ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 2

“เมื่อครู่มีคนอยู่บริเวณใกล้ๆ! เป็นยอดฝีมือที่เจอที่ท่าเรือเมื่อสองวันก่อน!” เยี่ยหรูเหนียนพูดเสียงเข้ม ยามเอ่ยถึงเหยียนตี้ เสียงเขาก็แหบแห้งขึ้นมาอย่างยากระงับ

เฟิงกุยอวิ๋นเองก็รู้สึกได้เช่นกันว่ามียอดฝีมือร้ายกาจลอบสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกล ถึงจำต้องปล่อยตัวคนไปโดยไม่ลังเล

ที่นี่อยู่ในอาณาเขตแคว้นเซียงเยวี่ย พวกเขาย่อมกระทำการได้ไม่สะดวกเท่ายามอยู่ที่แคว้นตัวลี่ อีกอย่างด้วยกำลังความสามารถของพวกเขาเก้าคนย่อมไม่มีปัญญาไปสู้ซึ่งหน้ากับยอดฝีมือลึกลับรวมถึงบรรดาลูกน้องของคนผู้นั้นที่เยี่ยหรูเหนียนพูดถึง

ถ้ามิใช่เพราะเหตุนี้ พวกเขาก็คงไม่อดทนรอให้ฉินโยวโยวไปจากเมืองปากุยแล้วค่อยลงมือหรอก

ฉินโยวโยวรู้สึกว่าตนเองปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง นางวิงเวียนศีรษะ แม้แต่แรงจะยืนขึ้นมาก็ยังไม่มี ชาวนาที่รอดตายมาได้ผู้นั้นยิ่งตกใจหนัก ได้แต่กุมแผลบนแขนนั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น

นางนวดขมับ หยิบทองสองสามแผ่นจากในกระเป๋าเงินมาโยนไปตรงหน้าชาวนาก่อนเอ่ยว่า “ท่านลุง ทำให้ท่านตกใจซ้ำยังได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ท่านรับทองไว้แล้วรีบจากไปเถอะ”

ชาวนาเก็บทองขึ้นมาอย่างเซ่อซ่า มองฉินโยวโยวที่สภาพดูย่ำแย่อย่างที่สุดเล็กน้อย พอนึกถึงการคุ้มครองที่เมื่อครู่นี้นางมีต่อเขาก็แข็งใจจากไปทั้งอย่างนี้ไม่ลงอยู่บ้าง แต่ครั้นนึกถึงความโหดเหี้ยมของคนร้ายเหล่านั้นก็ให้หวาดกลัวเหลือประมาณ สุดท้ายก็ตะกายขึ้นเกวียนหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เกวียนเทียมวัวยังจากไปได้ไม่ไกล ทางด้านหลังก็มีเสียงล้อรถและฝีเท้าม้าดังมาจากทิศทางของเมืองปากุย คนขี่ม้าสิบกว่าคนห้อมล้อมรถม้างามโอ่อ่าคันหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่หัวมุมถนนหลวง พริบตาเดียวก็มาหยุดลงเบื้องหน้าฉินโยวโยว

บุรุษชุดสีเขียวครามผู้หนึ่งเดินลงมาจากรถ ขมวดคิ้วมองฉินโยวโยวที่นั่งอยู่บนพื้นก่อนเอ่ยว่า “นี่มันเรื่องอะไร”

ฉินโยวโยวไม่หือไม่อือ นางเงยหน้ามองเขาเป็นครู่ใหญ่ จวบจนมองเห็นเหลียงลิ่งผู้มีผมขาวทั้งศีรษะเดินตามมาด้านหลังถึงได้แน่ใจในฐานะของเขาในที่สุด

โชคร้ายจริงๆ! นางเพิ่งบอกลาคนเขาเมื่อวันก่อน เพิ่งข้ามวันได้พบกันอีกนั้นก็ช่างเถอะ แต่เหตุใดต้องเป็นตอนที่นางอยู่ในสภาพตกยากดูทุลักทุเลเพียงนี้ด้วย

ยังดีที่ตอนนี้นางแปลงโฉมแล้ว เขาน่าจะจำนางไม่ได้

ฉินโยวโยวลอบนึกดีใจ แต่คิดดูอีกทีก็ท้อใจขึ้นมาอีก มิน่าเฟิงกุยอวิ๋นถึงได้จากไปอย่างไม่ลังเลเช่นนั้น คงเป็นเพราะรู้สึกได้ว่ามีบุรุษผู้นี้อยู่ด้านหลัง ตอนนี้นางมีสภาพเช่นนี้แล้ว หากเฟิงกุยอวิ๋นย้อนกลับมาเล่นงานอีกนางคงได้ตายอนาถแน่ ดูท่าการอาศัยพึ่งพิงผู้มีพระคุณท่านนี้น่าจะปลอดภัยกว่า

ไม่ว่าเขาเป็นปีศาจร้ายอะไรก็ไม่มีเวลาให้สนใจแล้ว ดีชั่วอย่างไรเขาก็ไม่มีเจตนาร้ายต่อนาง ความจริงได้เป็นเครื่องพิสูจน์แล้ว อย่างน้อยอยู่ข้างกายเขาชั่วคราวย่อมจะปลอดภัยกว่านางอยู่คนเดียว