ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 4

นางเงยหน้าขึ้นมองผิงอวี้ “ใต้เท้าผิง ที่ข้าพูดมาถูกต้องหรือไม่”

ขณะที่นางพูด ผิงอวี้คอยมองอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ แววตาประหนึ่งบ่อน้ำลึก ดูไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร

เดิมทีเขาคิดว่าจะจับสังเกตได้ถึงความรู้สึกโกรธหรือประชดประชันจากน้ำเสียงของนาง ใครเลยจะรู้ นางกลับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้านิ่งขรึม ไม่มีแววหงุดหงิดเกรี้ยวกราดแม้แต่น้อย คิดแล้วนางที่เป็นเพียงเด็กสาวแรกรุ่นแต่กลับล่วงรู้ใจคนอย่างล้ำลึกเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจขึ้นมาอีกหลายส่วน

จะว่าไปแล้ว ตั้งแต่เขากลับมาเมืองจิงเฉิงเมื่อสองปีก่อน เนื่องจากมีความมุ่งหมายบางอย่าง จึงหาทางติดต่อฟู่ปิงทั้งที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจหลายต่อหลายครั้ง ในความเห็นของเขา ขุนนางผู้เป็นกำลังสำคัญของราชสำนักท่านนี้ แม้จะมีความสามารถ แต่กลับเคร่งครัดความถูกต้องมากเกินไป ไม่รู้จักยืดหยุ่นในการทำงาน มักจะไล่ต้อนผู้อื่นอย่างไม่ไว้หน้า

ต่อมาหวังหลิงออกหน้าเล่นงานฟู่ปิงเอง เนื่องจากฟู่ปิงทำให้ผู้คนในราชสำนักเจ็บแค้นไว้มาก จึงมีขุนนางไม่น้อยที่แอบไม่พอใจอีกฝ่าย ภายในระยะเวลาสั้นๆ ยิ่งไม่มีใครคบหาสมาคมด้วย ฟู่ปิงได้รู้ซึ้งถึงวิถีของโลกแล้วว่าเป็นเช่นไร

ตอนนั้นผิงอวี้เพียงมองดูอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา เห็นฟู่ปิงต้องสูญเสียตำแหน่ง ถูกปลดออก จนต้องกลายเป็นผู้ต้องหา เขาก็รู้สึกสาแก่ใจอย่างบอกไม่ถูก

ต้องทราบก่อนว่าที่จวนซีผิงโหวถูกฉกฉวยอำนาจและฐานะไปในอดีต ก็เพราะบรรดาผู้ที่หันไปพึ่งพิงราชเลขาธิการผู้นี้พากันรวมหัวฟ้องร้องกล่าวโทษให้ปลดบิดาเขาจากตำแหน่ง รากฐานที่อุตส่าห์สั่งสมมาหลายร้อยปีพลันพังทลายลงในชั่วข้ามคืน

โทษฐานที่เป็นบุตรชายคนเล็กของตระกูล เขาจำต้องติดตามบิดาไปยังค่ายทหารเมืองเซวียนฝู่ในฐานะทหารที่ถูกเนรเทศ ในช่วงนั้นเผ่าหว่าล่าคอยมาก่อกวนหลายครั้ง เขาที่เป็นทหารชั้นผู้น้อยต้องคอยเฝ้าแนวหน้าอย่างยากลำบากทุกวัน

ช่วงสามปีนั้นเขาต้องใช้ชีวิตเสี่ยงอันตรายอยู่อย่างหวาดหวั่น จึงถูกเคี่ยวกรำจนมีนิสัยแข็งกร้าว

ทั้งยังมีศึกสงครามเกิดขึ้นเนืองๆ เกิดเหตุพลิกผันขึ้นมากมายจนเกือบต้องสละชีพอยู่หลายครั้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะภายหลังเขาใช้สติปัญญาคิดหาทางจนช่วยชีวิตอดีตฮ่องเต้ไว้ได้ กระทั่งบิดายังได้รับการอภัยโทษ เกรงว่าชั่วชีวิตนี้เขาคงจะได้เป็นแค่ทหารเลวที่ค่ายทหารเมืองเซวียนฝู่นั่นเอง ไม่มีโอกาสจะพลิกฟื้นกลับมาได้อีก…

หวนคิดถึงภาพอันเลือนรางในความทรงจำ สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เดินไปที่ข้างโต๊ะ ยกชายเสื้อขึ้นแล้วนั่งลง พูดเสียงเรียบว่า “เกรงว่าคุณหนูฟู่คงจะลืมฐานะของตนเองเสียแล้ว ข้ารับพระบัญชาให้มาคุมตัวเจ้ากลับเมืองจิงเฉิง ไม่ได้มีหน้าที่ปัดเป่าเภทภัยให้เจ้า เจ้าน่าจะรู้ว่าในท้องที่อวิ๋นหนานเวลานี้ไม่ปกติสุข ต่อให้เจ้าตายไประหว่างการเดินทาง ข้าก็มีเหตุผลเป็นพันอย่างที่จะอธิบายแก่ราชสำนักได้ ข้าควรทำงานเช่นไร มิใช่หน้าที่ที่เจ้าจะมาชี้แนะ”