ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

ผิงอวี้วางป้ายคำสั่งในมือลงบนโต๊ะ ก่อนหัวเราะหยันเอ่ยว่า “ได้ยินว่าอดีตเจ้าสำนักมอบป้ายคำสั่งนี้แก่มู่อ๋องเพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยชีวิต เคยบอกเหล่าศิษย์ในสำนักไว้หลายครั้งว่าต่อไปหากได้เห็นป้ายคำสั่งนี้ก็เท่ากับได้เห็นเจ้าสำนัก ผ่านมาหลายปี สกุลมู่ไม่เคยยกเอาป้ายนี้มาอ้างเพื่อร้องขอเรื่องใดอย่างไร้เหตุผลมาก่อน บัดนี้มู่อ๋องซื่อจื่อเพียงแค่อยากจะมาสืบข่าวบางเรื่องที่แทบไม่สลักสำคัญอันใด แต่คุณชายใหญ่แห่งสำนักฉินกลับแสร้งลวงหลอกเช่นนี้ ทำให้เห็นถึงหัวจิตหัวใจคนของสำนักฉิน ว่าน้ำหนักของคำว่า ‘คุณธรรม’ ที่จริงแล้วมีจำกัดเพียงใด”

พูดจบผิงอวี้ก็บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ลาก่อน”

ดวงตาชายชราผู้นั้นเป็นประกายขึ้นทันที เขารีบบอก “ใต้เท้าผิงอย่าเพิ่งไป!” ยามที่ออกปาก เสียงนั้นก็กลายเป็นเสียงของชายหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยพลังเข้มแข็งยิ่งแล้ว

ผิงอวี้เองก็ไม่ได้คิดจะไปอยู่แล้ว พอได้ยินอีกฝ่ายทัดทานเอาไว้ เขาย่อมจะถือโอกาสนี้หยุดยืน

“ข้าไม่ได้คิดจะปิดบัง แต่ว่าเรื่องนี้น่าแปลกนัก พวกเราจึงไม่กล้าออกหน้าอย่างไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ”

ชายชรา ไม่สิ ต้องเรียกคุณชายใหญ่แห่งสกุลฉิน พูดขึ้นอย่างช้าๆ ว่า “พวกเราเองก็เพิ่งทราบเมื่อไม่นานนี้เองว่าผู้คุมกฎซ้ายนิกายเจิ้นหมัวได้ออกนอกด่านไปแล้ว แต่เป็นเพราะเหตุใดกลับไม่อาจรู้ รู้เพียงว่ามีคนจากหลายกลุ่มเดินทางเข้ามาในแถบอวิ๋นหนานช่วงที่ผ่านมา มีสองสามกลุ่มเป็นกลุ่มที่หายหน้าไปจากยุทธภพเมื่อยี่สิบปีก่อน เช่นนิกายตงเหลียนกับสำนักหนานซิง นอกจากนี้เมื่อสองสามวันก่อน ข้าได้ยินว่าเหมือนจะมีคนของสำนักบูรพามาที่อวิ๋นหนานด้วย”

“สำนักบูรพา?” ผิงอวี้นิ่วหน้า

“ใช่แล้ว” เจ้าสำนักฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด “ใต้เท้าผิง ขอบอกโดยไม่ปิดบัง ข้อเท็จจริงที่ข้าได้รู้มีเพียงเท่านี้ ช่วงที่ผ่านมาข้าพยายามสืบข่าวว่าคนเหล่านี้มาที่อวิ๋นหนานเพื่ออะไร แต่สืบมานานแล้วก็ยังไม่ได้เบาะแสอันใดเลยแม้แต่น้อย”

สีหน้าผิงอวี้เปลี่ยนเป็นนิ่งขรึม หวนนึกถึงอะไรขึ้นได้ก็ไม่รั้งรออยู่อีก เขาหยิบป้ายคำสั่งไม้เก็บกลับไปไว้ในชายแขนเสื้อดังเดิม มองดูเจ้าสำนักฉินก่อนเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่ขอรบกวนเจ้าสำนักฉินอีกแล้ว ขอลาก่อน”

ผิงอวี้ยกมือขึ้นประสานคำนับอย่างลวกๆ ก้าวขาทำท่าจะเดินออกไป

เจ้าสำนักฉินรั้งไว้ “ใต้เท้าผิง บอกข้าได้หรือไม่ ถึงแม้เมื่อครู่ท่านจะดูออกว่าข้าใช้วิชาแปลงโฉม แต่ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าชายชราผู้นี้เป็นข้าผู้แซ่ฉิน”

ผิงอวี้จำต้องหยุดเดิน หันมาเหลือบมองฝ่ามือของเจ้าสำนักฉิน แล้วกระตุกมุมปาก “ข้าเคยได้ยินมู่อ๋องซื่อจื่อบอกว่าตอนเด็กๆ เจ้าสำนักฉินเล่นไม่ทันระวังจนทำให้นิ้วขาดไปนิ้วหนึ่ง เวลาที่เจ้าแปลงโฉม แม้จะเสริมนิ้วที่ขาดไปแล้ว แต่เวลารินน้ำชา กลับไม่ใช้แรงนิ้วก้อยช่วยประคอง ก็เท่ากับว่าเป็นนิ้วที่เสริมแต่งขึ้นเท่านั้น คิดแล้วคงฝึกฝนมาหลายปีจนคุ้นชิน ต่อให้ตั้งใจปกปิดก็ยังอดที่จะเผยพิรุธไม่ได้”

เจ้าสำนักฉินนิ่งอึ้งไปอึดใจหนึ่ง มองดูผิงอวี้ที่รีบร้อนจากไป จู่ๆ เขาก็กระชากหน้ากากแปลงโฉมที่สวมไว้บนหน้าออกด้วยความโกรธ เผยให้เห็นรูปโฉมหล่อเหลาของชายหนุ่มผู้หนึ่ง