ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 4

บทที่สี่

“โฮ่วๆ!”

หนึ่งเสียงไม่พอ จึงร้องอีกสองที ทุกคนในห้องโถงล้วนได้ยิน ต่างตื่นตระหนกไปตามๆ กัน

“เกิดอะไรขึ้น!”

“นี่เป็นเสียงสัตว์วิเศษชนิดใดกัน”

“สัตว์วิเศษของคุณชายน้อยคนเมื่อครู่นี้หรือ”

“เป็นไปไม่ได้ เมื่อครู่เขาไม่ได้นำสัตว์วิเศษเข้าไปเลยนะ”

“ถ้าสัตว์วิเศษอยู่ในอากาศ ท่านไม่มีทางมองเห็น”

“ไม่ใช่ เมื่อครู่เขามีสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งบนไหล่”

“ท่านคงไม่คิดว่าสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ นั้นจะคำรามเสียงเกรี้ยวกราดได้กระมัง”

“จริงสิ เด็กน้อยเพิ่งอายุเท่าไรเอง ไม่มีทางมีสัตว์วิเศษที่มีเสียงทรงพลังเช่นนี้ได้!”

“เช่นนั้นเสียงคำรามนี้…”

หลังจากที่ทุกคนตะลึง ก็ยังเดาไม่ออกว่าด้านในเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“อูๆๆ…” เหล่าผู้วิเศษที่มีสัตว์วิเศษอยู่ข้างกาย เมื่อหยั่งถึงความรู้สึกของพวกมันผ่านจิตที่เชื่อมกัน ก็รับรู้ได้อย่างชัดแจ้งว่าพวกมันตัวสั่นและหวาดกลัว

สัตว์วิเศษจะรู้สึกถูกข่มขู่หรือทำให้ตกใจกลัวจนตัวสั่นเมื่อพบกับสัตว์วิเศษที่มีสายเลือดบริสุทธิ์กว่าหรือลำดับขั้นสูงกว่าตน

บรรดาผู้วิเศษยิ่งทึ่งกันเข้าไปใหญ่ ไม่รู้ว่าเสียงคำรามนั้นมาจากสัตว์วิเศษชนิดใดกันแน่

ทุกคนมองไปทางคุณชายใหญ่สกุลฉู่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางไม่ตึงเครียดเลยแม้แต่น้อย จึงอดคาดเดาต่อไปไม่ได้

หรือว่าประมุขตระกูลฉู่จับสัตว์วิเศษขั้นสูงอะไรได้ จากนั้นก็ให้ลูกชายตนเองทำพันธสัญญากระมัง

ทุกคนมองไปทางฉู่เซวียนอั๋ง คาดเดากันไปต่างๆ นานา อันที่จริงในใจฉู่เซวียนอั๋งก็กังวลอยู่บ้าง แม้จะไม่แสดงออกทางสีหน้า

สัตว์น้อยตัวนั้นสามารถคำรามเสียงดังเช่นนี้ได้เลยหรือ พอเขานึกถึงท่าทางตอนมันกินอิ่ม เรอ นอนแผ่พุงยกขาชี้ฟ้า ฉู่เซวียนอั๋งก็รู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง เหตุใดจึงนึกไม่ถึงว่ามันจะทรงพลังเพียงนี้

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ฉู่เซวียนอั๋งยังคงนั่งอย่างเคร่งขรึม อุ้มฉู่อีเหรินที่เกือบจะหลับพลางตบหลังนางเบาๆ

“เหนื่อยแล้วก็นอน ไม่ต้องกังวล” เขาปลอบโยนน้องสาว

“ได้” ฉู่อีเหรินพยักหน้า หลับตาพิงพี่ใหญ่ ลมหายใจรวนเรอยู่บ้าง ตัวร้อนรุมๆ คล้ายเป็นลางบอกเหตุว่านางกำลังจะป่วย แต่ก็พยายามควบคุมไม่ให้ตัวสั่นด้วยกลัวจะทำให้พี่ใหญ่ตื่นตระหนก

ผ่านไปอีกราวสองเค่อ ในที่สุดคนต้อนรับที่เข้าไปเมื่อครู่ก็ออกมา เดินตรงมาที่ด้านหน้าฉู่เซวียนอั๋ง กระซิบหลายประโยคอย่างเคารพนบนอบ จากนั้นฉู่เซวียนอั๋งก็อุ้มน้องสาวและยืนขึ้น เดินตามคนต้อนรับเข้าไปด้านใน

ทุกคนมองอย่างงุนงงและแปลกใจยิ่งนัก “เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

คนต้อนรับคนนั้นดูใจดีอยู่บ้าง เลยหันไปบอกพวกเขา