ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 1

รอยยิ้มบางๆ ค่อยๆ จุดขึ้นในดวงตาของเหยียนตี้ก่อนแผ่ขยายทีละนิดมาถึงริมฝีปาก ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เพียงแค่มีรอยยิ้มก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นมีเสน่ห์เหลือร้ายไร้ใดเทียม

“เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่ชวนให้ข้าคาดไม่ถึงโดยแท้”

มือที่อ้อยอิ่งอยู่บนคอฉินโยวโยวยังมิได้ผละจากไป กลับเปลี่ยนมาลากไล้แก้มเนียนนุ่มของนางเบาๆ รอยยิ้มของเหยียนตี้ยิ่งแย้มกว้างพึงพอใจกว่าเดิม และก็ยิ่ง…น่าสยดสยองกว่าเดิม

ฉินโยวโยวไม่อาจมองเห็นรอยยิ้มอันหาได้ยากยิ่งนี้ของเหยียนตี้ ทว่าดูจากคำบรรยายความคิดที่นางจะมีต่อเหยียนตี้ในวันหน้าก็จินตนาการได้ไม่ยากว่ายามเหยียนตี้ยิ้มนั้นน่าเขย่าขวัญมากเพียงไร…ยามเขาไม่ยิ้มสามารถขู่ให้เด็กร้องไห้ได้ ยามเขายิ้ม…กระทั่งผู้ใหญ่ยังต้องตกใจจนร้องไห้!

ฉินโยวโยวฟื้นขึ้นมาก็เป็นอีกสามวันให้หลังแล้ว นางไม่ได้ลืมตาขึ้นในทันที ด้วยตัวนางยังต้องระมัดระวังอย่างมาก

ความว่างโหวงไร้พลังอย่างเห็นได้ชัดภายในกายทำให้ฉินโยวโยวอึดอัดคับข้องใจจนแทบอยากเปล่งเสียงร้องไห้โฮออกมา แม้นางมิได้หมั่นเพียรนัก แต่ก็ลำบากลำบนฝึกตนมาถึงสิบปีเต็ม ลูกกลอนสลายพลังที่สมควรตายเพียงเม็ดเดียวนั่นถึงกับสลายความทุ่มเทตลอดสิบปีของนางให้กลายเป็นอากาศไปแล้ว หากรู้ก่อน นางคงไม่ฝึกตนอะไรนี่หรอก มิสู้เอาเวลาไปมุ่งศึกษาวิชากลไกที่ตนชอบเสียยังดีกว่า

น่าเสียดายที่ต่อให้ฉินโยวโยวจะห่อเหี่ยวเศร้าใจเพียงไร ทุกอย่างก็ได้กลายเป็นเรื่องจริงแล้ว สิ่งที่ตอนนี้นางควรพิจารณายิ่งกว่าคือสถานการณ์ในยามนี้และเรื่องที่ว่าหลังจากนี้นางจะหลบเลี่ยงการตามจับของเฟิงกุยอวิ๋นอย่างไร

ฉินโยวโยวเศร้าซึมได้เพียงครู่เดียวก็จำต้องกระตุ้นจิตใจให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

นางน่าจะถูกคนช่วยไว้แล้ว รู้สึกเหมือนว่าอยู่บนเรือ นางจำได้ว่าคล้ายมองเห็นบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่งระหว่างที่สติพร่าเลือน ทว่าตอนนี้นางก็จำไม่ได้แล้วว่าอีกฝ่ายมีหน้าตาท่าทางเช่นไร

หากเฟิงกุยอวิ๋นจับนางได้จะต้องไม่เลือกเดินทางบนทางน้ำแน่นอน นางไม่รู้ว่าตนเองสลบไปนานเพียงไร แต่คาดว่าคงไม่ใช่แค่ครู่สั้นๆ แน่ คนที่ช่วยสามารถพานางหลบพ้นการสืบหาของเฟิงกุยอวิ๋นได้โดยปลอดภัยจะต้องมีเส้นสายและลู่ทางอย่างแน่นอน

บัดนี้นางสู้ไม่ได้แม้แต่สตรีธรรมดาคนหนึ่ง หากอยากจะหนีพ้นอันตรายได้โดยปลอดภัย หนทางที่ดีที่สุดก็คงไม่พ้นเกาะติดข้างกายผู้มีพระคุณช่วยชีวิต รอออกห่างจากสถานที่เสี่ยงไปไกลและสภาพร่างกายนางดีขึ้นบ้างแล้วก็ค่อยมาวางแผนอีกที

ฉินโยวโยวคิดหาคำอธิบายถึงฐานะที่มาของตนเองอยู่เงียบๆ ในใจ พร้อมกับเตรียมอารมณ์สำหรับแสดงเป็นสาวน้อยปวกเปียกหลอกให้คนเห็นใจไปด้วย

อาจารย์เคยบอกว่าบุรุษน้อยคนนักที่จะไม่เจ้าชู้และไม่ชอบเป็นวีรบุรุษ วีรบุรุษช่วยสาวงามอะไรนั่น พวกเขาชอบที่สุดแล้ว!