ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 5

บทที่ห้า

“รีบเชิญไปยังโถงรับแขกเร็วเข้า” ฉู่อวิ๋นเฟยรีบดึงสติกลับมา เอ่ยขึ้นทันที

“ขอรับ”

เรื่องในครัวเรือนไม่ว่าจะใหญ่โตเพียงใดก็เทียบไม่ได้กับการมาเยือนของบุคคลสำคัญสองท่านนี้ ขณะนั้นฉู่อวิ๋นเฟยไม่สนใจลูกๆ ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปทันที

ต้วนหลิงหลงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพาลูกชายลูกสาวไปจับตาดูสถานการณ์ จากนั้นโม่อี้โหรวก็เดินออกไปบ้าง ภายในห้องโถงเหลือเพียงสามพี่น้องและหนึ่งสัตว์วิเศษ

“น้องฉี เจ้าทำได้ดีมาก” ฉู่เซวียนอั๋งลูบหัวน้องชายพร้อมกล่าวชื่นชม เมื่อเผชิญหน้ากับท่านพ่อ เขาไม่กลัวจนหัวหดและน้อยเนื้อต่ำใจอีกต่อไปแล้ว

“พี่เล็กกล้าหาญมาก” ฉู่อีเหรินชื่นชมตามอย่างอ่อนหวาน ‘เปลวอัคคี’ สัตว์น้อยฉวยโอกาสนี้วิ่งไปหาอ้อมกอดของฉู่อีเหริน ถูหน้าถูตัวไปมาอย่างออดอ้อนคล้ายอยากได้หน้า

ฉู่อีเหรินลอบชื่นชมมันทางแววตาว่าเมื่อครู่คำรามได้อย่างยอดเยี่ยม

“เพราะข้าอยากปกป้องฉู่อีเหรินพร้อมกับพี่ใหญ่” ฉู่เซวียนฉีแลมองน้องสาว แย้มยิ้มอย่างเบิกบานใจ

“เอ่อ…” พี่ชายสองคนปกป้องนางมากเช่นนี้ ชวนให้นางรู้สึกอับอายเหลือเกิน ร่างที่อ่อนแอขี้โรคนี้ช่างเป็นปัญหาจริงๆ…

ทว่ายามนี้ขอเพียงมีชีวิตรอดต่อไปได้ก็บุญแล้ว เรื่องอื่นค่อยเป็นค่อยไปเถอะ

“พี่ๆ พวกเราออกไปดูกันบ้างเถอะ” ฉู่อีเหรินเสนอขึ้น

อาจารย์ของพี่เล็กมาถึงเรือนทั้งที จะต้องเป็นเรื่องดีสำหรับพี่เล็กแน่นอน ต้องไปดูทุกคนหน้าถอดสี ตื่นตระหนกสักหน่อย ช่างคู่ควรแก่การรอคอยยิ่งนัก

พูดตามตรง ทั่วทั้งคฤหาสน์สกุลฉู่ นอกจากพี่ใหญ่และพี่เล็กแล้ว นางไม่แยแสคนอื่นเลย สำหรับบิดามารดาในนามก็ไม่มีความผูกพันอะไรทั้งสิ้น

เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ยิ่งชวนให้นางตระหนักว่าสามีภรรยาคู่นี้เอาแต่คอยประจบผู้มีอำนาจมากเพียงใด…ชวนให้อารมณ์เสียยิ่งนัก

ไม่เป็นไร เมื่อเวลาผันแปร จะช้าจะเร็วพี่เล็กต้องเงยหน้าอ้าปากได้สักวัน

“ไปเถิด” ฉู่เซวียนอั๋งอุ้มน้องสาวขึ้นอีกครั้งพลางเดินนำน้องชายไปทางโถงรับแขก

ระหว่างนั้นพี่ชายสองคนแย่งกันดูแลน้องสาว

“พี่ใหญ่ ที่จริงข้าเดินเองได้…”

“ข้าอุ้มเจ้าจะได้ไม่เหนื่อยมาก”

“พี่ใหญ่ ข้าก็อุ้มน้องเดินไปได้”

“…”

ฉู่อีเหรินตระหนักได้อีกครั้งว่าการที่ร่างกายผอมแห้ง ป่วยกระเสาะกระแสะช่างลำบากเสียจริง