ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่เจ็ด-บทที่แปด

หลินจื่อเฟิงละล้าละลังไปสักพักก่อนกล่าวเสียงต่ำ “ท่านผู้เฒ่าผู้นั้นบอกว่าเขาปวดตาดุจเข็มแทง ซึ่งเกิดจากพิษร้อนจากหัวใจลุกโชนขึ้นมา ข้าจึงใช้วิธีฝังเข็มลนไฟที่จุดไท่หยาง รักษาจากภายนอก จากนั้นใช้ตำรับยาจยาเว่ยปาเจิ้งส่านสลายความร้อนภายใน…”

เขาไม่ทันกล่าวออกมาจนจบ หัวใจเถาเม่ยเอ๋อร์ก็หนักอึ้ง นางครุ่นคิดว่า วิชานี้เป็นวิชาที่สืบทอดกันมาของสกุลสวี ตำรับยาจยาเว่ยปาเจิ้งส่านยิ่งเป็นตำรับลับ เขารู้ได้อย่างไรกัน

ตอนที่หลินจื่อเฟิงมองสบตากับนาง สายตาถึงกับหลบเลี่ยงหนีไป

จู่ๆ บัณฑิตผู้นั้นพลันทุกข์ใจขึ้นมาแล้วกล่าว “หนนี้ที่ข้ามายังมีอีกเรื่องต้องการขอร้องท่านหมอหลินขอรับ”

หลินจื่อเฟิงไม่เปลี่ยนสีหน้า รับรองแขกด้วยท่าทางใจกว้างของหมอ ก่อนเอ่ยตอบ “เชิญกล่าว!”

“ข้าป่วยมีฝีที่ส้นเท้ามาหลายปี เจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้จึงอยากขอให้ท่านหมอหลินเขียนเทียบยาให้ขอรับ”

หลินจื่อเฟิงเลิกคิ้ว ก้มศีรษะลงกล่าว “เข้ามาใกล้ๆ ข้าอยากจะดูเสียหน่อย”

บัณฑิตผู้นั้นผงกศีรษะก่อนขยับเข้ามาใกล้

หลินจื่อเฟิง เจ้าเป็นคนเช่นไรกันแน่ มาเยือนสกุลสวีกับสกุลเถาเพราะเหตุใดกันแน่ เถาเม่ยเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังมองดูเขาถูกบรรดาคนไข้ห้อมล้อมอยู่เงียบๆ ไม่อาจระงับจิตใจอันหดหู่ได้อีก นางจึงเดินกลับไปยังห้องโถงด้านหลังตามลำพัง

ที่สวนด้านหลัง ต้นไม้ใบหญ้าผลิใบเขียวขจี ไม่ถูกรบกวนด้วยความวุ่นวายจากโลกภายนอก ยังคงสง่าบริสุทธิ์ ไม่เปรอะเปื้อนฝุ่นผงเลยสักนิดเดียว

“พี่เถา” เสียงเรียกอ่อนหวานดังแว่วมา มองเห็นสือรุ่ยเซียงที่มีใบหน้าขวยเขินยืนอยู่ข้างเก้าอี้หินอย่างสดใส

เถาเม่ยเอ๋อร์ตกใจจนตัวสั่นน้อยๆ ไปทั้งร่าง

“ขออภัยพี่เถาที่รุ่ยเซียงบุกรุกเข้ามาในลานด้านหลังโดยไม่ได้รับเชิญ ทำให้พี่เถาตกใจแล้ว ขอให้พี่เถาโปรดลงโทษด้วย!”

“อ้อ เจ้าเกรงใจไปแล้ว วันนี้มาที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ”

“หากให้กล่าวว่าใต้หล้านี้ผู้ใดเข้าใจรุ่ยเซียงที่สุด ย่อมต้องเป็นพี่เถาแน่แล้ว รุ่ยเซียงมีเรื่องทุกข์ใจที่ยากจะกล่าวจริงๆ”