ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่เจ็ด-บทที่แปด

“ท่านหมอหลิน นี่คืออะไร” พ่อค้าเสื้อสีน้ำเงินผู้นั้นยิ่งนับถือหลินจื่อเฟิงมากขึ้นเรื่อยๆ

“นี่คือน้ำแกงกันโต้วทัง กันเฉ่าสามารถแก้พิษได้นับร้อย หากใช้ร่วมกับถั่วเหลืองจะได้ผลที่น่าอัศจรรย์… ชีวิตมนุษย์นั้นแสนสั้น สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงกองกระดูกขาวโพลน ไม่มีอะไรแตกต่างกัน เหตุใดจึงไม่ยอมปล่อยมือ ทั้งเหตุใดจึงต้องสละชีวิต ละทิ้งทุกอย่าง”

พ่อค้าเสื้อสีน้ำเงินผู้นั้นตาสว่างทันที กล่าวอย่างตกใจ “หากสามารถชุบชีวิตเขาขึ้นมาได้จริงๆ ข้าจะล้างหนี้ของเขา ไม่ทำให้เขาลำบากอีก”

ยามนี้จินเจิ้งยกเลือดห่านเข้ามาแล้ว จากนั้นก็กรอกลงไปในปากคนไข้ผู้นั้นอย่างรีบร้อน

หนึ่งชั่วยามผ่านพ้นไป คนไข้ผู้นั้นยังคงไร้การเคลื่อนไหว

“เหอะ คนจากไปแล้ว เหตุใดยังต้องทรมานกายหยาบอีก” สวีเทียนหลินกล่าวอย่างดูถูก “หรือเจ้าจะไม่ตัดใจจนตายหรือไร”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นี้ไม่อาจฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว”

“เรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้า! โลกใบนี้ใช่สิ่งที่เจ้าพูดว่าหมุนก็หมุนหรือไร”

ระหว่างบุรุษทั้งสองราวกับมีกระแสความตึงเครียดแล่นผ่าน ผู้คนรอบข้างคล้ายหลงลืมเวลาไปหมดแล้ว เสียงระฆังเฝ้าระวังของเมืองดังไม่หยุด ทว่ากลับไม่มีผู้ใดสนใจ

ทหารกลุ่มหนึ่งทยอยกันเข้ามาและกระจายตัวฝูงชนออกไป “แผ่นดินมีภัย ร้านค้าต่างๆ จะต้องหยุดทำการ นี่เป็นกฎของแผ่นดิน!”

คนไข้ผู้นั้นยังคงไม่ขยับสักนิด พ่อค้าเสื้อสีน้ำเงินร้องไห้ออกมาในที่สุด “หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้ ข้าจะบีบบังคับผู้คนไปทำไม ทำให้ครอบครัวหลิวบ้านแตกสาแหรกขาด บาปกรรมข้าหนักหนานัก สมควรตกนรก”

“หลินจื่อเฟิง เรื่องมาถึงตอนนี้เจ้ายังจะฝืนต่อไปอีกหรือ รีบจากไปเสีย เดิมทีร้านไป่เฉ่าแห่งนี้ก็หาใช่สถานที่ของเจ้าอยู่แล้ว!” ชัยชนะอยู่ในกำมือสวีเทียนหลินเช่นนี้ เขาย่อมไม่อาจรั้งรอได้อีกต่อไป

หลินจื่อเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ยังไม่ถึงช่วงเวลาสำคัญ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าผู้ที่ควรไปไม่ใช่เจ้า”

“ช่างเถอะ!” หัวใจเถาเม่ยเอ๋อร์กระวนกระวายยากจะสงบ ในที่สุดนางก็เดินออกมาด้านหน้า “พวกเจ้าไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว แผ่นดินกำลังมีภัย มีเพียงการช่วยเหลือผู้เจ็บไข้ได้ป่วยจึงจะเป็นงานของพวกเรา พูดมากไปกว่านี้จะมีประโยชน์อันใด”

“เม่ยเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้ว!” เมื่อสวีเทียนหลินมองเห็นเถาเม่ยเอ๋อร์ก็อดปีติยินดีไม่ได้

หลินจื่อเฟิงชำเลืองมองเถาเม่ยเอ๋อร์คราหนึ่ง สีหน้าก็ผ่อนคลายลง ก่อนที่แววตาจะหลบเลี่ยงจ้องเขม็งไปที่คนไข้ผู้นั้นต่อ

“เม่ยเอ๋อร์ พอข้าได้รับข่าวจากเจ้าก็เขียนเทียบยาทันที ตอนนี้ผู้เฒ่าคนนั้นดีขึ้นแล้ว” สวีเทียนหลินกล่าวพร้อมหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นออกมา

ผ้าเช็ดหน้าที่มีลายปักของร้านไป่เฉ่าผืนนั้นเขาจดจำได้ดี ยามนี้เมื่อเผชิญหน้ากับผ้าเช็ดหน้าอันคุ้นเคย ทั้งยังมีกลิ่นหลันเฉ่าหอมสดชื่นลอยฟุ้งขึ้นมา เขาพลันรู้สึกโศกเศร้า สายตาจ้องตรงไปที่หลินจื่อเฟิงอย่างเหี้ยมโหด