ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 5

หลังเหินกายขึ้นมาถึงข้างเขี้ยวเงินแล้ว โม่อีเหรินก็มองรอยแตกนั้น ผลไม้สีน้ำตาลแดงผลหนึ่งขึ้นอยู่ระหว่างรอยแตก

โม่อีเหรินใช้พลังวิเศษเด็ดลงมายื่นให้เขี้ยวเงิน

สาเหตุที่ไม่ต้องใช้ที่ตักยาขุดเป็นเพราะผลศิลาวายุจำเป็นต้องอยู่ในสภาพพื้นที่พิเศษถึงสามารถเติบโตได้ ได้รับการหล่อเลี้ยงจากลมกระโชกพันปี เป็นหมื่นปีถึงสามารถออกผล นั่นมิใช่พืชที่แค่ปลูกก็จะเติบโตได้

ทว่ามีแค่ผลเดียวก็พอให้เขี้ยวเงินกินแล้ว

“โม่อีเหรินเก็บไว้ให้ข้าก่อน” เขี้ยวเงินบอก

“เจ้าไม่กินตอนนี้หรือ”

“การสกัดผลศิลาวายุต้องใช้เวลา รอออกจากแดนสมบัติแล้วข้าค่อยกิน” อันที่จริงเป็นเพราะเขี้ยวเงินไม่วางใจในความปลอดภัยของโม่อีเหริน เวลาพรรค์นี้ไม่อาจนอนหลับฝึกบำเพ็ญได้ จะต้องคุ้มครองโม่อีเหริน

“เขี้ยวเงิน ไม่ต้องห่วงข้าถึงเพียงนั้น” โม่อีเหรินคว้าตัวเขี้ยวเงินมากอด ฝังหน้าลงกับขนสีเงินอันอ่อนนุ่มของมัน

เขี้ยวเงินห่วงนางเกินไปจนเสียเวลาการฝึกบำเพ็ญของตนเอง เช่นนี้ไม่ดีเลย

“แค่กินช้าหน่อยเท่านั้นเอง ไม่เสียเวลาหรอก” เขี้ยวเงินเองก็ใช้หัวถูไถนางทีหนึ่ง

มันยังอยากอยู่กับโม่อีเหรินตลอดไป ดังนั้นมันไม่มีทางละเลยการฝึกบำเพ็ญแน่ มิเช่นนั้นพลังยุทธ์ก็จะแตกต่างกันเกินไป จะไล่ตามโม่อีเหรินไม่ทัน

มิหนำซ้ำมันยังอยากปกป้องโม่อีเหรินอีกด้วย พลังแก่นแท้ย่อมจะแย่เกินไปไม่ได้

แม้ปกติเขี้ยวเงินจะดูเหมือนนอนหลับอยู่บนบ่าโม่อีเหริน แต่อันที่จริงมันกำลังฝึกบำเพ็ญ

“ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะเก็บไว้ก่อน” โม่อีเหรินเก็บผลศิลาวายุลงแหวนพู่สวรรค์

“ยังมีอีกสองผล”

โม่อีเหรินเด็ดผลศิลาวายุมาได้อีกสองผลโดยมีเขี้ยวเงินชี้บอก

ต่อจากนั้นลมกระโชกก็พัดมาอีก

คราวนี้ก็เหมือนกับคราวแรกที่พวกโม่อีเหรินได้เจอ พวกนางถึงไม่ได้หลบ

เขี้ยวเงินกระพือปีกทีเดียว กลุ่มลมกระโชกก็แหว่งไปมุมหนึ่ง

โม่อีเหรินที่ถูกไป่หลี่จิงหงกอดไว้ก็พาเขาฝึกบาทาเงามายาที่มีวิวัฒนาการแล้วของตนเองด้วยเสียเลย ต่อให้ลมกระโชกบ้าคลั่งเพียงไรก็มีวิถีโคจรของมัน โม่อีเหรินลองหาวิถีเหล่านั้นออกมา

ด้านเสี่ยวเถิงก็ยึดเกาะพื้นดินไว้ ฝืนต้านลมกระโชกที่พัดผ่านไป…มันไม่ได้ถูกกดจนแบนติดพื้น

ข้าชนะ!

“จิงหง ลมกระโชกนี้น่าสนใจยิ่ง” โม่อีเหรินเพิ่งค้นพบเรื่องนี้ได้เพียงนิดเดียว ลมก็พัดจบแล้ว

“เช่นนั้นก็อยู่อีกหน่อย ระหว่างนั้นก็ฝึกบำเพ็ญไปด้วย”

ด้วยเหตุนี้คนทั้งสองจึงอยู่ที่นี่ต่ออีกวัน เขี้ยวเงินกับเสี่ยวเถิงต่างมีรูปแบบการฝึกบำเพ็ญของตนเอง…แม้จะดูเหมือนการเล่นสนุกก็ตามที

โม่อีเหรินกับไป่หลี่จิงหงเองก็หาวิถีโคจรของลมกระโชก ใช้พลังปฐมต้านลม ใช้ความเร็วหลบลม และอื่นๆ

คนทั้งสองไม่ยอมแยกจากกัน ตอนแรกๆ ยังถึงขนาดทำให้ตนเองมือไม้พันกันไปหมดเลยทีเดียว ทว่าหลังจากลองได้ไม่กี่ครั้งก็เริ่มจะรู้ใจกันดี