ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 2

ในเวลาเดียวกันนี้ศิษย์พี่สามปัดฝุ่นบนชุดคลุมด้วยท่าทีสบายๆ พลางเอ่ย “ออกมาเถอะ”

คนผู้หนึ่งสาวเท้าแช่มช้าออกมาจากด้านหลัง ยังไม่ทันเอ่ยอะไรก็ถูกอีกฝ่ายชิงพูดแทรก เอ่ยยิ้มๆ ว่า “ค่าตอบแทนอะไรข้าศิษย์พี่ไม่เอาแล้ว แต่มีเรื่องหนึ่งเจ้าต้องบอกข้า”

“เรื่องใด”

“ด้านในต้นขาของซูเหมินจิ่นผู้นั้นมีปานขนาดเท่าปากถ้วยอยู่จริงหรือ” ศิษย์พี่สามหมุนตัวกลับไปมองเขา เลิกคิ้วถาม “ซ้ำยังเป็นรูปเท้าอีก?”

คนผู้นั้นสีหน้าแข็งค้างเล็กน้อย ก่อนจะกลับไประบายยิ้มเอ่ยว่า “เรื่องลับส่วนตัวพรรค์นี้มีแต่ไปถามตัวซูเหมินจิ่นเองแล้ว”

ศิษย์พี่สามหัวเราะลั่น ไม่มีแก่ใจจะซักไซ้ต่อ เพียงนิ่งจ้องเขา ถามกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “คนตายไปแล้ว จะถามอย่างไร”

“เป็นตายชะตาลิขิต เรื่องนี้ต้องขออภัยที่ข้าศิษย์น้องสุดกำลังจะช่วยเหลือ” คนผู้นั้นหัวเราะ ขาดคำก็ประสานมือให้เขา ก้าวช้าๆ จากไป

จงรั่วฉิงที่ประสบอุปสรรคอย่างต่อเนื่องแต่เดิมล้มเลิกแผนการที่จะไปหาศิษย์พี่สี่แล้ว ทว่าระหว่างทางกลับบังเอิญเจออีกฝ่ายฝึกกระบี่ในลาน

ศิษย์พี่สี่มีสีหน้าเย็นชาจิตใจด้านชา เวลาทั่วไปพูดจาไม่กี่ประโยค นับว่าเป็นกึ่งผู้คลั่งวิชายุทธ์ นอกจากอ่านตำราแล้วงานอดิเรกที่ชอบที่สุดก็คือฝึกกระบี่คนเดียว ที่นี่ไม่มีกระบี่เหล็ก เขาจึงได้แต่ใช้กิ่งไม้ที่เหลือใบอยู่หนึ่งใบแทน

จงรั่วฉิงทำใจว่าจะรักษาม้าตายเยี่ยงม้าเป็นกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ก้าวขึ้นหน้าแล้วยิ้มระรื่นเอ่ยทัก “ศิษย์พี่สี่!”

ศิษย์พี่สี่หยุดการเคลื่อนไหว ไม่เอ่ยคำ เพียงมองนางด้วยหน้าตาไร้ความรู้สึก ความโดยคร่าวคือ ‘อืม ข้าเห็นเจ้าแล้ว’

จงรั่วฉิงมุมปากกระตุกนิดหนึ่ง เอ่ยทักอย่างคนที่ไม่มีเรื่องจะเอ่ยก็พยายามหา “ศิษย์พี่ เอ่อคือ…ท่านฝึกกระบี่คนเดียวหรือ”

ศิษย์พี่สี่พยักหน้าหงึกๆ นับว่าขยับตัวแล้ว ก้าวหน้ากว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

“อ้อ อย่างนั้นหรือ” จงรั่วฉิงยิ้มจนใบหน้าเกร็งทื่อ “วันนี้อากาศไม่เลว เหมาะกับการฝึกกระบี่อย่างยิ่ง”

ศิษย์พี่สี่ตอบ “อืม” เสียงหนึ่ง ตอนนี้เปล่งเสียงแล้ว คลับคล้ายว่าจะได้เรื่องกว่าก่อนหน้านี้หลายส่วน

เมื่อเห็นสถานการณ์มีแนวโน้มเปลี่ยนไปในทางที่ดี จงรั่วฉิงจึงทุ่มสุดตัวกล่าว “ศิษย์พี่ ข้าถามท่านเรื่องหนึ่ง ท่านรู้ว่าฉุนเจี๋ยเขา…”

“ไม่รู้” นางไม่ทันเอ่ยจบก็ถูกศิษย์พี่สี่พูดขัดอย่างเด็ดขาดไม่โยกโย้

ก็ได้ แท้จริงก็คาดเดาแต่แรกว่าจะออกมาทำนองนี้

จงรั่วฉิงหน้ามุ่ย ได้แต่โบกมือกล่าว “ขะ…ข้าก็แค่ถามส่งเดช ในเมื่อศิษย์พี่ไม่ทราบ ข้าไม่รบกวนท่านฝึกกระบี่แล้ว เหอะๆๆๆ…” กล่าวจบก็จากไปทั้งน้ำตา

สำนักศึกษาแห่งนี้ไฉนจึงไม่มีคนปกติสักคนนะ!

นางเพิ่งก้าวเท้าจากไป เงาร่างคนผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น หันมองไปทางทิศที่ศิษย์พี่สี่ฝึกกระบี่ คิดในใจ คิดมาถามศิษย์พี่สี่ก็เป็นการตัดสินใจผิดพลาดแล้ว ไม่จำเป็นต้องซักซ้อมอะไรล่วงหน้าสักนิด

เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็ยักไหล่น้อยๆ อย่างมิใช่ความผิดตนสักนิด ก่อนหมุนกายจากไปด้วยรอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 15 ม.ค. 69