ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่ 4

คืนแรกที่มาถึงเมืองอิ้งสุ่ย ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับห้องไปนอนอย่างสันติยิ่ง

จากนั้นก็เป็นคืนที่สอง คืนที่สาม คืนที่สี่…

แม้ไม่กี่เดือนมานี้จะเที่ยวเล่นอยู่ข้างนอก ทว่าพร้อมกับที่เที่ยวเล่นต่างก็ยังไม่ลืมหาเวลามาฝึกบำเพ็ญ ทุกคนเองก็ล้วนชินแล้ว จึงไม่ไปเอะอะรบกวนคนที่ยังไม่เปิดประตูห้อง

หากแต่คราวนี้…ยามเช้าของทุกวัน ทุกคนกลับมาชุมนุมกันอยู่หน้าประตูห้องบางห้องโดยมิได้นัดหมาย

ครั้นถึงยามเฉิน* ฉู่เซวียนอั๋งจะเอ่ยปากขึ้นก่อนตามปกติ

“ท่านตา กินมื้อเช้าก่อนเถิดขอรับ”

“อืม” โม่ซั่งเฉินพยักหน้า ก่อนเดินนำไปทางห้องกินข้าว

จากนั้นทุกคนก็เดินตามไป

“เซวียนฉี วันนี้เจ้าจงเจียดเวลาไปหาคนเรือ เช่าเรือต่ออีกสองวัน” โม่ซั่งเฉินกล่าว

ตอนที่เช่าเรือได้จ่ายเงินไปเป็นจำนวนเพียงห้าวัน วันนี้ถึงกำหนดแล้ว ทว่าดูจากยามนี้…ให้เรือวนอีกสองวันแล้วกัน

“ขอรับท่านตา” ฉู่เซวียนฉีกล่าวตอบ ในใจเป็นกังวลอยู่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าโม่อีเหรินกำลังฝึกอะไรถึงไม่ได้ออกจากห้องมาสี่วันเต็มๆ แล้ว

พอโม่อีเหรินไม่ปรากฏตัว คนทั้งหมดตลอดจนสัตว์ทั้งหมดก็ล้วนไม่มีแก่ใจจะเล่นสนุกแล้ว ทุกวันตื่นเช้ามาก็จะไปดูว่าโม่อีเหรินออกมาหรือยัง จากนั้นหลังกินมื้อเช้าเสร็จก็แยกย้ายกันไปฆ่าเวลา แล้วก็ไปดูอีกว่าห้องของโม่อีเหรินเปิดออกหรือยัง ต่อจากนั้นก็ถึงมื้อเที่ยง…มื้อเย็น…วนซ้ำเช่นนี้ทุกวัน

ไม่มีใครลงจากเรือ และก็ไม่มีใครอยากไปเที่ยวเล่นเช่นกัน ต่างรอเงียบๆ กินข้าวเงียบๆ รอเงียบๆ กินข้าวเงียบๆ…

เสียงกึกกักดังขึ้นเบาๆ คนทั้งหมดวางชามในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

เสียงฝีเท้าเชื่องช้าแผ่วเบาค่อยๆ ใกล้เข้ามา จนมาถึงทางเข้าห้องกินข้าว ใบหน้าเล็กที่ไม่ได้เห็นมาสี่วันก็โผล่ออกมา

“ข้าออกมาแล้ว!” โม่อีเหรินยิ้มตาหยี

อารมณ์ของทุกคนทั้งยินดี ทั้งโมโห ทั้งหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกอยู่เล็กๆ พวกเขารอไปกังวลไป ผลคือนาง…ยิ้มแฉ่งตาหยี

“มากินข้าวเช้าก่อน” โม่ซั่งเฉินกล่าว

“เจ้าค่ะ” นางยิ้มตาเป็นรูปโค้ง นั่งตรงกลางระหว่างพี่ชายทั้งสอง

ทุกคนกินมื้อเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนย้ายไปยังห้องชมทิวทัศน์

กลางวันของเมืองอิ้งสุ่ยไม่ได้แตกต่างจากเมืองอื่นๆ มากนัก เอกลักษณ์ข้อใหญ่ที่สุดที่มีเพียงข้อเดียวยังคงเป็นแม่น้ำอิ้งชวนที่ล้อมรอบเมือง

ความรู้สึกทำนองนี้…ก็เหมือนกับเวลานั่งเรือยอชต์เที่ยวเกาะในชาติก่อน เพียงแต่สิ่งที่มองเห็นในยามนี้มิใช่สิ่งปลูกสร้างทันสมัยในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด แต่เป็นสิ่งปลูกสร้างทำจากหินและไม้ที่ดูโบราณ