ทดลองอ่าน ยอดสามีของกุลสตรีอันดับหนึ่ง บทที่ 7-บทที่ 8

บทที่ 8

เฉิงหยวนจิ่งรูปร่างสูงสง่า รูปโฉมงดงามหมดจด เขายืนรอเฉิงอวี๋จิ่นตรงปากประตู คนอื่นๆ พากันแอบมองเขา หลังจากเฉิงอวี๋จิ่นสวมใส่เครื่องแต่งกายเรียบร้อย ทั้งสองคนก็กล่าวลาพร้อมกัน พลิกเปิดม่านประตูเดินออกไป

หลังจากทั้งสองคนออกไป ภายในหอโซ่วอันราวกับว่างลงครึ่งหอ หร่วนซื่อกับท่านหญิงชิ่งฝูมีความคิดแตกต่างกันไป พวกนางยืนอยู่สักครู่ เห็นฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงมีท่าทางเหนื่อยล้าจึงฉวยโอกาสกล่าวลา

สะใภ้ทั้งสองพาคนออกไปหมดแล้ว ภายในห้องที่อบอุ่นเหลือฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเพียงผู้เดียว ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงในเวลานี้จึงแสดงท่าทางอ่อนล้าอย่างคนชราในอายุเท่านี้ออกมา นางพิงหมอนกลมรองคอ หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า

แม่นมจางเป็นแม่นมคนสนิทที่ติดตามมาตั้งแต่ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงแต่งเข้าจวนอี๋ชุนโหว เดินเข้าใกล้อย่างเบามือเบาเท้า ยัดหมอนใส่หลังเอวของฮูหยินผู้เฒ่าเฉิง แล้วถามเสียงเบาว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”

นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ในตอนที่แม่นมจางคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงคงไม่พูดอะไรแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงกลับพูดลากเสียงยาว “เขาอายุสิบเก้าแล้ว เพียงพริบตาก็สิบกว่าปีแล้ว”

แม่นมจางนิ่งเงียบไปเช่นกัน ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงแม้จะไม่ได้พูดชื่อ แต่แม่นมจางเป็นคนเก่าแก่มาสามสิบกว่าปีแล้ว จะไม่รู้ถึงปมในใจของฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงได้อย่างไร ผ่านไปหลายปีเช่นนี้ เสี่ยวเซวียซื่อแทบจะกลายเป็นโรคทางใจของฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว

แม่นมจางหยุดนิ่งครู่หนึ่งแล้วพูดปลอบเสียงเบา “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านทำใจให้สบายเถอะ ต่อให้นางได้รับความรัก แต่สุดท้ายท่านยังคงเป็นภรรยาเอก นางเป็นได้เพียงภรรยานอกสมรสไปชั่วชีวิต อีกอย่างเสี่ยวเซวียซื่อตายไปแล้ว ท่านจะถือสาคนตายไปแล้วทำไม ต่อให้ได้รับความรักจากบุรุษมากเพียงใด หรือต่อให้มีบุตรชายโดดเด่นสักเพียงใดก็หาได้มีชีวิตเสพสุขนั้น”

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงแค่นเสียงสบถเย็นชา ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความขุ่นแค้น “ข้าก็แค่โกรธมาก ยามนั้นสกุลเซวียของพวกนางมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว ส่วนบ้านข้าเป็นเพียงเศรษฐีที่รวยในชั่วข้ามคืน ถ้ามิใช่เพราะสกุลเซวียเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแก่งแย่งในราชสำนักทำให้เดือดร้อน ถูกเนรเทศทั้งบ้าน สกุลเฉิงก็คงไม่ชายตามองข้าหรอก ท่านโหวกับเสี่ยวเซวียซื่อเติบโตคู่กันมาแต่เด็ก หมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่อายุสิบสองสิบสาม รอให้เสี่ยวเซวียซื่อเข้าพิธีปักปิ่น* ก็จะแต่งงานกัน ผลปรากฏว่าก่อนวันแต่งงานดันเกิดเรื่องกับสกุลเซวียขึ้นเสียก่อน พ่อแม่สามีไม่กล้าล่วงเกินสกุลหยาง ทำได้เพียงรีบยกเลิกการแต่งงานกับเสี่ยวเซวียซื่อ หันมาวางสินสอดที่บ้านพวกเรา ข้ารู้ว่าตั้งแต่แรกเริ่มท่านโหวไม่เคยยินดีเลย”

