ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

ฟู่หลันหยาอาบน้ำเสร็จแล้วก็นอนลงบนเตียง นึกถึงสิ่งที่เห็นเมื่อตอนเย็น ความคิดก็ล่องลอยไปยังหอหลิวเปยที่เมืองหลวง

ครั้งแรกที่ไปเยือน นางยังไม่ทันสังเกตเห็นอะไร แต่ภายหลังพอไปบ่อยครั้งเข้าก็ค่อยๆ สังเกตว่าการจัดวางผังของหอหลิวเปยนั้นยอดเยี่ยมมาก โดยมีลักษณะสอดคล้องกับเลขที่คำนวณได้ในระบบซานหยวน

จำได้ว่าตอนนั้นนางเคยพูดคุยเล่นกับพี่ชายว่าเจ้าของหอหลิวเปยจะต้องรู้ศาสตร์แห่งฉีเหมินตุ้นจย่าแน่นอน มิเช่นนั้นจะจัดวางผังร้านสุราสำหรับนั่งฟังดนตรีโดยยึดตามหลักเก้าวังไปเพื่ออะไร หรือทำไปเพราะอาจปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นเขาวงกตในสักวันหนึ่งภายหน้าอย่างนั้นหรือ

ภายหลังนางกับพี่ชายจึงจดจำการจัดวางผังของหอหลิวเปยได้อย่างแม่นยำ ยามว่างก็มักจะลองคาดเดาอยู่ที่บ้าน ดูว่าในหอหลิวเปยนั้น สามมหัศจรรย์อยู่ที่ใด แปดประตูอยู่ที่ใด และช่องทางหลบหนีอยู่ที่ใดบ้าง

ใครเลยจะรู้ ผลลัพธ์ที่ทั้งสองคำนวณออกมานั้นแตกต่างกัน หากไม่ใช่ตำแหน่งของช่องทางหลบหนีไม่ถูกต้อง ก็เป็นสามมหัศจรรย์มีทางเข้าออก

นางไม่ยอมแพ้ โทษว่าพี่ชายคำนวณผิด พี่ชายไม่รู้จะทำอย่างไรจึงยิ้มกล่าวว่า ‘ก็ได้ พวกเราไปหาท่านพ่อให้ช่วยตัดสินแล้วกัน’

หวนนึกถึงรอยยิ้มอันร่าเริงของพี่ชายในความทรงจำ ในใจนางก็ราวกับมีอะไรมาทิ่มแทง จึงพลิกตัวแล้วเปลี่ยนไปคิดถึงเรื่องอื่น

การจัดวางผังของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ย่อมจะเล็กว่าหอหลิวเปยที่เมืองจิงเฉิงมาก แต่ตอนที่เดินผ่านประตูเข้ามาในลานเรือน นางกลับบังเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างไม่อาจสลัดทิ้ง จากลานเรือนไปถึงพืชพรรณในสวนดอกไม้ ทุกๆ ที่ล้วนดูเหมือนถูกคิดคำนวณมาเป็นอย่างดีล่วงหน้าแล้ว ทั้งระยะห่างและเหลี่ยมมุมดูเป็นระเบียบเสมอกันอย่างประณีต

น่าเสียดายที่ไม่อาจทอดสายตามองสำรวจจนทั่ว มิเช่นนั้นหากได้ยืนอยู่เหนือชายคา แล้วมองลงมายังหมู่เรือนทุกแห่งของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ น่าจะมองออกว่าเกิดปัญหาตรงที่ใด

ขณะกำลังครุ่นคิด แม่นมหลินก็ออกมาจากห้องอาบน้ำ คลำทางมาถึงขอบเตียงแล้วนั่งลง เห็นฟู่หลันหยากำลังนิ่งเงียบไม่พูดอะไรก็คิดว่าหลับแล้ว จึงช่วยเหน็บผ้าห่มให้แล้วล้มตัวลงนอนใกล้ๆ

ดึกมากแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่ในโรงเตี๊ยมพากันหลับใหล มีเสียงหลี่หมินกับเหล่าองครักษ์เสื้อแพรคนอื่นๆ พูดคุยกันเบาๆ แว่วมาจากด้านนอกเป็นครั้งคราว แม่นมหลินได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกคลายกังวลไปหลายส่วน

ถึงอย่างนั้นนางก็ยังจดจำคำพูดของผิงอวี้ก่อนจะออกไปได้ จึงไม่กล้าปล่อยให้ตนเองหลับสนิท

ทั้งสองคนพยายามฝืนไม่ให้หลับแม้จะง่วงงุน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตะคอกเบาๆ จากด้านนอก “ใครน่ะ!”

ดูเหมือนจะเป็นเสียงของหลี่หมิน

สองนายบ่าวหัวใจเต้นรัว สะดุ้งตื่นทันที กลั้นหายใจรอฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก

จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายสับสน หลี่หมินร้องบอกอย่างตื่นตระหนก “ระวัง! อาวุธลับ!”

จากนั้นก็มีเสียงหวีดแหลมดังขึ้น ราวกับมีคนจำนวนมากวิ่งกรูกันมาตามโถงทางเดิน

“เจ้าโจรชั่วมาจากที่ใดกัน กล้าลอบโจมตีขุนนางสำคัญของราชสำนักเชียวหรือ!” เป็นเสียงตะคอกของหวังซื่อเจา