ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 5

“ไม่อันตรายเสียหน่อย ท่านดูนี่สิ” โม่อีเหรินคว้าตัวเสี่ยวเถิงขึ้นมา “เสี่ยวเถิง ทักทายสิ”

“คู่หมั้นของเจ้านาย ยินดีที่ได้พบ ข้าชื่อว่าเสี่ยวเถิง” เสี่ยวเถิงกล่าวทักทาย

“นี่คือ…เถาวัลย์เฉาพันลี้?”

“คู่หมั้นของเจ้านายร้ายกาจยิ่งนัก!” อีกฝ่ายดูแวบเดียวก็มองตัวจริงของมันออกแล้ว

“มันยอมรับเจ้าเป็นเจ้านายแล้ว?”

“อื้ม” โม่อีเหรินพยักหน้า ก่อนจะเล่าเรื่องของเสี่ยวเถิงให้ฟังอย่างคร่าวๆ

ไป่หลี่จิงหงไม่รู้แล้วว่าควรพูดอะไร

ผู้อื่นอยากได้สัตว์วิเศษสักตัวพืชวิเศษสักต้นยังยาก แต่โม่อีเหรินกลับมีสัตว์วิเศษและพืชวิเศษเป็นฝ่ายติดตามนางไม่ยอมห่างแทน

โม่อีเหรินมีโชคเช่นนี้ดียิ่ง หากแต่การที่สัตว์วิเศษพืชวิเศษเหล่านี้ติดโม่อีเหรินมากเกินไป บางครั้งก็เป็นเรื่องที่น่าคับอกคับใจมาก

“เจ้า ลงมา” เสี่ยวทุนพลันเลื้อยไปอยู่บนหัวเขี้ยวเงิน ก่อนจะพูดกับเสี่ยวเถิง

เสี่ยวเถิงมองเจ้านายปราดหนึ่ง ก่อนจะมองงูน้อยตัวนั้น พิจารณาอยู่ชั่วครู่ก็ยอมลงไป

เสี่ยวทุนพูดกับท่านแม่อย่างเฉลียวฉลาดน่ารักว่า “ท่านแม่ พวกเราต้องบ่มเพาะสายสัมพันธ์กันหน่อย ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าได้ช่วยท่านพ่อหาของขวัญจำนวนมากมามอบให้ท่านด้วย ล้วนอยู่กับท่านพ่อ ท่านแม่รับของขวัญก่อน”

พอพูดจบ เสี่ยวทุน เขี้ยวเงิน เสี่ยวเถิงก็ขยับไปด้านข้างแล้ว

เขี้ยวเงินบอกว่าแม้เถาวัลย์น้อยนี้จะเฉลียวฉลาดน่ารัก แต่ก็ติดจะซุกซน จำเป็นต้อง ‘อบรมสั่งสอนให้ดี’ แน่นอนว่าเสี่ยวทุนต้องเหมางานนี้ไปทำ

ส่วนท่านแม่นั้น…แน่นอนว่าต้องไปอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อ

ท่านพ่ออยู่กับท่านแม่ เช่นนี้ท่านแม่ก็จะเบิกบานใจแล้ว

“บ่มเพาะสายสัมพันธ์?” ไฉนโม่อีเหรินถึงได้รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูทะแม่งๆ

“ต่อไปภายหน้าล้วนต้องติดตามเจ้า ทำความคุ้นเคยกันหน่อยก็เป็นการสมควร” ไป่หลี่จิงหงกล่าวอย่างสุขุมเยือกเย็นยิ่ง

“ก็จริง” โม่อีเหรินพยักหน้า ก่อนจะจูงไป่หลี่จิงหงไปหาที่โล่งๆ แล้วนั่งลง “ไป่หลี่จิงหง เมื่อก่อนเสี่ยวเถิงเคยได้ยินว่าในแดนสมบัติมีสถานที่ที่แปลกประหลาดยิ่งอยู่แห่งหนึ่ง สัตว์วิเศษในแดนสมบัติล้วนเข้าไปไม่ได้ และไม่รู้ด้วยว่าอยู่ที่ใด”

ไป่หลี่จิงหงครุ่นคิด คาดเดาว่านี่เกี่ยวข้องกับความลับที่อาจารย์พูดถึงหรือไม่

“มิหนำซ้ำคนตระกูลไป่หลี่ก็ประหลาดมากเช่นกัน ดูเหมือนว่าล้วนกำลังรีบรุดไปที่แห่งหนึ่ง…อ๊ะ แล้วก็เสี่ยวเถิง…ดูดขาข้างหนึ่งของไป่หลี่จิงเทาจนแห้งไปแล้ว”

นี่มิใช่เจตนาของนางเป็นอันขาด ทั้งหมดเป็นเพราะไป่หลี่จิงเทายั่วโมโหเสี่ยวเถิงเองล้วนๆ

“เรื่องนี้ข้าก็เคยได้ยิน” ไป่หลี่จิงหงบอก

ขณะอยู่ที่ทุ่งน้ำแข็ง เขาเคยพบไป่หลี่จิงไห่ เนื่องจากไป่หลี่จิงหงซ่อนตัวได้ทันเวลาจึงมิได้เจอหน้ากัน ทว่าเขาได้ยินอีกฝ่ายคุยกับคนที่ข้างกาย หากดูจากทิศทาง ล้วนชี้ไปยังสถานที่แห่งเดียวกัน