ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 2

ฉินโยวโยวยิ้มกว้างพลางกล่าวต่อ แม้สภาพร่างกายของนางจะอ่อนแอไร้ใดเทียม แต่กลับปิดแววสาแก่ใจในดวงตาไว้ไม่มิด “พิษชนิดนี้จะซ่อนอยู่ในร่างกายครึ่งเดือนถึงค่อยเริ่มกำเริบ ยามปกติจะดูเหมือนไม่มีอาการใดๆ แต่ครั้นถึงเที่ยงวันและเที่ยงคืน ความเจ็บปวดก็จะมารวมตัวกันที่จุดตันเถียนในฉับพลัน ทำให้คนปวดท้องดั่งถูกบิดลำไส้ แต่ละครั้งจะเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆ จนแทบอยากควักลำไส้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าผู้ที่ถูกพิษชนิดนี้จะมิได้ตายเพราะพิษ แต่ล้วนเจ็บปวดจนตาย มีบ้างเหมือนกันที่แหวกหน้าท้องตนเองแล้วดึงลำไส้และอวัยวะภายในอื่นๆ ออกมาจนตาย”

วาจานั้นกล่าวออกมาได้น่าสะพรึงกลัวยิ่ง ต่อให้เป็นคนใจเย็นอย่างเฟิงกุยอวิ๋นก็ยังอดมีสีหน้าเขียวคล้ำไม่ได้

พวกเยี่ยหรูเหนียนร้อนรนกังวลใจตั้งแต่ได้ยินฉายายอดยุทธ์หมื่นพิษแล้ว ครั้นได้ยินฉินโยวโยวบรรยายเป็นฉากๆ อย่างน่าสยดสยองไร้ใดเทียมอีก พวกเขาก็ยิ่งมองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม

เฟิงกุยอวิ๋นสองจิตสองใจ อาจารย์ของฉินโยวโยวมีสายสัมพันธ์อันดีกับยอดยุทธ์หมื่นพิษอยู่บ้างจริงๆ ยอดยุทธ์หมื่นพิษเองก็เคยสนใจอาวุธลับร้ายกาจอย่างผีเสื้อมารฟ้ามาก เขาไม่แน่ใจว่าฉินโยวโยวเพียงแค่ปั้นเรื่องขู่หรือเป็นเรื่องจริงกันแน่

บัดนี้สตรีตัวน้อยได้ถูกทำลายตบะไปหมดสิ้นแล้ว วันหน้ายังมีโอกาสให้จับนางอีกมาก ไม่คุ้มที่จะเอาชีวิตของตนเองมาเสี่ยง แต่ถ้าจะปล่อยนางจากไปทั้งอย่างนี้ เขาก็ไม่เต็มใจอย่างที่สุด

สองฝ่ายยังคงคุมเชิงกัน ตกอยู่ในสภาพไม่มีใครยอมถอยอีกครั้ง…

ฉินโยวโยวมีสีหน้าสงบเยือกเย็นมั่นใจในตนเองก็จริง ทว่าภายในใจนางนั้นร้อนรนจนแทบจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้งแล้ว แม้นางจะกินยาแก้ได้ทันเวลา แต่พิษที่กินลงไปก่อนหน้านี้ยังคงสร้างความเสียหายให้แก่ร่างกายนางไม่น้อย หากยังมีตบะเหมือนเมื่อก่อน ย่อมไม่มีอะไรให้ต้องกลัว ทว่าบัดนี้นางสู้ไม่ได้แม้แต่สตรีอ่อนแอธรรมดาทั่วไป ขืนยังยื้อกันต่อไปเช่นนี้ ฝ่ายที่ทนไม่ไหวย่อมจะเป็นนางเอง

หากเฟิงกุยอวิ๋นคิดใคร่ครวญแล้วพบช่องโหว่อะไรขึ้นมา ไม่ยอมตกหลุมพรางของนาง เช่นนั้นก็ยิ่งแย่กว่าเดิม!

โชคดีที่เฟิงกุยอวิ๋นมิใช่พวกตัดสินใจชักช้า “ข้าปล่อยพวกเจ้าไปก็ได้ แต่ตำรับยาแก้เล่า”

ฉินโยวโยวลอบโล่งอก เบื้องหน้ายังคงกล่าวด้วยรอยยิ้มไม่เปลี่ยน “หลังข้าปลอดภัยแล้วย่อมจะให้คนส่งไปให้ท่านเอง ท่านก็แค่อยากจับตัวข้าเท่านั้นมิใช่หรือ ถ้าข้าฆ่าท่านตาย มีหรือสำนักเฟิ่งเสินจะไม่ตามล่าข้าอย่างไม่ตายไม่ยอมเลิกรา ข้าไม่โง่จนรนหาที่ตายให้ตนเองหรอก”

เฟิงกุยอวิ๋นมองฉินโยวโยวนิ่งอยู่ชั่วอึดใจหนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ดี! ตกลงตามนี้ โยวโยว รักษาตัวให้ดี ไม่นานพวกเราจะได้พบกันอีกแน่”

ฉินโยวโยวถูกเฟิงกุยอวิ๋นมองจนหนังศีรษะชาหนึบ นางแอบแค่นเสียงในใจ คงต้องรอให้มีเคราะห์หนักสักแปดชาติถึงจะพบท่านอีกครั้ง!

เฟิงกุยอวิ๋นโบกมือ ก่อนนำคนชุดดำทั้งแปดคนหายลับไปกลางป่าข้างทางอย่างรวดเร็วราวกับบินเฉกเช่นยามมา

คนชุดดำหนึ่งในนั้นพูดขึ้นอย่างอดไม่ไหว “นายท่าน พวกเราจะปล่อยนางเด็กนั่นไปเช่นนี้จริงๆ หรือขอรับ!”

เฟิงกุยอวิ๋นเม้มปากไม่ตอบ