ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 5

บทที่ 5

งูตัวน้อยสีเขียวตัวกว้างเท่านิ้วมือและยาวครึ่งฉื่อพลันกระโจนเข้าในอ้อมแขนของโม่อีเหริน จากนั้นก็เลื้อยขึ้นบนบ่านางอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะเอาหัวถูไถข้างแก้มโม่อีเหรินไม่ยอมหยุด

โม่อีเหรินยังไม่ทันได้พูดอะไร ทั้งตัวคนก็ถูกอุ้มขึ้นมา กลิ่นอายเย็นยะเยือกพุ่งมาตรงหน้านางอย่างกะทันหัน

“อีเหริน เที่ยวเล่นมีความสุขหรือไม่”

“เอ่อ…มี…ไม่ๆ ไม่มีความสุข” เดิมทีนางจะพยักหน้า แต่ความตระหนักต่ออันตรายพลันทำงาน โม่อีเหรินจึงเปลี่ยนจากพยักหน้าเป็นส่ายหน้าทันควัน มิหนำซ้ำยังส่ายเสียแรงยิ่ง

“ไม่มีความสุข แต่ยังวิ่งไปวิ่งมาอยู่ตลอด?”

“เรื่องนี้…เรื่องนี้เป็นเพราะถูกส่งตัว มิใช่เรื่องที่ข้าควบคุมได้” ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของความสามารถในการส่งตัวอันพิลึกพิลั่นนี้

“เช่นนั้นเหตุใดถึงไม่เดินผ่านของแปลกๆ ไปแล้วตรงมาหาข้าล่ะ”

“ข้ามเขาสมบัติไม่อาจกลับมามือเปล่า” โม่อีเหรินตอบอย่างมีเหตุผลเต็มปากเต็มคำ อุตส่าห์มีสมบัติให้เอา ไม่เอาก็เสียของเปล่า

“เช่นนั้นที่เมื่อวานเจ้าวิ่งไปวิ่งมาทั่วป่าก็เพื่อสมบัติ?”

“ก็ใช่น่ะสิ!” เมื่อวานนางได้มาเยอะมากจริงๆ

โป๊ก!

“โอ๊ย!” โม่อีเหรินถูกเขกศีรษะ จึงทำสีหน้าเจ็บใจ

“แค่เอาสมบัติอย่างเดียว?”

“ยังมีแกล้งคนของตระกูลไป่หลี่กับตระกูลเสวียนหมิงด้วย” พูดจบโม่อีเหรินก็มองเขาด้วยความเจ็บใจต่อ “จิงหง ท่านเขกศีรษะข้า”

“เจ้าวิ่งไปทั่วป่าผู้เดียว คนของตระกูลไป่หลี่กับตระกูลเสวียนหมิงเยอะถึงเพียงนั้น เจ้านึกว่าข้าไม่ห่วงหรือไร” ไป่หลี่จิงหงมองนาง

“ถึงเป็นห่วงก็ห้ามเขกศีรษะข้า เดี๋ยวข้าก็โง่หรอก” นางเอา ‘เหตุผล’ เข้าสู้

“หากเจ้าโง่ลงได้สักนิดจริงๆ ข้าคงจะห่วงน้อยกว่านี้ได้” ไป่หลี่จิงหงทั้งฉิวทั้งขัน

นี่คือประเด็นสำคัญอย่างนั้นหรือ

“รับปากข้ามาก่อนว่าจะไม่เขกศีรษะข้า นี่เป็นความรุนแรงในครอบครัว ข้าจะฟ้องร้อง!” นางเถียงต่อ

“ความรุนแรงในครอบครัว?”

“ก็คือคนในครอบครัวใช้กำลังทำร้ายกัน” โม่อีเหรินเผลอยกคำศัพท์ในสมัยปัจจุบันมาใช้เสียได้ นางลอบแลบลิ้น ก่อนจะพยายามเถียงอีกด้วยท่าทีโมโหฮึดฮัด “ท่านห้ามรังแกข้าเพียงเพราะว่าท่านตาไม่ได้อยู่ที่นี่”

ไป่หลี่จิงหงมองนางด้วยความอ่อนอกอ่อนใจอยู่เล็กน้อย ก่อนจะช่วยนวดศีรษะนางตรงจุดที่เขาเขกไปเมื่อครู่ก่อนนี้

เดิมทีอยากจะตีก้นนางสักป้าบเพื่อให้นางเข็ดไม่กล้าทำให้คนเป็นห่วงเยี่ยงนี้อีก หากแต่…เขาทำไม่ลง ยังคงทำได้แค่ปลอบนาง

“ไม่เจ็บแล้ว” คราวนี้โม่อีเหรินถึงยิ้มออก นางเอื้อมมือกอดเขาไว้แล้วก็เอาหน้าถูไถกับหน้าอกเขา “จิงหง ข้าทำให้ท่านต้องเป็นห่วงแล้ว”

“เสี่ยวทุนก็เป็นห่วงมากเหมือนกัน” เสี่ยวทุนฝืนเบียดตัวออกมา

“อืม ทำให้เสี่ยวทุนต้องเป็นห่วงแล้วเช่นกัน” นางลูบหัวมัน

“แฮะๆ…” เสี่ยวทุนดีใจ หรี่ตาลงถูไถท่านแม่ต่อ ไม่ได้เห็นท่านแม่มาตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืน คิดถึงท่านแม่ยิ่งนัก

“รู้ว่าข้าต้องเป็นห่วงก็ดี ต่อไปไม่อนุญาตให้วิ่งวุ่นเช่นนี้คนเดียวแล้ว” ไป่หลี่จิงหงตบหลังนางเบาๆ

เขารู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าพอจากดินแดนเทพยุทธ์มายังดินแดนแรกนภา โม่อีเหรินทำให้เขาเป็นห่วงเป็นกังวลยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ไป่หลี่จิงหงรู้เช่นกันว่าโม่อีเหรินมีพลังแก่นแท้ไม่ธรรมดา แต่ดินแดนแรกนภาไม่เหมือนกับดินแดนเทพยุทธ์ ที่นี่มีผู้ที่พลังยุทธ์สูงส่งกว่าพวกเขาอยู่มากมาย

มิใช่ว่าต้องเกรงกลัวผู้ที่ร้ายกาจกว่าตนเอง แต่อยู่ในสภาพแวดล้อมอันไม่คุ้นเคยเยี่ยงนี้ รอบคอบระมัดระวังเอาไว้หน่อยอย่างไรก็เป็นเรื่องดี

“เรื่องนี้…แต่ว่าอุตส่าห์มีโอกาสทวงหนี้แค้นที่ดีถึงเพียงนี้ทั้งที…” โม่อีเหรินยังจดจำไม่ลืม นางต้องการทวงหนี้ให้ไป่หลี่จิงหง

“ความปลอดภัยของเจ้าสำคัญกว่า คนพวกนั้นไม่มีค่าพอให้เจ้าเสี่ยงอันตราย”

ต่อให้คนทั้งสกุลไป่หลี่ทั้งตระกูลรวมกัน ก็ยังไม่สำคัญเท่าโม่อีเหรินคนเดียวในใจของเขา