ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

เรือล่องด้วยความเร็วที่ช้ายิ่ง และไม่ได้มีเสียงเครื่องยนต์ดังหึ่ง เสียงที่ได้ยินมีเพียงเสียงคลื่นน้ำดังเอื่อยยามเรือแล่นผ่านผิวน้ำ

“ท่านตา ดูนี่สิเจ้าคะ” โม่อีเหรินนั่งลงข้างท่านตา หยิบผลงานที่ลำบากทำมาตลอดไม่กี่วันนี้ออกมา

เป็นของบางๆ ลักษณะเหมือนแผ่นหยก อีกทั้งเหมือนกระดาษชิ้นหนึ่ง ถือไว้ในมือมิได้รู้สึกแข็งอย่างหยก และก็ไม่ได้รู้สึกอ่อนอย่างกระดาษ

“ท่านตา ท่านถ่ายพลังวิเศษเข้าไปนิดๆ นิดเดียวก็พอนะเจ้าคะ”

โม่ซั่งเฉินถ่ายพลังวิเศษเข้าไปตามคำบอก พริบตาเดียวแสงสายหนึ่งก็แผ่พุ่งออกมาจากบนแผ่นยันต์ ทั้งแผ่นหยกส่องภาพอักขระทรงกลมที่แปลกจำเพาะออกมาเป็นแสงวูบวาบ

แต่ครั้นหยุดถ่ายพลังวิเศษ รัศมีแสงก็มืดลงทันที ยันต์ทั้งแผ่นกลับมามีลักษณะธรรมดาสามัญ อักขระทรงกลมก็เลือนหายไปสิ้น

โม่ซั่งเฉินที่ถือยันต์อยู่สามารถรู้สึกได้ว่าอักขระทรงกลมมีพลังพิเศษแฝงอยู่

“นี่คือยันต์ส่งตัว แค่ถ่ายพลังวิเศษเข้าไปจำนวนหนึ่งให้ยันต์ทั้งแผ่นสว่างขึ้นมาก็ใช้ได้แล้ว ทว่าประสิทธิภาพมิได้ร้ายกาจขนาดแหวกมิติได้ เพียงส่งตัวได้เป็นระยะทางใกล้ๆ โดยที่ทิศทางไม่แน่นอน ระยะทางคร่าวๆ…หนึ่งร้อยลี้”

โม่อีเหรินพูดจบ ในที่นี้ก็เงียบกริบ

ยันต์ส่งตัว?

ส่งตัวได้โดยทิศทางไม่แน่นอน?

แค่ถ่ายพลังวิเศษเข้าไปก็ใช้ได้?

มิหนำซ้ำยังตั้ง…หนึ่งร้อยลี้?!

เหล่าบุรุษในที่นี้ต่างตะลึงงันกันหมด

“มีประโยชน์ยิ่งเวลาหนีเอาชีวิตรอด” โม่อีเหรินเสริมปิดท้ายอีกประโยค

“พรืด…” ความตื่นตะลึงและความอึ้งงันทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะพรืด

สองคนที่ไม่ได้หัวเราะก็คือภูเขาน้ำแข็งสองลูกนั้น ทว่าในดวงตาของทั้งสองกลับปรากฏรอยยิ้มออกมาพร้อมกัน

“โม่อีเหริน เจ้ากักตัวสี่วันเต็มๆ ก็เพื่อศึกษาสิ่งนี้หรือ” เฟิงเหยี่ยนแย่งแผ่นหยกมาดู มองจากรูปลักษณ์ภายนอก นี่ก็คือแผ่นบางๆ ที่ไม่มีความพิเศษใดๆ

นี่คือยันต์ส่งตัวจริงๆ หรือ

เฟิงเหยี่ยนเผลอมือไวกว่าความคิด พลังวิเศษถูกถ่ายเข้าในยันต์ รัศมีแสงอักขระทรงกลมวาบขึ้นในพริบตา

ยันต์หายไปแล้ว เฟิงเหยี่ยน…ก็หายไปแล้วเช่นกัน

“เอ่อ…” คราวนี้แม้แต่โม่อีเหรินก็ยังอึ้งงันไป

“อาจารย์?” ฉู่เซวียนฉีเอ่ย

โม่ซั่งเฉิน ไป่หลี่จิงหง ฉู่เซวียนอั๋งมองโม่อีเหรินเป็นสายตาเดียว

“เอ่อ…ท่านตาเหยี่ยนคงจะต้องกลับมาเอง อย่างเร็วน่าจะกลับมาได้ภายในหนึ่งชั่วยาม”

บุรุษทั้งสี่พูดไม่ออก “…”

“ยังมีอีกหรือไม่” โม่ซั่งเฉินถามขึ้นในที่สุด

“มีเจ้าค่ะ” โม่อีเหรินนึกคิด บนมือก็ปรากฏยันต์ส่งตัวปึกหนึ่ง ทุกคนได้รับคนละสองใบ