ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

“พวกนี้เหมือนกับใบเมื่อครู่ ส่งตัวโดยไม่กำหนดทิศทาง ขอบเขตหนึ่งร้อยลี้ นอกจากนี้ยังมีสองร้อย ห้าร้อย และหนึ่งพันลี้อยู่อีก” แต่ละคนได้รับอีกคนละหลายใบ “ที่ข้าทำเสร็จในไม่กี่วันมานี้ ระยะทางที่ไกลที่สุดคือสองพันลี้ และก็มีอันที่ส่งตัวโดยกำหนดทิศทางได้อยู่ด้วย ทว่าระยะทางของแบบกำหนดทิศทางจะสั้นกว่า”

พอนางแจกเสร็จ บนมือแต่ละคนก็มียันต์ส่งตัวกันคนละหลายใบ

โม่ซั่งเฉินพินิจดูยันต์ส่งตัวในมือ แม้ผิวเผินจะดูทึมๆ ไม่มีลวดลายใดๆ แต่กลับมีการกระเพื่อมของพลังวิเศษอยู่รำไร เขาเอ่ยออกมาสองพยางค์นิ่งๆ “ค่ายกล”

ไป่หลี่จิงหงพยักหน้า

ฉู่เซวียนอั๋งกับฉู่เซวียนฉีงุนงง

“อื้ม!” โม่อีเหรินพุ่งตัวมาเบื้องหน้าท่านตา กล่าวอย่างเบิกบานใจว่า “ม้วนไผ่หยกที่ท่านตาให้ข้า ข้าศึกษาอย่างละเอียดแล้ว ไม่เพียงลวดลายซับซ้อน ยังต้องสิ้นเปลืองพลังปฐมและพลังใจอย่างมากถึงจะวาดออกมาได้ ข้าหาม้วนไผ่หยกอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่งมาดู ก็พบว่าอันที่จริงลวดลายแปลกจำเพาะนี้คือการฝังค่ายกลประเภทหนึ่ง”

ในแหวนพู่สวรรค์มีบันทึกค่ายกลที่สมบูรณ์อยู่ นางเกือบจะลืมไปแล้ว ทั้งยังรื้อม้วนไผ่หยกจำนวนมาก ออกมาพิจารณาเทียบดู จากนั้นถึงได้พบว่า…อันที่จริงในบันทึกค่ายกลมีบันทึกอยู่นานแล้ว เพียงแต่นางยังไม่ทันดูให้ละเอียดจนเห็นตรงส่วนนั้น ขณะอยู่ที่เกาะโม่เสวียนก่อนหน้านี้ล้วนง่วนกับการศึกษาวิธีติดตั้ง วิธีแก้ และวิธีดัดแปลงค่ายกลธรรมชาติประเภทต่างๆ ภายหลังมาถึงแผ่นดินใหญ่ก็ยุ่งเกินไป จึงมิได้ศึกษาต่อ

ไม่กี่วันนี้นางเอามาอ่านดีๆ อีกรอบ จากนั้นก็เริ่มลองทำยันต์ส่งตัว

“…ท่านตา ข้ารู้สึกว่าค่ายกลมิใช่เรื่องยากนัก แต่การจะฝังมันเป็นยันต์เล็กๆ นั้นยากลำบากยิ่ง ข้าลองอยู่ตั้งนาน…”

ล้มเหลวไปหลายครั้ง

“ข้าเรียบเรียงค่ายกลสองสามชนิดสำหรับยันต์ส่งตัวออกมาแล้วเจ้าค่ะ” โม่อีเหรินพูดพลางหยิบม้วนไผ่หยกไม่กี่ม้วนออกมาส่งให้แต่ละคน คนละม้วน และยังเก็บม้วนหนึ่งไว้รอมอบให้ท่านตาเหยี่ยนตอนที่เขากลับมา

จากนั้นนางก็บอกเล่าถึงจุดสำคัญสองสามข้อที่ต้องระวังในการทำยันต์

“…สิ่งที่ต้องระวังเป็นพิเศษคือหากรู้สึกเหนื่อยแล้วจะต้องหยุดพัก มิเช่นนั้นญาณวิเศษใช้งานหนักเกินไปก็จะดูแลให้กลับมาได้ยาก…”

ครั้นโม่อีเหรินกล่าวจบในที่สุด ที่นอกเรือก็มีเสียงร้องคับแค้นใจลอยมา

“อีเหรินน้อย…”

“เอ่อ…” โม่อีเหรินหันหน้าไปก็มองเห็นเฟิงเหยี่ยนมีสีหน้าคับแค้นใจ ลอยเข้ามาเหมือนวิญญาณ

“ท่านตาเหยี่ยน กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” โม่อีเหรินยิ้มได้ดูหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์

“อี…เหริน…น้อย…” น้ำเสียงของเฟิงเหยี่ยนยิ่งเหมือนวิญญาณมากกว่าเดิม

“ท่านตาเหยี่ยน ข้าบอกไปแล้วว่าพอถ่ายพลังวิเศษเข้าไปก็จะบังเกิดผล ข้าเตือนไปแล้วนะเจ้าคะ” เพราะฉะนั้นนี่มิใช่ความผิดของนาง

สีหน้าเฟิงเหยี่ยนชะงักไป จากนั้นอารมณ์แค้นเคืองก็แผ่ไปทั่วทั้งเรืออีกในทันที

“เพื่อที่จะกลับมา ข้าต้องวิ่งอยู่นานยิ่ง…”