ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่สาม-บทที่สี่

บทที่สาม

เมื่อมองออกไปภายนอกหน้าต่าง ห่างออกไปไม่ไกล ใบหลิวโบกไหวอย่างไร้เรี่ยวแรง ควันไฟหมุนวนเป็นเกลียวขึ้นไปบนท้องฟ้า หยาดฝนโปรยปรายพาให้ทุกสรรพสิ่งเปียกปอน

ในที่สุดผู้คนภายในโรงหมอจี้ซื่อก็พากันแยกย้ายจากไปจนหมด เหลือไว้เพียงบรรยากาศอึมครึมแผ่ปกคลุม

เถาเม่ยเอ๋อร์เห็นเถาไป่เหนียนผู้เป็นบิดายังคงสวมอาภรณ์แขนสั้น โยนล่วมยาไปด้านข้าง จากนั้นก็เอาแต่เดินกลับไปกลับมาช้าๆ ภายในร้านไป่เฉ่าเองก็เงียบงันไม่มีการพูดจา นางรู้ว่าบิดากำลังทุกข์ใจกับคราวเคราะห์ครั้งนี้ จึงไม่มีแก่ใจจะออกนอกเมืองไปเก็บสมุนไพรอีก

เมื่อครู่เถาเม่ยเอ๋อร์เพิ่งไปเยี่ยมสวีฮูหยินมา เห็นอีกฝ่ายกินยานอนหลับสนิทไปแล้ว แต่พอนางนึกถึงสภาพสวีลี่คังน้ำตานองหน้า สวีฮูหยินแขนขาเป็นอัมพาตไร้กำลัง หัวใจก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด สตรีผู้งดงามอ่อนช้อยและฉลาดเฉลียวอย่างสวีฮูหยิน เกรงว่าตลอดชีวิตนี้คงไม่อาจอยู่เคียงข้างสามีได้ตลอดเวลาอีกแล้ว

จากมหาสมุทรกลายเป็นท้องนา จากท้องนากลายเป็นมหาสมุทร การแปรผันของสรรพสิ่ง ที่แท้ก็เกิดขึ้นในพริบตาเดียวเท่านั้น นางไม่กล้าไปเยี่ยมสวีเทียนหลินที่อยู่ในสภาพตีอกชกหัวตนเองและมีสีหน้าทุกข์กังวลโดยไร้หนทางรับมือ จึงตัดสินใจอยู่อย่างนิ่งสงบและสุขุมดังเดิมเช่นนี้ต่อไป ด้วยไม่กล้าทำให้บิดาเป็นกังวล นางจึงทำได้เพียงลอบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเงียบๆ

แผ่นพุทราที่ใช้มีดซึ่งทำขึ้นเป็นพิเศษหั่นบางแต่ไม่ขาด ทั้งยังเท่ากันสม่ำเสมอ ถือเป็นสินค้าชั้นเลิศในการต้มชาพุทรา เมื่อนำแผ่นพุทราที่หั่นเรียบร้อยจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ตากแดดไว้บริเวณที่อบอุ่นที่สุดภายในลานเรือน ก็สามารถขจัดกลิ่นอับชื้นออกไปได้

เหตุใดคนเราจะต้องอยู่กับความทุกข์ใจตลอดไปด้วย มิสู้ดื่มชาพุทราหวานๆ เพียงแต่ความกังวลในใจยังคงไร้หนทางกำจัดจริงๆ

เถาจ้งซานมองดูบิดากับน้องสาวก่อนก้มศีรษะบดยาของตนเองต่อไป จินเจิ้งเองก็สูญเสียรอยยิ้มในยามปกติ ไม่กล้าส่งเสียงอีก เขาเอาแต่หยิบสมุนไพรชิ้นหนึ่งขึ้นมาพินิจด้วยใบหน้าเคร่งเครียด หลังใช้จมูกดมกลิ่นแล้วก็ยังใช้ฟันกัดดู จากนั้นจึงส่ายศีรษะอย่างแรง

เถาไป่เหนียนกำหมัดชกลงบนโต๊ะเก็บเงินที่มีรอยแตกเนื่องจากผ่านกาลเวลามายาวนานตัวนั้น หลังเสียงตึงดังสนั่นขึ้นก็คล้ายได้ยินเสียงบางสิ่งแตกหักสะท้อนกลับมา “บ้านเมืองอยู่ใต้ฝ่าพระบาทโอรสสวรรค์ เพียงความวุ่นวายจากคนกลุ่มเดียว ข้าไม่เชื่อว่าพวกเขาจะก่อเรื่องได้สำเร็จ!”

“ท่านพ่อ คนฉลาดต้องรู้จักอ่านสถานการณ์ ในสามสิบหกกลยุทธ์ การหนีเป็นแผนการรับมือที่ดีที่สุด ข้าว่าพวกเราหาสถานที่แห่งหนึ่งหลบภัยชั่วคราวก่อนเถอะขอรับ”

เสียงตึงพลันดังขึ้นอีกครั้ง เถาไป่เหนียนแย่งสากบดยามาเคาะลงบนหน้าผากเถาจ้งซาน “หนี? หนีไปที่ใดกัน ทุกหนแห่งต่างเต็มไปด้วยภัยสงคราม หนีออกไปแล้วก็ยังไม่รู้ว่าศีรษะจะหลุดออกจากบ่ายามใด นอกจากนี้แม้จะหนีพ้นแต่ก็แค่ชั่วคราว ย่อมไม่อาจหนีได้ตลอดไป กิจการร้อยปีของสกุลเถาจะให้สิ้นสุดลงในมือเจ้ากับข้าอย่างนั้นหรือ จะให้ข้ามีหน้าไปพบบรรพบุรุษในปรโลกได้อย่างไร”