ทดลองอ่าน ม่านฝันคืนวสันต์รัญจวน บทที่ 9-11

บทที่ 9 ประลองหมาก

กู้ซิ่งจือได้ยินดังนั้นกลับไม่ได้แปลกใจมากนัก

กลยุทธ์จักจั่นทองลอกคราบ แผนการตายหนีความผิดไม่ใช่แผนการใหม่อะไร เขาเห็นมามากแล้ว เพียงแต่หากคนที่อยู่เบื้องหลังรู้ว่าคนที่สมควรตายยังไม่ตาย เกรงว่าจะชิงฆ่าคนปิดปากเสียก่อน

ดังนั้นเวลานี้ต้องรีบชิงลงมือ

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางหนังสือในมือลงกำลังจะจัดเตรียมการ กลับเห็นฉินซู่รีบวิ่งมาตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้แล้วเอื้อมมือลงไป จับกองสิ่งของที่เขาเพิ่งยัดเข้าไปใต้โต๊ะนั้นอย่างแม่นยำแล้วดึงออกมา จากนั้นกระดาษก็กระจัดกระจาย ‘พึ่บพั่บ’ ทั่วพื้นทันที

แม้จะอารมณ์ดีเพียงใด กู้ซิ่งจือก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย จึงก้าวไปข้างหน้าจับคอเสื้อฉินซู่ไว้แล้วยกขึ้น

“เอ๊ะ! โอ๊ย! ปล่อยข้า! เขาจะฆ่าคนแล้ว! กู้ซิ่งจือรองราชเลขาธิการจะฆ่าคนอย่างเปิดเผยตอนกลางวันแสกๆ ในสำนักราชเลขาธิการแล้ว!”

การดิ้นรนของฉินซู่ไม่เป็นผล เขาตะโกนพร้อมกับสลัดกระดาษแผ่นหนึ่งออกจะดูให้ได้

“นี่คือ…” ฉินซู่ที่ถูกยกคอเสื้อขึ้นสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ มองดูสิ่งที่คล้ายแบบคัดลายมือในมือ หน้าย่นเหมือนลูกมะระ

ในมือว่างเปล่า ของถูกกู้ซิ่งจือแย่งกลับไปแล้ว

“เหตุใดเจ้าจึงเขียนแบบคัดลายมือ” ฉินซู่เดินตามกู้ซิ่งจือที่ก้มลงเก็บของ จะต้องถามให้ถ่องแท้ให้ได้

“ฝึกคัดลายมือ”

ฉินซู่ตกตะลึง รู้สึกเหมือนตนเองได้ยินเรื่องน่าขัน

เมื่อมองไปทั่วหนานฉี ลองถามดูว่ามีใครไม่รู้บ้างว่ากู้ซิ่งจือซึ่งเป็นทายาทสายตรงของสกุลกู้แห่งเมืองจินหลิงนั้น นอกจากมีความสามารถยอดเยี่ยมและตำแหน่งสูงส่งแล้ว ยังเชี่ยวชาญการดีดพิณ เดินหมาก เขียนอักษร และการวาดภาพอีกด้วย

โดยเฉพาะการเขียนพู่กันที่มีพลังงดงาม เป็นธรรมชาติ และยังมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย แม้แต่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังชื่นชมว่าเขาเป็นนักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งในหนานฉี แต่ตอนนี้ภิกษุกู้ผู้นี้กลับตอบด้วยสีหน้าไม่มีความรู้สึกว่ากำลังเขียนแบบคัดลายมือเพื่อฝึกคัดลายมือ

ฉินซู่ฉุกคิด รู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังดูถูกกรมอาญาของเขา และยังดูถูกตัวเขาด้วย

ขณะที่คำถามกำลังจะออกจากปากก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่นอกประตู ฉินซู่ชะงัก ได้ยินเสียงที่มีความกังวลเล็กน้อยของเสมียน

“ฝ่ายตรวจการลาดตระเวนเมืองมารายงาน บอกว่าที่ริมฝั่งทางตอนใต้ของแม่น้ำฉินไหวมีขุนนางคนหนึ่งเมาสุราแล้วก่อความวุ่นวายขอรับ”

กู้ซิ่งจือยังคงดูเหมือนแม้ท้องฟ้าจะถล่มลงมาก็ไม่เป็นอะไร ถือแบบคัดลายมือแล้วเดินไปที่โต๊ะก่อนจะหันมาเอ่ยถาม

“เป็นใคร”

“ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ…” เสมียนก้มหน้าซับเหงื่อ “คนผู้นั้นดูแปลกหน้ามาก แต่แต่งกายหรูหราและมือเติบ บนตัวยังสวมเครื่องประดับหยกที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์สวมใส่กัน ทางการจึงไม่กล้าจับกุมส่งเดชขอรับ”

กู้ซิ่งจือได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว แต่ยังคงพูดอย่างใจเย็นว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ควรไปหากรมอาญา ศาลต้าหลี่ หรือไม่ก็ฝ่ายตรวจการ มาหาสำนักราชเลขาธิการหมายความว่าอย่างไร”

เสมียนพึมพำ จำต้องพูดต่อว่า “เขา…เขาเป็นคนขอพบใต้เท้ากู้เอง แล้ว…แล้วยังถามว่าใต้เท้ากู้กล้าประลองหมากกับเขาอีกหรือไม่ขอรับ”

แบบคัดลายมือในมือถือไว้ไม่มั่น ตกลงบนโต๊ะส่งเสียงดัง ‘ตุ้บ’ หลังจากนั้นภายในห้องก็เงียบลงทันที

กู้ซิ่งจือและฉินซู่สบตากัน เห็นเขาอ้าปากกว้าง ดวงตากลมโตกะพริบอย่างเงียบๆ

เมาสุรา ก่อความวุ่นวาย เชื้อพระวงศ์ เข้าเมืองหลวงระยะนี้ ประกอบกับนิสัย ‘ติดการเดินหมาก’ นอกจากคนผู้นั้นแล้วจะเป็นใครได้อีก

“อา…คนผู้นั้น…” ฉินซู่เริ่มหัวเราะออกมาดังๆ อีกครั้งด้วยความเคยชิน “เรื่องอวี๋โหวจากกองทหารรักษาวังคนนั้นจะผัดวันประกันพรุ่งไม่ได้แล้ว เป็นเรื่องสำคัญ ข้าต้องกลับกรมอาญาตอนนี้เลย ถึงอย่างไรคนที่เขาต้องการพบคือเจ้าไม่ใช่ข้า เจ้าไปเองก็แล้วกัน”

พูดจบก็หายไปอย่างรวดเร็วเช่นเดิม

กู้ซิ่งจือยิ้มอย่างจนใจ แล้วสั่งไปที่ประตูด้วยเสียงเรียบว่า “เตรียมรถ”