ทดลองอ่าน ยาใจโจรหมอ บทที่เจ็ด-บทที่แปด

“หลินจื่อเฟิง ข้ากับเจ้ามาพนันกัน คนผู้นี้หมดลมหายใจไปแล้ว ไม่อาจฟื้นกลับมาได้อีก!”

“สวีเทียนหลิน หากเจ้าแพ้ก็ไม่อาจก้าวเท้าเข้ามาในร้านไป่เฉ่าอีกตลอดชีวิต เจ้าทำได้หรือไม่”

สวีเทียนหลินมองหลินจื่อเฟิงอย่างโหดเหี้ยม “ดี ข้ารับปากเจ้า หลินจื่อเฟิง หากข้าชนะแล้ว นับจากนี้เจ้าจะต้องหายสาบสูญไปจากเมืองเจี้ยนคัง ไม่มาพบหน้าเม่ยเอ๋อร์อีกตลอดกาล!”

“บุรุษพูดแล้วไม่คืนคำ แน่นอนว่าเจ้าก็ห้ามผิดคำพูดด้วยเช่นกัน”

มุมปากหลินจื่อเฟิงหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ก่อนเอ่ยถาม “จินเจิ้ง คนผู้นี้ฆ่าตัวตายหรือ”

“ขอรับ คนผู้นี้เป็นพ่อค้าแพรพรรณที่ทำการค้าอยู่ข้างนอกบ่อยๆ ได้ยินมาว่าหนนี้กลับมาเมืองหลวงก็พบว่าบ้านไฟไหม้ คนในครอบครัวเสียชีวิต ระหว่างที่โศกเศร้าสิ้นหวังยังถูกเจ้าหนี้ตามมาทวงหนี้ ด้วยเหตุนี้จึงกินยาพิษฆ่าตัวตายขอรับ”

ในตอนนั้นเอง ที่ด้านข้างก็มีพ่อค้าเสื้อสีน้ำเงินผู้หนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างหงุดหงิด “เหล่าหลิว เจ้าจะตายไม่ได้นะ! หากเจ้าตายแล้ว เงินห้าร้อยตำลึงของข้าจะไปตามเอากับผู้ใด ในช่วงเวลาสงครามเช่นนี้ข้าเองก็ไม่คิดทำการค้าอีก กลับบ้านเกิดไปทำนาก็พอแล้ว”

สวีเทียนหลินสะบัดชายเสื้อ ก่อนจะก้มตัวลงตรวจสอบรูม่านตาและนิ้วของคนไข้ผู้นั้น

“มันคือโกวเหวิ่น!”

ไม่นึกเลยว่าหลินจื่อเฟิงกับสวีเทียนหลินจะกล่าวคำนี้ออกมาพร้อมกัน จากนั้นทั้งสองคนต่างก็จับจ้องกันอย่างโมโห

เถาเม่ยเอ๋อร์ใจสั่นอย่างรุนแรง โกวเหวิ่นนี้ยังมีชื่อว่าเหยี่ยเก่อ หูมั่นเถิง ตู๋เกิน ต้วนฉางเฉ่า เป็นสมุนไพรที่มีพิษร้ายแรง หากรีบดื่มลงไปพร้อมน้ำก็จะตายในทันที

“คนผู้นี้กลืนสมุนไพรพิษลงไปเร็วเกินไป ไม่ว่าผู้ใดก็คงไม่อาจคืนชีวิตให้เขาได้แล้ว” สวีเทียนหลินส่ายศีรษะพลางถอนหายใจ

“ไม่ถึงขนาดนั้น!” หลินจื่อเฟิงร้องกล่าว “จินเจิ้ง ไปหาห่านขาวมาตัวหนึ่ง เอาเลือดของมันมา ยิ่งเร็วยิ่งดี!”

“ขอรับ ท่านเขย!” จินเจิ้งหันกายจากไป เกรงจะได้เห็นใบหน้ากรุ่นโกรธและบิดเบี้ยวของสวีเทียนหลิน

ไม่รู้ว่าหลินจื่อเฟิงไปหากระบอกไม้ไผ่กลวงอันใหญ่มาจากที่ใด นำมาพยุงซี่โครงสองข้างรวมถึงสะดือของคนไข้ขึ้นมา ก่อนกรอกน้ำเย็นลงไปในกระบอกไม้ไผ่

พ่อค้าเสื้อสีน้ำเงินผู้นั้นเอ่ยถาม “ท่านกำลังทำอะไรอยู่”

หลินจื่อเฟิงอมยิ้มกล่าว “ผู้ที่ถูกพิษโกวเหวิ่น ปากจะไม่สามารถอ้าออกได้เอง ทำเช่นนี้จึงจะช่วยให้เขาอ้าปากได้ เพื่อที่จะใช้ยาช่วยชีวิตเขาได้สะดวก”

เป็นดังคาด เขายังกล่าวไม่ทันจบ ปากของคนไข้ก็อ้าขึ้นมาแล้ว

พ่อค้าเสื้อสีน้ำเงินประหลาดใจมาก เขาจับจ้องไปที่หลินจื่อเฟิงตาไม่กะพริบ

อาภรณ์สีขาวของหลินจื่อเฟิงยังคงสะบัดไหว เขาเดินผ่านห้องโถงไปมาไม่หยุด ไม่นานก็นำยาน้ำออกมาแล้วกรอกเข้าไปในปากคนไข้