ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 4

ทว่าฉู่เซวียนอั๋งไม่ไร้เดียงสาใสซื่อเหมือนฉู่เซวียนฉี เขาถามบิดากลับทันที

“ท่านพ่อ ท่านรู้จริงๆ หรือว่าน้องหลิงพูดอะไรกับน้องฉีบ้าง”

“เป็นพี่ชายให้กำลังใจและสั่งสอนน้องชายก็สมควรอยู่แล้ว” ฉู่อวิ๋นเฟยตอบโดยไม่ได้คิด

“แล้วการด่าน้องตนเองว่า ‘ไม่เอาไหน’ ก็สมควรหรือ” ฉู่เซวียนอั๋งถามอย่างเย็นชา

“นี่…”

“หัวเราะเยาะน้องชายตนเองกับลูกพี่ลูกน้อง แม้แต่น้องสาวที่ป่วยก็ด่ารวมกันว่าไม่เอาไหน เหล่านี้ก็สมควรหรือ” ฉู่เซวียนอั๋งถามอีก

“อั๋งเอ๋อร์ นี่ใครบอกเจ้า” ฉู่อวิ๋นเฟยขมวดคิ้ว

“ข้าได้ยินเองกับหูที่หน้าประตูเรือนเฉิงจู๋” ฉู่เซวียนอั๋งสีหน้าเย็นชา สุ้มเสียงยิ่งเย็นยะเยือก

ท่านพ่อลำเอียง ท่านแม่ไม่สนใจไยดี เพียงพอที่จะทำให้จิตใจของเขาเปลี่ยนจากเย็นยะเยือกเป็นแข็งกร้าว สิ่งเดียวที่ทำให้เขาอบอุ่นขึ้นได้มีเพียงน้องชายและน้องสาวคู่นี้ เขาจะต้องปกป้องทั้งสองให้จงได้

ยามนี้โม่อี้โหรวที่นั่งอยู่ในตำแหน่งฮูหยินซึ่งเงียบงันมาตลอด ในที่สุดก็เอ่ยปากกับสตรีนางนั้นที่แย่งสามีของนางไป

“น้องหลิงหลงสอนมาดีนัก ไม่เพียงสอนให้ลูกชายพูดปดและขี้ฟ้องไปเรื่อย ยังสอนลูกชายให้ด่าน้องชายตนเองว่าไม่เอาไหน ช่างร้ายกาจนัก ร้ายกาจจริงๆ สำหรับเรื่องนี้ข้าขอยอมแพ้”

ต้วนหลิงหลงสีหน้าดูไม่ได้ แต่ยังคงรักษาท่วงท่าสง่างามพลางเรียกเสียงเบา “หลิงเอ๋อร์ เจ้ามานี่”

“ท่านแม่” ฉู่เซวียนหลิงเดินไปข้างกายมารดาอย่างว่าง่าย

“เจ้าพูดกับฉีเอ๋อร์อย่างนี้จริงๆ ใช่หรือไม่” นางถามเสียงต่ำ

“ท่านแม่…” ฉู่เซวียนหลิงไม่กล้าโกหกหลอกมารดา “นี่เป็นเพราะ…เพราะน้องฉียั่วโทสะท่านพ่อตลอด ทำให้ท่านพ่อผิดหวัง ข้าโกรธเขาก็เลย…”

“หุบปาก!” ต้วนหลิงหลงตำหนิอย่างเข้มงวด “น้องชายเจ้าไม่ดีอย่างไร เจ้าควรช่วยเหลือเขา สั่งสอนเขา แต่ไม่ใช่ด่าว่าเขา แม่เคยสอนเจ้าให้ด่าว่าคนอื่นหรือ”

“ท่านแม่…” ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเด็กแปดขวบคนหนึ่ง เมื่อถูกมารดาตำหนิ ฉู่เซวียนหลิงจึงรู้สึกเสียใจในทันใด ขอบตาเริ่มแดง สีหน้ายังคงดื้อดึง

“พอแล้ว อย่าทำให้ลูกขวัญเสีย” ครั้นฉู่อวิ๋นเฟยเห็นเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ก็รีบดึงฉู่เซวียนหลิงมาข้างกายตนเองทันที “หลิงเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจ ไยจึงต้องเกรี้ยวกราดถึงเพียงนั้น”

แน่นอนว่าฉู่อวิ๋นเฟยรักฉู่เซวียนหลิงมากกว่าฉู่เซวียนฉีที่ไม่ก้าวหน้าเลย และยังเป็นลูกชายเพียงคนเดียวที่เกิดจากต้วนหลิงหลง เขาจะต้องรักและหลงเป็นธรรมดา

“ไม่ได้ตั้งใจก็ว่าน้องชายไม่เอาไหนได้ ถ้าหากตั้งใจก็คงจะไล่ตะเพิดหรือฆ่าคนไปเลยกระมัง” โม่อี้โหรวคาดคั้นต่อ