ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 5-บทที่ 6

“ท่านป้า ท่านดูเหมือนจะลืมไปเรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร”

“ชีวิตของท่านอยู่ในกำมือข้า”

“เฮอะ เจ้ากล้าฆ่าข้าหรือ”

“อืม…” โม่อีเหรินคิดเล็กน้อย “โดยทั่วไปข้าไม่ค่อยชอบฆ่าคน”

“ว่าแล้วว่าเจ้าไม่กล้าแตะต้องข้า” ไป่หลี่เยียนลำพองตนยิ่งนัก

“ทว่าถ้ามีใครต้องการฆ่าข้า ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไม่ฆ่าอีกฝ่าย” โม่อีเหรินเสริมอีกประโยค

“ฮึ” ไป่หลี่เยียนยิ้มเย็น ไม่เชื่อว่านางจะกล้าลงมือ

“หากแต่การจะจัดการท่านก็ไม่เห็นจำเป็นต้องฆ่าท่าน สู้…ทำให้ท่านไปอยู่เป็นเพื่อนคนของท่านจะดีกว่า” โม่อีเหรินพูดจบก็ลดดาบโค้งที่พาดคอไป่หลี่เยียนลง

ไป่หลี่เยียนหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง รู้อยู่แล้วว่านางไม่กล้าลงมือ จึงกำลังจะเอ่ยปากพูดด้วยสีหน้าลำพองใจ ทว่า…

โครม! ไป่หลี่เยียนล้มลงกับพื้น

โม่อีเหรินก้มหน้ามองปราดหนึ่ง ก่อนส่ายศีรษะด้วยความเสียดาย

“ทิศทางไม่ถูกต้อง ตำแหน่งก็เคลื่อนไปเล็กน้อย ช่างน่าเสียดายจริงๆ” เดิมทีอยากจะทำให้ท่านป้าไปนอนกองกับซย่าอวี่ด้วยท่าทางเดียวกัน ผลคือกลับหัวกลับหาง ตำแหน่งก็พลาดไปหนึ่งฉื่อคราวหน้าจะต้องปรับปรุง

“เจ้า…เจ้าทำอะไร” สีหน้าที่ดูสูงส่งเหนือผู้อื่นอยู่ตลอดของไป่หลี่เยียนเปลี่ยนไปในที่สุด ร่างกายนางไร้เรี่ยวแรง แต่กลับรู้สึกได้ว่าทั้งร่างแข็งทื่อ พลังชีวิตในตัวก็ไม่อาจโคจรได้เช่นกัน

“ไม่มีอะไรมาก แค่ทำให้ท่านได้พักสักหน่อยเท่านั้นเอง ท่านเอะอะเกินไป”

ไป่หลี่เยียนถึงกับพูดอะไรไม่ออก “…”

“…” คนทั้งหลายที่ด้านข้างเองต่างก็หมดคำพูดเช่นกัน บัดนี้ใช่เวลามารังเกียจว่าไป่หลี่เยียนเอะอะเกินไปหรือไร

ทว่าโม่อีเหรินไม่สนใจอีกฝ่ายแล้ว นางเงยหน้ามองดูการต่อสู้ที่กลางอากาศ

ชายฉกรรจ์เองก็มองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนเรือแล้วเช่นกัน ออกกระบวนท่าได้อีกสองสามกระบวนเขาก็เก็บพลัง ลอยตัวลงมาบนเรือ

ไป่หลี่จิงหงลอยตัวตามลงมาเช่นกัน เขาประจันหน้ากับชายฉกรรจ์ ปกป้องโม่อีเหรินไว้ด้านหลังตนเอง

“สาวน้อย เจ้าทำอะไรกับเยียนเอ๋อร์”

ชายฉกรรจ์ลงมายืนอยู่กึ่งกลางระหว่างหัวเรือและประทุนเรือ ส่วนโม่อีเหรินยืนอยู่ฝั่งหัวเรือ ที่ข้างตัวก็คือสตรีสองนางที่นอนอยู่บนพื้น ไป่หลี่จิงหงยืนอยู่ฝั่งเดียวกับโม่อีเหริน คั่นกลางระหว่างโม่อีเหรินกับสตรีทั้งสองบนพื้น