ทดลองอ่าน ม่านฝันคืนวสันต์รัญจวน บทที่ 9-11

การล้อมจับมาถึงทางตัน

สายลมยามค่ำคืนพัดกระหน่ำ พัดจนหัวใจของผู้คนหดตัว

เลือดบนแผ่นหลังยังคงไหลไม่หยุด ก่อนหน้านี้ยังให้ความรู้สึกร้อน แต่ต่อมาก็เย็นลง เสื้อผ้าแนบตามตัวเปียกชื้นไปทั่ว

ฮวาหยางไม่ต้องการต่อสู้อีกต่อไป ศัตรูมีจำนวนมากกว่า แผนการในตอนนี้คือหนีไปให้เร็วที่สุด

ดังนั้นในระหว่างการเผชิญหน้ากัน นางจึงจับองครักษ์คนนั้นย้ายไปที่ใต้ต้นไม้

“เจ้าหนีไม่รอดหรอก” ฉินซู่เอ่ยปาก และใช้สายตาสั่งให้องครักษ์ที่ล้อมอยู่ง้างสายธนู

นางไม่ได้พูดอะไร ได้แต่รีบสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ ตัวอย่างรวดเร็ว

หากจะปีนต้นไม้ก็ต้องผลักองครักษ์ออกไป แต่ทันทีที่ผลักเขาออก ลูกธนูของกรมอาญาก็จะพุ่งใส่นางเหมือนตะแกรง

ดังนั้นโอกาสเดียวที่จะหลบหนีได้ก็คือต้องเร็วพอ

ขณะกำลังครุ่นคิดสายตาของฮวาหยางก็มองไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น ต้นไม้ที่เมื่อครู่ปีนยังยากถูกลูกธนูสองดอกปักไว้แน่น

ลูกธนูสองดอก…

ฮวาหยางใจสั่น ในขณะที่ทุกคนต่างไม่ทันระวังตัว นางก็ผลักองครักษ์ที่บังอยู่ด้านหน้าตนเองออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันหลัง มือข้างหนึ่งจับลูกธนู ขาข้างหนึ่งออกแรง รวดเร็วและแม่นยำ

หนึ่ง สอง!

เสียงร้องอย่างน่าเวทนาขององครักษ์ที่อยู่ด้านหลังยังไม่ทันสิ้นสุดลง ฮวาหยางก็ปีนขึ้นไปบนกำแพงจวนสกุลเฉินด้วยความรวดเร็วแล้ว

พระจันทร์เย็นยะเยือกส่องแสงสว่างจางๆ ลงบนเรือนร่างอันเลือนรางของหญิงสาว นางหันกลับไปมองบุรุษที่ขมวดคิ้วมองนางอยู่ท่ามกลางฝูงชนแล้วลอบกัดฟันกราม

กู้ซิ่งจือ…

ภาพที่ติดในม่านตาสั่นไหว ลูกธนูแหลมคมหลายดอกก็พุ่งผ่านกำแพงสูงของจวนสกุลเฉิน ทะลุผ่านพระจันทร์เหนือกำแพง

พริบตาต่อมาก็ไม่มีใครอยู่บนกำแพงแล้ว

“ใต้เท้า” องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างเดินมาแล้วยื่นกริชใส่มือของกู้ซิ่งจือ

ตามความเคยชินของนักฆ่าจำนวนมากนอกจากพกกระบี่แล้วก็ยังพกกริชติดตัวด้วย เพื่อป้องกันการเกิดเหตุที่คาดไม่ถึง

ดังนั้นนี่จึงนับได้ว่าเป็นของติดตัวของนักฆ่าชุดดำผู้นั้น

ขณะลูบกริชที่ยังมีความอุ่นของร่างกายติดอยู่เล่มนั้น จู่ๆ ในใจของกู้ซิ่งจือก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

“เจ้ารู้สึกหรือไม่ว่า…” ฉินซู่เห็นเขาใจลอยจึงยื่นหน้าเข้ามา “รูปร่างของนักฆ่าคนนั้นเหมือนเหยาเหย่ามาก”

เหยาเหย่า…

กู้ซิ่งจือตกตะลึง จากนั้นจึงโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วดมกริชเล่มนั้น

เขาเชี่ยวชาญในการทำธูปและมีประสาทรับกลิ่นที่เฉียบไวมาตลอด เวลานี้เมื่อดมแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าความรู้สึกที่คุ้นเคยเป็นพิเศษนั้นมาจากที่ใด

เป็นกลิ่นของนาง

นางเหมือนเหยาเหย่า ร่างกายไม่มีกลิ่นแป้งที่สตรีมักพกติดตัว แต่มีกลิ่นที่สะอาดและหอมหวานเหมือนขนมเปี๊ยะหวานที่สาวน้อยชอบกินที่สุด