ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

“ท่านตาทำเป็นหรือไม่เจ้าคะ” โม่อีเหรินสายตาแวววาว รู้สึกว่าของสิ่งนี้น่าสนุกยิ่ง

โม่ซั่งเฉินส่ายหน้า “มีอักขระยันต์ แต่ไม่มีวัตถุดิบ หรือต่อให้มี บนดินแดนเทพยุทธ์ก็ไม่มีใครทำออกมาได้”

“เพราะเหตุใดเล่าเจ้าคะ”

“พลังยุทธ์ไม่พอ”

ผ่านมิติก็คือการแหวกมิติ การจะทำยันต์ส่งตัวผ่านมิติ ตัวผู้ทำอย่างน้อยต้องมีพลังแก่นแท้ระดับที่สามารถแหวกมิติได้ ดินแดนเทพยุทธ์มีไอวิเศษจำกัด ไม่มีคนที่ทำได้โดยสิ้นเชิง

“ทำไม่ได้อย่างนั้นหรือ…” โม่อีเหรินผิดหวังยิ่งนัก นางอยากจะทำมาเล่นดูเสียหน่อย

ทว่าบัดนี้ทำไม่ได้ มิได้หมายความว่าภายหน้าก็จะทำไม่ได้นี่นา…

โม่อีเหรินคึกคักขึ้นมาแล้ว “ท่านตา ข้าอยากดูอักขระยันต์เจ้าค่ะ”

ท่านตาหยิบม้วนไผ่หยกม้วนหนึ่งออกมาจากในแหวนงำของของตนเองอย่างไม่อิดออด

“กลับห้องไปค่อยๆ ดู” โม่ซั่งเฉินไล่คนแล้ว

“เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านตา” โม่อีเหรินตอบอย่างว่าง่าย แล้วแอบบอกลาไป่หลี่จิงหง จากนั้นถึงกลับเข้าห้องในประทุนเรือไป

ครั้นแล้วโม่ซั่งเฉินก็หันมาหาไป่หลี่จิงหง สีหน้ามิได้เป็นมิตรเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว

ไป่หลี่จิงหงก็เงียบขรึมเช่นกัน

ภูเขาน้ำแข็งที่เงียบขรึมทั้งสองลูกมาเจอกันก็มีแต่ความเงียบและก็ความเงียบ

เงียบจนทำให้เฟิงเหยี่ยนอยากหาวออกมาแล้ว

“เฉิน ควรพักผ่อนแล้ว” หากปล่อยให้พวกเขามองกันอย่างเงียบๆ ต่อไป ฟ้าคงได้สางพอดี

“หลานสาวของข้า ใครก็ห้ามทำให้นางได้รับความไม่เป็นธรรม” โม่ซั่งเฉินนับว่าเอ่ยปากในที่สุด

“ภรรยาของข้า ใครก็ห้ามรังแกขอรับ” ไป่หลี่จิงหงตอบกลับ

“เจ้าในตอนนี้ยังไม่มีพลังแก่นแท้เพียงพอที่จะพูดคำนี้” โม่ซั่งเฉินหมุนตัวกลับเข้าประทุนเรือ

นี่คือพูดจบแล้ว? เช่นนี้ก็นับเป็นการคุยกันด้วย?!

เฟิงเหยี่ยนตะลึงลาน เขาได้ยินแต่ไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิง

เฉิน อธิบายหน่อยสิ