ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 1

“ในเมื่อฟื้นแล้วก็ลืมตามาคุยกัน” เสียงบุรุษพลันดังขึ้นข้างเตียง ฉินโยวโยวหายใจสะดุด นางทำตนเองสำลักจนไอโขลกไม่หยุด

ฉินโยวโยวเพิ่งฟื้นได้ไม่นาน เหยียนตี้ก็สังเกตเห็นแล้ว สาวน้อยนางนี้ฟื้นแล้วกลับจงใจแกล้งสลบ ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดวางแผนอะไรอยู่

เหยียนตี้เห็นนางไอติดกันจนหมดเรี่ยวแรงก็นึกสงสารอยู่บ้าง เขาจึงอุ้มนางขึ้นมาพิงในอ้อมแขนตนเอง ลูบหลังช่วยให้นางหายใจไม่ติดขัด ทั้งยังป้อนชาร้อนในมือให้นางดื่มอีกสองอึก

เหลียงลิ่งที่ด้านข้างมองเห็นภาพฉากนี้ก็ตกใจจนลูกตาแทบหลุดออกมา หลายปีมานี้เขาไม่เคยเห็นนายท่านของตนอ่อนโยนเอาใจใส่ผู้อื่นถึงเพียงนี้มาก่อนเลย! ยังดีที่เขาผ่านอะไรมาโชกโชน สีหน้าผิดปกติจึงปรากฏเพียงวูบเดียวก็กลับมาเป็นปกติในทันที

ฉินโยวโยวค่อยยังชั่วแล้วจึงได้ค้นพบว่าตนเองถึงกับถูกบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่งกอดอยู่ในอ้อมแขน…ข้าถูกล่วงเกินแล้ว?!

ฉินโยวโยวยันตัวขึ้นก่อนจะถอยห่างด้วยอาการโซเซ พลางช้อนตาถลึงใส่เหยียนตี้ เดิมคิดจะต่อว่าการกระทำรุ่มร่ามของอีกฝ่ายแรงๆ ผลคือพอจ้องไปกลับถูกท่าทางอันน่าครั่นคร้ามของอีกฝ่ายปรามเอาไว้ จู่ๆ นางก็เกิดอาการหวาดระแวงขึ้นมา

ภาพจำแรกที่บุรุษเบื้องหน้ามอบให้แก่ฉินโยวโยวคือความเคร่งขรึม…เคร่งขรึมมาก…เคร่งขรึมเป็นที่สุด! คล้ายว่าเขายิ้มไม่เป็นมาแต่กำเนิด ทั้งใบหน้าแข็งตึงประหนึ่งแผ่นเหล็ก เครื่องหน้าลึกล้ำ โครงหน้าชัดเจน ท่าทางดุจดังยอดเขาสูงตระหง่าน ไม่เพียงดูแข็งกร้าวเย่อหยิ่ง ยังดูเย็นชามากด้วย

โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นยิ่งดูน่ากลัวเป็นพิเศษ แววตาที่มองคนของเขาประหนึ่งสามารถมองทะลุการเสแสร้งทั้งหมดเข้าไปถึงใจคนได้

อารมณ์บนใบหน้าเขา ‘เคร่งขรึมน่ายำเกรง’ เกินไป ไม่มีท่าทางเจ้าชู้เหลาะแหละเหมือนกับพวกบ้าตัณหาสักกระผีก แววตาที่จ้องมองฉินโยวโยวประดุจเป็นผู้พิพากษากำลังประเมินมองผู้ต้องหาอย่างไรอย่างนั้น

ฉินโยวโยวนึกสงสัยตนเองขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ บุรุษที่เหมือนก้อนหินผู้นี้น่าจะไม่ได้ล่วงเกินนางหรอกกระมัง ต้องเป็นนางคิดมากจนเข้าใจผู้อื่นผิดไปเองแน่นอน

คนทั้งสองจ้องกันเขม็งได้ชั่วครู่ ต่อให้ฉินโยวโยวจะใจกล้าหน้าหนามาแต่ไหนแต่ไรก็ยังทนไม่ไหวอยู่บ้าง พร้อมกันนั้นก็นึกถึงแผนการของตนเองขึ้นมาได้…นางต้องแสร้งอ่อนแอเพื่อให้ได้รับความเห็นใจแล้วขอความคุ้มครอง

“เอ่อ ปะ…เป็นท่านช่วยข้าเอาไว้หรือ ที่นี่คือที่ใดกัน” ฉินโยวโยวเก็บสายตากลับคืนมาทันที นางก้มหน้ากอดผ้านวมที่คลุมอยู่ตรงหน้าอกไว้พลางเอ่ยถามอย่างขลาดๆ

เสียงที่ไร้เรี่ยวแรงบวกกับท่าทางปวกเปียกน่าสงสารนี้ของนาง…คะแนนเต็ม!