกำชับไว้ว่าไม่ให้ไปรบกวน เอาข้าวปลาอาหารวางไว้ที่ห้องด้านนอก นางจะมายกเข้าไปเอง แต่เช้าวันนี้ไม่รู้เพราะเหตุใดข้าวปลาอาหารที่ส่งไปเป็นนานก็ไม่มีใครแตะต้อง จู๋เอ๋อร์จึงไปเคาะประตู แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจึงผลักประตูเข้าไป พบว่าในห้องไม่มีคนแล้ว

“เมื่อครู่บ่าวไปหาท่านป้าเฮ่อ ท่านป้าก็บอกว่าไม่เห็นนาง บ่าวจึงเข้าใจว่านางมาหาท่านผู้ว่าการ”

เผยเซียวหยวนกับเฉิงผิงมองสบตากันทีหนึ่ง ทั้งสองคนหมุนตัวสาวเท้าเร็วๆ ไปทางเรือนพักของเยี่ยซวี่อวี่พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ครั้นเร่งรุดมาถึงด้านนอกเรือน เฮ่อซื่อกำลังเดินออกมาจากข้างในอย่างรีบร้อน ในมือถือซองกระดาษซองหนึ่งคล้ายเป็นจดหมาย พอเจอเข้ากับเผยเซียวหยวนก็ชูขึ้นมาพลางร้องบอก

“คุณชายท่านมาได้พอดีเลย เมื่อครู่จู๋เอ๋อร์ไปหาข้าถามถึงแม่นางน้อย ข้ามาดูก็พบของสิ่งนี้ในห้องนาง”

เผยเซียวหยวนรับมา กวาดตามองรอบหนึ่ง ตัวอักษรเล็กบรรจงงดงามและคงไว้ซึ่งความบริสุทธิ์สง่างามบนซองจดหมายสะท้อนเข้ามาในม่านตา เขียนไว้ว่า ‘กราบเรียนผู้อาวุโสเผยกง’

ในใจของเขาพลันมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีวาบผ่านจางๆ ไม่อาจคำนึงถึงว่าจดหมายทิ้งไว้ให้ใครก็เปิดซองออกมาเดี๋ยวนั้นเลย ไม่ผิดจากที่คิด ในซองมีจดหมายที่นางทิ้งไว้