ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 1

เหยียนตี้จ้องกลางกระหม่อมของนาง ก่อนกล่าวถามทีละคำ “เจ้าจำข้าไม่ได้?”

ฉินโยวโยวนิ่งงันไป ข้าควรจะจำเขาได้หรือ…

นางช้อนตาขึ้นเหลือบมองเหยียนตี้แวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ไม่มีความทรงจำสักนิด! เมื่อก่อนนางกับเขาเคยพบกันหรือ

ถึงเคยพบคนผู้นี้มาก่อน เขาก็ไม่ควรจะจำนางได้สิ ปกติหากนางไม่แปลงโฉมก็มักจะใส่หน้ากากเอาไว้ตลอด มีเพียงไม่กี่คนที่เคยเห็นรูปโฉมที่แท้จริงของนาง

หรือว่าบุรุษผู้นี้มีชื่อเสียงโด่งดัง ทุกคนควรจะจดจำเขาได้?

แม้ฉินโยวโยวจะมิได้ตอบคำ แต่สีหน้างุนงงก็ได้ให้คำตอบแก่เหยียนตี้แล้ว

ในใจเหยียนตี้พลันเกิดโทสะขึ้นมาทันควัน

หนึ่งปีแล้ว หนึ่งปีเต็มๆ ที่เขาแทบจะใช้กำลังทั้งหมดในการสืบเสาะหาสตรีตัวน้อยตรงหน้านี้ แต่นางถึงกับจำเขาไม่ได้สักนิด!

นางกล้าละเลยเขาเช่นนี้ได้อย่างไร!

หรือว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนเป็นการแสดงของนาง คิดว่าทำเช่นนี้ก็จะปัดเรื่องที่นางทำเมื่อหนึ่งปีก่อนไปพ้นตัวได้?!

รอยพับที่หว่างคิ้วเหยียนตี้กดลึกขึ้นอีกหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว ยามที่อยู่ภายใต้สายตาเขาเช่นนี้ จู่ๆ ฉินโยวโยวก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างอธิบายสาเหตุไม่ได้ ทว่านางจำเขาไม่ได้จริงๆ นี่!

ความสามารถในการจดจำคนของนางย่ำแย่มาแต่ไหนแต่ไร หากบนตัวอีกฝ่ายไม่มีความเด่นชัดอะไร โดยทั่วไปนางล้วนจำไม่ได้ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ใกล้กับสถานที่เร้นกายของนางกับอาจารย์ในสมัยก่อนก็มีคนอยู่เพียงร้อยกว่าคน ที่นางจดจำได้แม่นยำมีไม่ถึงครึ่งเสียด้วยซ้ำ ทั้งคนเหล่านั้นยังเป็นคนที่นางสัมผัสคลุกคลีด้วยเป็นประจำ

ถ้าเป็นผู้ที่เคยมีพบปะกันโดยบังเอิญ ขอแค่นางหันหลังกลับก็ลืมคนออกจากสมองไปจนสิ้นแล้ว

อาจารย์บอกว่านางเป็นพวกไม่คิดอะไรมากซ้ำยังแยกแยะคนไม่ได้โดยกำเนิด ฉินโยวโยวจึงทำได้เพียงปลอบใจตนเอง สมองนางมีไว้ใช้จดจำสิ่งที่มีค่ามากกว่านี้ จะจำพวกคนผ่านมาแล้วผ่านไปเหล่านั้นไปไย

นางไม่ทันตระหนักเลยสักนิดว่า ‘ข้อบกพร่องเล็กๆ’ นี้ของนางจะนำพาความยุ่งยากใหญ่หลวงเพียงไรมาให้นางบ้าง…

“มิทราบว่าผู้มีพระคุณมีชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร” ฉินโยวโยวเอ่ยถามด้วยท่าทางน่าสงสาร แสดงท่าทางสำนึกผิดจากใจจริงออกมา

ก่อนหน้านี้ข้าจำท่านที่เลื่องชื่อลือนามไม่ได้ก็ถือเป็นความผิดของข้า ตอนนี้ข้ารู้ผิดแล้วแก้ไขในทันที นายท่านสมควรจะพอใจแล้วกระมัง

เหยียนตี้มองนางอย่างเย็นเยียบ ก่อนกล่าวโดยข้ามคำถามของนางไป “เจ้ากินลูกกลอนสลายพลังเข้าไป? ศัตรูของเจ้าเป็นใครกัน ต่อไปคิดจะทำอย่างไร”

น้ำเสียงเหมือนสอบสวนนักโทษโดยแท้!