ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่เจ็ด-บทที่แปด

“อะไรนะ!” แม้เถาเม่ยเอ๋อร์จะนับถือวิชาแพทย์อันแปลกประหลาดของเขา ทว่าก็อดยอกย้อนกลับไปไม่ได้ “ทักษะชั้นต่ำในยุทธภพเหล่านั้นย่อมไม่อาจอยู่ในสายตาข้าได้ แห้วนั้นนับแต่โบราณถูกเรียกขานว่า ‘สาลี่หิมะใต้ดิน’ ส่วนชาวเว่ยเรียกว่า ‘โสมแห่งเจียงหนาน’ เจ้ารู้หรือไม่”

หลินจื่อเฟิงส่ายศีรษะแล้วยิ้มกล่าว “ข้าแค่เคยลิ้มรสด้วยตนเอง รู้สึกว่ามันกรอบ หวาน ยิ่งลูกใหญ่ก็ยิ่งเป็นของชั้นเลิศ สามารถดับร้อนแก้พิษ ช่วยย่อยอาหารดับกระหาย”

“ดูท่าเจ้าจะไม่ใช่บุคคลธรรมดาทั่วไปจริงๆ!” เถาเม่ยเอ๋อร์ชะงัก ลองกล่าวคำพูดที่ตนเองคิดอยากพูดออกมา “ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์ของเจ้าอยู่ที่ใด”

นางเงยหน้า มองเห็นเพียงหลินจื่อเฟิงใช้นิ้วมือถูปลายจมูก กล่าวอย่างจืดเจื่อน “หากข้าบอกว่าข้าเรียนรู้ด้วยตนเองโดยไม่มีอาจารย์ เจ้าจะเชื่อหรือไม่”

เมื่อเถาเม่ยเอ๋อร์เห็นเขาเหลือบปลายหางตาไปทางอื่นส่งๆ ถึงกับรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล ดวงตารูปเมล็ดซิ่งจึงถลึงใส่เขาคราหนึ่ง นางกำลังต้องการกล่าววาจาก็พลันมีบัณฑิตอ่อนเยาว์ผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาภายในห้องโถงอย่างปีติยินดี

“ท่านหมอหลิน เมื่อไม่กี่วันก่อนท่านพ่อข้าปวดดวงตากับปวดศีรษะจนแทบระเบิด โชคดีที่ได้ตำรับยาจยาเว่ยปาเจิ้งส่านของท่าน ตอนนี้จึงไม่เป็นอะไรแล้ว ท่านพ่อตั้งใจส่งข้ามาขอบคุณฝีมืออันสูงส่งของท่านหมอหลินที่ช่วยชีวิตท่านพ่อขอรับ”

ขณะที่กล่าวก็หยิบผ้าแพรผืนหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อก่อนกางออก บนผ้าผืนนั้นเขียนตัวอักษร ‘เซียนหมอหัตถ์เทวดา’ เอาไว้อย่างโดดเด่น

เถาเม่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้วมองหลินจื่อเฟิง “จยาเว่ยปาเจิ้งส่าน?”

“กันเฉ่า ผลจือจื่อ หญ้าเติงซินเฉ่า ซังไป๋ผี หญ้าเปียนชวี่ หวาสือ ตี้หวงตากแห้ง ใบตั้นจู๋เยี่ย ต้าหวง ม่ายตง มู่ทง ปริมาณเท่าๆ กัน บดเป็นผง เติมน้ำสองถ้วย ต้มจนเหลือหนึ่งถ้วย กรองกากออกแล้วดื่มตอนที่ยังอุ่น ให้ดื่มหลังกินอาหาร”

“ใช่แล้ว หลังท่านพ่อข้าดื่มลงไป ไม่เกินหนึ่งวันก็ค่อยๆ ทนความเจ็บปวดได้ วันรุ่งขึ้นก็หายดีเป็นปกติแล้วขอรับ” บัณฑิตผู้นั้นกล่าว

เถาเม่ยเอ๋อร์มองหลินจื่อเฟิงอย่างลึกซึ้ง ยามนี้เขาก้มหน้าหลุบตา เป็นใบหน้าถ่อมตนอย่างนึกไม่ถึง ที่ประหลาดที่สุดก็คือการปรุงยาตำรับนี้ถึงกับมีร่องรอยของสวีลี่คังอยู่หลายส่วน

“เมื่อสองวันก่อนบิดาของเขามาเยือน ข้าเห็นว่าเจ้าไม่อยู่ที่ร้านจึงกระทำเกินขอบเขตลองเขียนเทียบยาดูเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะได้ผลดี รักษาท่านผู้เฒ่าจนหาย”

ยิ่งหลินจื่อเฟิงเสแสร้งอ่อนน้อม เถาเม่ยเอ๋อร์ก็ยิ่งนึกสงสัยกว่าเดิม

แต่เมื่อเห็นเขากำลังมีความสุขกับการทำเช่นนี้ นางจึงไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงแค่แสร้งทำเป็นเอ่ยถามอย่างไม่เจตนา “วันนั้นท่านผู้เฒ่ามีอาการเป็นเช่นไรบ้าง”