ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 2

อาจารย์เคยบอกว่า ‘อยู่ต่อหน้าเรื่องใหญ่อย่างความเป็นความตาย ศักดิ์ศรีหน้าตาอะไรล้วนแต่เป็นเรื่องเลื่อนลอยทั้งสิ้น’

“ผู้มีพระคุณ ข้าคือฉินโยวโยว รบกวนท่านช่วยข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่” ฉินโยวโยวถามอย่างน่าสงสารเป็นหนักหนา

สาวน้อยนางนี้ช่างรู้การควรมิควรยิ่งนัก! ในใจเหยียนตี้มีความขบขันผุดขึ้นมา แต่ครั้นคิดถึงว่าเมื่อครู่ฉินโยวโยวจำเขาไม่ได้เป็นครู่ใหญ่ก็รู้สึกไม่ชอบใจอยู่บ้าง จึงจ้องนางเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

ฉินโยวโยวถูกเขามองจนแทบจะเสแสร้งต่อไปไม่ได้แล้ว อาการตกค้างจากพิษก็ตีขึ้นมาระลอกแล้วระลอกเล่าจนนางทนต่อไปไม่ไหวกระอักเลือดสดๆ ออกมา บุรุษตรงหน้าตลอดจนทิวทัศน์รอบๆ เริ่มพร่าเลือนหมุนคว้าง

แขนอันอบอุ่นคู่หนึ่งพลันโอบรอบร่างของนางไว้ นางถูกอุ้มขึ้นตัวลอย เสียงอันราบเรียบเป็นทำนองเดียวของเหยียนตี้ดังขึ้นเหนือศีรษะ “เจ้ามีสภาพเช่นนี้จะให้คนจำได้อย่างไร”

นี่กำลังเหยียดหยันในคราวเคราะห์จนมีสภาพตกอับของนางหรือกำลังชมว่าวิชาแปลงโฉมของนางร้ายกาจกันแน่ ฉินโยวโยวสติพร่าเลือน นางรู้สึกเพียงว่าอ้อมอกที่ตนแอบอิงอยู่นั้นอบอุ่นและสบายอย่างยิ่ง ถึงกับลืมไปชั่วขณะว่าตนเองถูกบุรุษอุ้มต่อหน้าธารกำนัล

เพียงไม่นานฉินโยวโยวก็ถูกอุ้มขึ้นรถม้า ภายในรถรองด้วยฟูกหนา ยังมีหมอนอิงอ่อนนุ่มอวบอ้วนอีกจำนวนมาก พอร่างฉินโยวโยวจมอยู่ท่ามกลางพวกมันแล้วก็เหมือนได้พ้นนรกขึ้นสวรรค์ในเวลาเพียงชั่วประเดี๋ยวเดียว ทำให้นางไม่อยากขยับเขยื้อนโดยสิ้นเชิง

ความรู้สึกอบอุ่นแผ่มาจากหน้าอก ฉินโยวโยวหรี่ตาด้วยความสบายจนแทบอยากระบายลมหายใจออกมา

ทว่า…หน้าอก?!

นางลืมตาขึ้นทันที มองเห็นฝ่ามือข้างหนึ่งของเหยียนตี้กำลังทาบที่หน้าอกของนางอยู่จริงๆ! มืออีกข้างก็ ‘บังเอิญ’ โอบนางไว้ในอ้อมแขนพอดิบพอดี

นะ…นะ…นี่มันอะไรกัน! ฉินโยวโยวอ้าปากพะงาบอยากจะปัดกรงเล็บหมาป่าข้างนั้นของเขาที่เอาเปรียบนางอย่างโจ่งแจ้งให้พ้นตัว รวมถึงประณามท่าทางลามกของเขาอย่างจริงจัง

แต่ครั้นสายตามองเห็นใบหน้าปราศจากอารมณ์ของเหยียนตี้ นางก็หยุดความคิดนั้นทันที คนเขากำลังรักษาอาการบาดเจ็บให้นางอย่างซื่อตรง ไม่ได้มีความคิดจะลวนลามนางเลยสักนิดกระมัง มีคำกล่าวว่าผู้เป็นหมอมีใจดั่งบุพการี สำหรับปัญหาสำคัญถึงชีวิตอย่างการรักษาอาการบาดเจ็บนี้ไม่สมควรห่วงเรื่องชายหญิงมีความแตกต่าง

ใช่นางคิดมากไปอีกแล้วหรือไม่ ผู้อื่นช่วยนางด้วยความหวังดี แต่นางกลับกล่าวหาว่าคนเขาเป็นหมาป่าราคะ นี่จะไม่รู้ดีรู้ชั่วเกินไปแล้ว!

“รู้สึกอย่างไรบ้าง” เหยียนตี้ทำเป็นถามอย่างห่วงใย

“หา? อ้อ…ดีขึ้นมากแล้ว” ถ้าท่านเลื่อนมือของท่านไปรักษาตรงตำแหน่งอื่น ข้าจะยิ่งดีกว่านี้อีก! ในใจฉินโยวโยวทั้งเจ็บใจทั้งจนใจ