ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 6

ฟู่หลันหยากำลังจะทำเช่นนี้พอดี จึงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วเดินลากขาไปยังด้านหลังก้อนหินทีละก้าวๆ

แต่ยิ่งเข้าไปใกล้ก็อดหวนนึกถึงภาพงูพิษทั้งฝูงไม่ได้ ความประหวั่นพรั่นพรึงประดังออกมาจากส่วนลึก จนทำให้ย่างก้าวพลอยช้าลงด้วย

ฟู่หลันหยาหยุดยืนอยู่กับที่แล้วหันไปมองครู่หนึ่ง เห็นด้านหลังก้อนหินก้อนนั้นไม่มีเสียงอะไร ดูไม่เหมือนว่าจะมีสัตว์จำพวกงูเงี้ยวเขี้ยวขอมาซ่อนตัวอยู่จึงค่อยวางใจ กำลังตั้งใจว่าจะเดินเข้าไป

ขณะที่กำลังก้าวขา จู่ๆ ผิงอวี้ก็เดินมาหา พอมาอยู่ต่อหน้าแล้วเขากลับไม่มองนาง เพียงแค่ล้วงหยิบแท่งพลุไฟที่ทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับองครักษ์เสื้อแพรแท่งหนึ่งออกจากอกเสื้อ จุดด้วยแท่งจุดไฟแล้วชูขึ้นสูง จากนั้นขว้างออกไป ก่อนจะได้ยินเสียงหวีดแหลม พลุไฟพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ระเบิดแสงจ้ากลางอากาศ ส่องให้เห็นหลังก้อนหินที่มืดมิดนั้นได้อย่างชัดเจน

ฟู่หลันหยาอาศัยแสงพลุไฟมองดูด้านหลังก้อนหินให้ชัด เห็นเป็นพื้นดินเรียบๆ ไม่มีแม้แต่มดแมลงก็วางใจได้ในที่สุด เดินก้าวต่อไปอีกสองสามก้าว เอามือยันก้อนหินพยุงตัวแล้วค่อยๆ นั่งลง

ไม่รู้ว่าผิงอวี้ดูออกหรือไม่ว่านางกลัว เพราะถึงเขาจะจุดพลุไฟแล้วก็ยังยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ได้เดินออกไป

ทั้งสองคน คนหนึ่งนั่งคนหนึ่งยืน อยู่ห่างกันไม่ไกลนัก แต่เพราะแต่ละคนต่างครุ่นคิดจึงไม่มีใครเอ่ยปาก

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใดจึงมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วมาจากที่ไม่ไกลนัก เหมือนจะมีคนจำนวนไม่น้อยเดินมาทางนี้

พอเห็นผิงอวี้ คนที่มาก็ร้องเรียกเบาๆ “ใต้เท้าผิง!” เสียงเร่งฝีเท้าดังขึ้นทันที ไม่ช้าคนทั้งกลุ่มก็วิ่งมาถึงตรงหน้า คบไฟที่ต่างคนต่างถือมาส่องจนรอบด้านสว่างขึ้นทันที

ผิงอวี้กวาดตามองไป เห็นหวังซื่อเจาตามมาด้วย พอถึงเบื้องหน้าเขา อีกฝ่ายก็เอาแต่ชะเง้อมองไปด้านหลัง จึงรู้ว่าหวังซื่อเจากำลังมองหาฟู่หลันหยาอยู่ ผิงอวี้แอบหัวเราะหยันแล้วยืนขวางก้อนหินก้อนนั้นไว้อย่างแนบเนียน จากนั้นพูดกับหลี่หมินว่า “บุตรีขุนนางต้องโทษได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า ตอนนี้เดินไม่สะดวก เจ้ารีบไปตามบ่าวผู้นั้นที่วังมู่อ๋องให้มาดูแลนางที”

หลี่หมินไม่คิดว่าผิงอวี้จะสั่งการเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนก็นิ่งอึ้ง จากนั้นจึงขานรับแล้วไปทำตามคำสั่ง

ผิงอวี้หันกลับมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างคร่าวๆ ให้พวกเฉินเอ่อร์เซิงฟัง “ข้าเดาว่าคนที่เรียกงูมานั้นมากกว่าครึ่งน่าจะเป็นพวกเดียวกับชาวอี๋คนนั้น พวกเจ้าเข้าไปดูในป่าลึกสักสองสามคน จำไว้ว่าต้องระวังตัวด้วย ถ้าข้าเดาไม่ผิด ชาวอี๋ผู้นั้นน่าจะถูกพาตัวไปแล้ว แต่ถ้ายังอยู่ที่เดิม จะต้องพากลับมาให้ได้ไม่ว่าตายหรือเป็น”

พูดจบก็อธิบายจุดที่พบให้อย่างชัดเจน

เฉินเอ่อร์เซิงรับคำสั่ง เตรียมจะถอยไป

จู่ๆ ดวงตาหวังซื่อเจาก็เป็นประกายวาบ เขาพูดขึ้นว่า “ช้าก่อน ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย”

เฉินเอ่อร์เซิงได้ยินดังนั้นก็ลอบส่งสายตาให้ผิงอวี้ เห็นผิงอวี้พยักหน้าอย่างแนบเนียนจนแทบไม่สังเกตเห็นก็หลุบตาลงรับคำสั่ง องครักษ์ทั้งกลุ่มพากันถอยออกไป

หลี่หมินว่องไวมาก ไม่เพียงจะพาตัวแม่นมหลินมาได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่มู่เฉิงปินกับเติ้งอันอี๋ก็ยังตามมาด้วย

นอกจากนี้ยังมีเกี้ยวหลังหนึ่งตามหลังพวกเขามา

ตอนที่หลี่หมินไปตาม แม่นมหลินได้ข่าวว่าฟู่หลันหยาได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า จึงหอบเสื้อคลุมกันลมไว้ในมือข้างหนึ่งพลางร้องไห้คร่ำครวญเร่งฝีเท้าเดินมา ทั้งยังคอยสอดส่ายสายตามองหาฟู่หลันหยาอย่างร้อนใจ ปากก็ร้องเรียกปนสะอื้น “คุณหนู คุณหนู คุณหนูอยู่ที่ใดเจ้าคะ!”