แม่นมจางคุกเข่าอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเฉิง ถอนใจแล้วพูดว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า…”

“ไม่เป็นไร ผ่านมาหลายปีถึงเพียงนี้ ข้าคิดตกนานแล้ว ความรักเหล่านี้เป็นเรื่องจับต้องไม่ได้ รีบคลอดบุตรชายยืนให้มั่นคงจึงเป็นเรื่องสำคัญ หลังแต่งงานแม้ว่าเขาจะมีท่าทีไม่ร้อนไม่หนาวต่อข้า แต่ยังดีที่ให้เกียรติข้า ไม่ได้รับอนุภรรยาเหล่านั้นเข้ามาในบ้าน บุตรชายสองบุตรสาวหนึ่งล้วนออกมาจากท้องของข้า แค่นี้ก็พอแล้ว ข้าก็จะไม่ไปแย่งชิงกับสตรีในใจของเขา แต่ข้าคิดไม่ถึงว่าผ่านไปยี่สิบปีแล้วเขายังดึงดันหาเสี่ยวเซวียซื่อจนเจอ ทั้งยังพานางกลับมาอีก!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงสบถเย็นชา รัชศกเจี้ยนอู่ปีที่เก้า เฉิงอวี๋จิ่นและเฉิงอวี๋โม่ฝาแฝดคู่นี้อายุได้ประมาณหนึ่งขวบ ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงยังจมอยู่ในความสุขของการเป็นย่า วันหนึ่งในเดือนสี่ท่านโหวผู้เฒ่าเฉิงจู่ๆ ก็พาเด็กคนหนึ่งกลับมาจากข้างนอก บอกว่านี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขากับเสี่ยวเซวียซื่อ เพิ่งมีอายุห้าหกขวบ ยังจะให้เด็กคนนั้นเข้ามาอยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลอีกด้วย ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงเห็นแล้วสงสัยอย่างมาก เด็กคนนั้นรูปโฉมดี บนมือไม่มีรอยด้านแม้แต่น้อย กิริยาการกระทำมีระเบียบมากกว่าบุตรชายแท้ๆ ของนางเสียอีก เด็กเช่นนี้เป็นเด็กที่เสี่ยวเซวียซื่อที่ถูกเนรเทศไปชายแดนไม่มีใครเป็นที่พึ่งจะเลี้ยงดูออกมาได้จริงหรือ

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงสงสัย นางมีความเห็นแก่ตัว กอปรกับกลัวว่าท่านโหวผู้เฒ่าเฉิงจะถูกสตรีผู้นั้นหลอก จึงยับยั้งไม่ยอมให้เด็กคนนั้นเข้ามาอยู่ในลำดับวงศ์ตระกูล แต่ท่านโหวผู้เฒ่าเฉิงกลับแสดงความแข็งกร้าวอย่างหาได้ยาก พูดอย่างหนักแน่นว่านั่นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เขาแอบเลี้ยงไว้นอกบ้านมานานหลายปี เด็กน้อยแม้จะมีชีวิตไร้ความกังวล แต่จะให้ระหกระเหินอยู่นอกบ้านไปตลอดไม่ได้ จึงพากลับมาเคารพบรรพชนเป็นส่วนหนึ่งของตระกูล

ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงหลายปีมานี้สงสัยในฐานะของเฉิงหยวนจิ่งมาตลอด เขาเป็นบุตรชายของเสี่ยวเซวียซื่อนั้นไม่ผิด แต่จะเป็นลูกของท่านโหวผู้เฒ่าเฉิงหรือไม่นั้นก็ไม่แน่ เสี่ยวเซวียซื่อรูปโฉมงดงาม หญิงสาวอ่อนแอคนหนึ่งถูกเนรเทศไปยังชายแดนอย่างนั้นจะพบเจอเรื่องดีอะไรได้ ไม่รู้แน่ว่านี่เป็นบุตรชายของผู้ใด อาจถูกเสี่ยวเซวียซื่อยกมาให้ท่านโหวผู้เฒ่าเฉิง แต่ท่านโหวผู้เฒ่าเฉิงกลับโง่เขลารับสองแม่ลูกกลับมาที่เมืองหลวง เลี้ยงบุตรชายแทนผู้อื่นจริงๆ