ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 3

แม้เป็นอักษรเฉ่าซูเหมือนกัน แต่ต่างจากฝีพู่กันเป็นอิสรเสรีดั่งเมฆาคล้อยธาราริน เหิมเกริมไร้ขอบเขตของซูเหมินจิ่น อักษรนี้ทุกขีดทุกเส้นเฉียบคมดั่งใบมีด ประกายแหลมคมฉายชัด ชวนให้คนเห็นแล้วบังเกิดความรู้สึกเสียดแทงดวงใจ

จงรั่วฉิงรู้สึกลึกๆ ถึงเงาดำหลายสายที่ปรากฏขึ้นเหนือหน้าผาก มุมปากเองก็กระตุกตามอีกหลายที

ชะรอยจะไม่ใช่ผู้ที่เป็นมิตร…

ต่อให้นางไม่ใช่ฉุนเจี๋ยและไม่ใช่สุนัข ก็ยังคงรู้สึกว่าหากบุ่มบ่ามเข้าไปจะรอดชีวิตออกมาได้หรือไม่ก็สุดจะรู้…

เมื่อคิดดังนี้คุณหนูสกุลจงผู้ขวัญกล้าเทียมฟ้าเสมอมากลับหดมือที่สั่นระริกกลับมาเช่นนี้ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากมา คิดคำนวณในใจว่าจะสืบข่าวจากคนอื่น ดูว่าคนที่พักอยู่ในนี้ที่แท้เป็นผู้สูงส่งละทางโลกจากที่ใดกันแน่

ใครเล่าจะรู้ว่าไม่กี่วันต่อจากนั้น เมื่อนาง ‘ฟื้นตัวหายดี’ กลับมากระโดดโลดเต้นในลานอีกครั้ง ตอนถามเหล่าศิษย์พี่ถึงข้อสงสัยของตนเอง จะกลับเกิดสถานการณ์แปลกประหลาดอย่างนี้

จงรั่วฉิง “เรือนทักษิณว่างมาตลอดมิใช่หรือ เหตุใดจึงมีคนบรรเลงพิณ”

ศิษย์พี่ใหญ่ “ง่ำๆ กร้วมๆ… (เสียงเคี้ยว)”

ศิษย์พี่รอง “อนิจจัง อนิจจา! ความยากลำบากของเส้นทางสู่แคว้นสู่ ยากเย็นยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์…”

ศิษย์พี่สาม “ช่วงนี้ข้าได้ยินว่าคุณชายเชื้อพระวงศ์แคว้นเป่ยยงแต่ละคนล้วนรูปโฉมหล่อเหลาคมคายไม่น้อยหน้ากัน ส่งผลให้พวกเขาไม่กล้าออกไปเดินตลาด ด้วยกลัวจะทำผู้คนเบียดเสียดไปทั้งเมือง เห็นทีต่อไปข้าออกไปข้างนอกก็ต้องระวังหน่อยแล้วสินะ ฮ่าๆๆ”

ศิษย์พี่สี่ “ไม่รู้”

จงรั่วฉิง “…”

จงรั่วฉิง “ด้านในมีใครพักอยู่กันแน่ เหตุใดจึงไม่เคยเจอเขาเลย”

ศิษย์พี่ใหญ่ “ง่ำๆ กร้วมๆ… (เสียงเคี้ยว)”

ศิษย์พี่รอง “เจ้าไม่เห็นหรือ แม่น้ำเหลืองถือกำเนิดจากฟ้า ไหลบ่าสู่ทะเลมิหวนกลับ…”

ศิษย์พี่สาม “ข่าววงในบอกว่าพื้นที่ว่างทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือแห่งนั้นกำลังจะสร้างสำนักศึกษาแห่งใหม่ขึ้นแล้ว พวกเจ้าว่านี่จะส่งผลกระทบอะไรต่อพวกเราหรือไม่”

ศิษย์พี่สี่ “ไม่รู้”

จงรั่วฉิง “…”

จงรั่วฉิง “เหตุใดที่หน้าประตูเรือนทักษิณจึงมีป้ายที่เขียนว่า ‘ฉุนเจี๋ยกับสุนัข ห้ามบุกรุก’ เล่า”

ศิษย์พี่ใหญ่ “ง่ำๆ กร้วมๆ… (เสียงเคี้ยว)”

ศิษย์พี่รอง “ฝูงเอยฝูงห่าน ชูคอขับขานสู่ท้องนภา ขนสีขาวเหนือผืนธาราเขียว…”

ศิษย์พี่สาม “อ๊ะ พวกเจ้าได้ยินแล้วหรือยัง พ่อไก่บ้านสกุลจางที่หมู่บ้านเที่ยผิงออกไข่แล้ว!”

ศิษย์พี่สี่ “ไม่รู้”

จงรั่วฉิง “…”

ส่วนผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ครึ่งตัวอย่างฉุนเจี๋ยตอนคำสนทนาด้านบนดำเนินอยู่เขาก็มักหายไปไม่เห็นเงา ที่จริงสองสามวันนี้ทุกครั้งที่เขาเจอจงรั่วฉิงล้วนประหนึ่งเจอผี วิ่งหนีเร็วเสียยิ่งกว่ากระต่าย ดังนั้นแผนที่จะไปหาเขาเพื่อพูดคุยด้วยอย่างจริงจังของจงรั่วฉิงจนแล้วจนรอดก็ยังหาโอกาสไม่ได้