ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 4

บทที่สี่

ฟู่หลันหยารู้ดีว่าหากยังอยู่ที่เดิมย่อมไม่ปลอดภัยแน่ นางจึงดึงมือแม่นมหลินวิ่งออกไปนอกห้องอย่างไม่ลังเล

เพิ่งจะออกมาถึงด้านนอก จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงชะงักอีกครั้ง

“มีอะไรหรือคุณหนู” แม่นมหลินยังขวัญหนีดีฝ่อไม่หาย เหงื่อออกเปียกชุ่มศีรษะ เห็นคุณหนูมีสีหน้าลังเลก็ถามขึ้นอย่างประหลาดใจ

ฟู่หลันหยาไม่ทันได้ตอบก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้อง ก้มลงคลำหาของโดยอาศัยแสงจันทร์ ไม่ช้าก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากชายแขนเสื้อแล้วคุกเข่าลง รวบรวมเข็มเงินหลายเล่มที่ตกกระจายอยู่ตามพื้นเมื่อครู่มาห่อไว้

นางรีบเก็บกวาดอย่างคล่องแคล่ว แต่ก็ระมัดระวังอย่างยิ่ง ด้วยเกรงว่าจะถูกเข็มตำ พอเก็บเรียบร้อยแล้วก็ไม่ละล้าละลังอยู่อีกแม้ชั่วขณะเดียว รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

“นี่คือ?” แม่นมหลินยิ่งงุนงงสับสน อาวุธลับพวกนั้นน่าหวาดกลัวนัก ไม่แน่อาจชุบยาประหลาดที่เป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตไว้ก็เป็นได้ ไยฟู่หลันหยาต้องเก็บเข็มเหล่านั้นไว้ด้วย

“ออกจากที่นี่ก่อนเถอะ” ฟู่หลันหยาเดินไปข้างกายแม่นมหลิน รีบจูงมือนางพาเข้าไปยังห้องพักที่อยู่ติดกัน

ประตูห้องไม่ได้ลั่นดาลไว้ เพียงผลักเข้าไปก็เปิดออกได้

ภายในห้องยังจุดตะเกียงน้ำมันเอาไว้อยู่ ส่องสว่างจนเห็นสิ่งของภายในห้องได้อย่างชัดเจน การจัดวางแทบจะเหมือนกับในห้องพักของพวกนางไม่ผิดเพี้ยน

“คุณหนู คนประหลาดเมื่อครู่นี้มีความเป็นมาเช่นไร เหตุใดต้องจ้องจะทำร้ายพวกเราด้วย” แม่นมหลินหันกลับไปปิดประตูด้วยตัวสั่นเทิ้ม คอยเดินตามฟู่หลันหยาไม่ห่าง ไม่มีแก่ใจจะนั่ง เอาแต่เดินวนอยู่กลางห้องด้วยท่าทางหวาดผวา “ถ้าเกิดพรรคพวกของเขากลับมาฆ่าพวกเราอีกจะทำอย่างไรดี”

เพิ่งประสบเหตุการณ์น่ากลัวมา นางก็รู้สึกว่าทุกแห่งในโรงเตี๊ยมนี้ช่างดูไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย แต่ถึงจะหนี พวกนางนายบ่าวจะหนีไปที่ใดได้เล่า

ฟู่หลันหยาไม่พูดอะไรเลย นางเพิ่งรอดตายมาได้เมื่อครู่นี้เอง ขาทั้งสองข้างของนางยังสั่นไม่หาย พอจะเปิดปากพูดก็รู้สึกลำคอสากระคายกระหายน้ำอย่างมาก เหลือบไปเห็นกาน้ำชาก็รีบเอื้อมไปรินมาดื่ม

ขณะกำลังเทน้ำชา มือยังสั่นระริกอยู่เล็กน้อย

ดื่มลงไปหลายอึกติดๆ กัน อารมณ์จึงค่อยๆ สงบลง นางจึงหันไปมองแม่นมหลิน เห็นอีกฝ่ายยังมีสีหน้าท่าทางหวาดผวา นางจึงดึงมือแม่นมหลินมานั่งลงข้างกายแล้วตบปลอบที่หลังมือให้คลายใจ พูดเสียงแหบแห้งว่า “วางใจเถอะ องครักษ์เสื้อแพรที่ชั้นล่างจะต้องได้ยินเสียงเอะอะแล้วเป็นแน่ คงจะรีบขึ้นมาในไม่ช้านี้”

นางยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงดังขึ้นที่บันไดจริงๆ ฝีเท้าวิ่งตึงตังมาอย่างรวดเร็วดังขึ้นที่อีกด้านของโถงทางเดิน มาถึงห้องพักที่อยู่ติดกัน เสียงฝีเท้าก็ชะงักกึกทันที มีคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “เกิดเรื่องอันใดกัน แล้วบุตรีขุนนางต้องโทษเล่า”

ไม่ช้า เหมือนจะมีคนพบเห็นร่องรอยการต่อสู้ในห้องแล้ว จึงตะโกนขึ้น “ดูเหมือนจะหนีออกไปทางหน้าต่าง ข้าจะไปดูเอง!”

ถึงจะเป็นเช่นนี้ก็ยังเหลือคนอยู่ในห้องห้องนั้นไม่น้อย “ใต้เท้าผิงเล่า”

เพียงชั่วอึดใจ เสียงฝีเท้าวิ่งสับสนก็มาถึงห้องพักที่อยู่ติดกัน จากนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออก “ใต้เท้าผิง!”

องครักษ์เสื้อแพรหลายคนปรากฏตัวที่ปากประตู ทุกคนล้วนถือดาบไว้ในมือและแต่งกายเต็มยศ ตั้งแต่เกิดเสียงเอะอะจนรีบมาถึงที่เกิดเหตุ ล้วนแต่เคลื่อนไหวรวดเร็วจนน่าตกใจ