ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 5

โม่อีเหรินจะเคลื่อนที่ไปตามวิถีลม เดินเร็วยิ่งกว่าลม หรือไม่ก็หาทิศทางการโคจร แล้วผลุบตัวหลบพลังทำลายล้างของลมกระโชก

ส่วนไป่หลี่จิงหงจะอาศัยวิถีของลมฝึกใช้พลังปฐมส่งไอดาบออกมาฟาดฟันลมกระโชกทั้งด้วยอานุภาพอหังการสะท้านฟ้าสะเทือนดินและเพียงกระจ้อยร่อยแทบไม่สังเกตเห็น

เหล่านี้ล้วนเป็นการทำความเข้าใจต่อดาบของไป่หลี่จิงหง

เสี่ยวทุนเห็นทุกคน ‘เล่นกันสนุกสนาน’ ก็หาที่ให้ตนเองบ้าง

หากแต่พลังของเสี่ยวทุนทรงอานุภาพเกินไป

ไม่ว่าแค่ฟาดหาง เอาหัวโหม่ง หรืออ้าปากเป่า ลมกระโชกก็สลายตัวแล้ว

ไป่หลี่จิงหง โม่อีเหริน เขี้ยวเงิน และเสี่ยวเถิงต่างมองมันเงียบๆ

เสี่ยวทุนเบื่อแล้ว จึงบิดตัวแล้วกลับไปขดตัวอยู่บนข้อมือของโม่อีเหรินอีกครั้ง

ฮึ ไม่ให้เล่นด้วย นอนก็ได้!

หนึ่งวันหนึ่งคืนผ่านไป ไป่หลี่จิงหงที่ ‘เล่น’ จนหมดสิ้นภาพลักษณ์กับโม่อีเหริน เขี้ยวเงิน เสี่ยวเถิงก็เข้าไปในแหวนพู่สวรรค์ หลังพักเอาแรงเสร็จก็ตัดสินใจมุ่งหน้าไปทางใต้ด้วยการนำของไป่หลี่จิงหง

เดินผ่านทุ่งน้ำแข็ง ตะลุยผ่านป่าไม้ กระโดดข้ามป่าหิน เล่นกับลมกระโชกแล้ว ถัดไปก็ไปเล่นกับไฟแล้วกัน

ขณะไป่หลี่จิงหงกับโม่อีเหรินค่อยๆ ออกมาไกลจากหุบเขาที่เลี่ยนเตียนนั้นแล้วมุ่งหน้าไปอีกราวร้อยลี้ ไอร้อนกลุ่มหนึ่งก็พุ่งมาปะทะหน้า

ทางใต้สุดของแดนสมบัติเป็นพื้นที่แห้งแล้ง มองไปทางใดก็เห็นแต่สภาพแห้งเหือด

ไม่มีแม่น้ำ ไม่มีแหล่งน้ำ ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ แม้แต่ผืนดินก็ล้วนแห้งผาก มีรอยแตกระแหงเต็มทุกพื้นที่

อากาศอบอ้าวไม่มีลม

ห่างกันแค่หนึ่งร้อยลี้ ลมเมื่อครู่นี้แรงจนสามารถหอบคนลอยอีกทั้งบดทับวัตถุบนพื้นจนแบนราบได้ แต่ที่นี่กลับเป็นบริเวณที่ไม่มีลมโดยสิ้นเชิง มีเพียงอุณหภูมิที่สูงขึ้นและความรกร้างที่มากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อมองไปไกลขึ้น