ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 3

ในห้องทรงพระอักษร แสงสว่างสลัวราง

แม้ยังเป็นช่วงบ่าย ทว่าท้องฟ้าวันนี้กลับขมุกขมัวจนประหนึ่งจวนเข้าสู่ห้วงราตรี เมฆหมอกลอยต่ำ กดทับหนักอึ้งบนม่านนภา บดบังแสงอาทิตย์จนมิดชิด

ฮ่องเต้เทียนหมิ่นวัยหนุ่มแน่นนั่งที่โต๊ะ มองดูเปลวเทียนวูบไหวกลางสายลมตรงหน้าไม่เอื้อนเอ่ยวาจา ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร็วระลอกหนึ่งแว่วมาจากภายนอก

“ฝ่าบาท” ข้ารับใช้ในวังวิ่งเหยาะๆ มาเบื้องหน้า กล่าวรายงานด้วยสุ้มเสียงแหลมเล็ก “แม่ทัพฮั่วเดินทางกลับมาจากนอกด่านแล้ว กำลังนำเหล่าแม่ทัพใต้บังคับบัญชามารอถวายบังคมที่ท้องพระโรงพ่ะย่ะค่ะ!”

ยามได้ยินคำแรกฮ่องเต้เทียนหมิ่นก็ลุกขึ้นด้วยจิตใต้สำนึก ทว่าเมื่อข้ารับใช้ในวังเปล่งเสียงคำสุดท้ายจบ เขากลับทรุดตัวลงนั่งช้าๆ อีกหน

“ถ่ายทอดราชโองการของเรา” เขาหันมองไปทางเชิงเทียนที่มีแสงเทียนริบหรี่อยู่สักหน่อยนั้นอีกครั้ง เอ่ยราวพึมพำกับตนเอง “ฮั่วเหวินจิ่งป้องกันชายแดนมานานปี คุณูปการโดดเด่น ตกรางวัลทองคำพันชั่ง แพรไหมหมื่นพับ ประทานนาม ‘แม่ทัพใหญ่เจิ้นเป่ย’ ”

ข้ารับใช้ในวังขานรับ มองฮ่องเต้เทียนหมิ่นอย่างนึกสงสัยอยู่ครามครัน ทว่ามิกล้าปริปาก

ฮ่องเต้เทียนหมิ่นเข้าใจความหมายของเขาจึงเอ่ย “เจ้าไปถ่ายทอดราชโองการ สั่งให้เริ่มงานเลี้ยงต้อนรับก่อน เราจะตามไปทีหลัง”

ข้ารับใช้ในวังรับบัญชาก่อนจะถอยออกไป

ฮ่องเต้เทียนหมิ่นอยู่เงียบๆ ตามลำพังนานครู่ใหญ่จึงค่อยลุกขึ้น แล้วเดินออกไปด้านนอก

ตอนก้าวออกจากห้องทรงพระอักษร เสียงฟ้าคำรามดังขึ้นที่ปลายขอบฟ้าพอดี เป็นสัญญาณของฝนตั้งเค้า ฮ่องเต้เทียนหมิ่นหยุดฝีเท้าใต้ผืนฟ้าครึ้ม หันหน้าไปทอดตามองหมู่เมฆหนาทึบที่อยู่ไกลออกไป ปล่อยให้สายลมกระโชกพัดปลายผมและชายชุดคลุมของตน

“ช่างสมกับคำว่า ‘เมฆดำข่มเมือง เมืองถึงคราวแตก’ โดยแท้” ฮ่องเต้เทียนหมิ่นพึมพำขึ้น ก่อนเอ่ยต่อว่า “อะไรที่ควรมาถึง ย่อมมาถึงวันยังค่ำ…”

ช่วงนี้มีเรื่องน่าเหลือเชื่อเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นที่สำนักศึกษาชิงหง…ในวันปกติที่แสนจะปกติวันหนึ่ง จู่ๆ ฮ่องเต้ก็เสด็จมา!

ตามหลักแล้วราชสำนักกับสำนักศึกษาที่ก่อตั้งในหมู่ชาวบ้านประเภทนี้ไม่ควรมีความเกี่ยวข้องอะไรกัน ทว่าจะทำเช่นไรได้ วันนั้นที่ฮ่องเต้เทียนหมิ่นแห่งแคว้นต้าอิ้นออกมาล่าสัตว์ข้างนอกกับแม่ทัพใหญ่เจิ้นเป่ยผู้คว้าชัยกลับมา ตอนไล่ล่าเสือดาวที่วิ่งเต็มเหยียดไปตลอดทางตัวหนึ่ง เกิดหลงทางโดยไม่ระวัง จึงทำได้เพียงนำขุนนางใหญ่กลุ่มหนึ่งคลำทางมาหาสถานที่ซึ่งมีผู้คนอาศัยหนึ่งเดียวในละแวกใกล้เคียงซึ่งก็คือสำนักศึกษาชิงหงเพื่อพักผ่อนสักครู่

ฮ่องเต้ลดตัวลงมาติดตามแม่ทัพใหญ่ คำกล่าวพรรค์นี้ฟังดูเหลวไหล แต่กลับไม่เกินไปแม้แต่น้อย อย่างไรเสียผู้ที่เข้าใจความเป็นไปในราชสำนักเพียงเล็กน้อยต่างก็รู้ว่าโอรสสวรรค์พระองค์ปัจจุบันโอนอ่อนคล้อยตามแม่ทัพใหญ่เจิ้นเป่ยที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งผู้นี้อย่างแท้จริง

ก็ไม่แปลก กวาดตามองไปทั่วทั้งต้าอิ้น แม่ทัพที่มีความสามารถใช้งานได้ก็มีฮั่วเหวินจิ่งผู้เดียวเท่านั้น

ดังนั้นในเหตุกบฏแดนใต้จึงส่งเขาไป ผู้อพยพก่อความวุ่นวายก็ส่งเขาไป ชนกลุ่มน้อยทางตะวันตกรุกรานก็ส่งเขาไปอีก แคว้นเป่ยยงระรานชายแดนก็ยังคงต้องส่งเขาไป

ปัญหาชายแดนที่รบกวนฮ่องเต้เทียนหมิ่นมาหลายปี เมื่อฮั่วเหวินจิ่งออกโรงกลับใช้เวลาไม่ถึงปีก็กำราบคนเถื่อนเหล่านั้นได้อยู่หมัด ไม่กล้าเล่นลูกไม้อะไรกันอีก